จำนนรักจอมเผด็จการ
ตอน 2
“แม่ยัยแคทก็อยากได้เขาจนตัวสั่นน่ะสิ ทั้งบ้านทั้งรถทั้งเงินเดือนหลักแสน เขายินดีประเคนให้เลย ชีวิตมันไม่ได้จนตรอกขนาดจะไปเป็นเมียน้อยใครนะเว้ย แล้วระดับลูกสาวนายพล รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั้น พี่ก็เลยหาเรื่องให้ยัยแคทออกมาให้ห่างๆ ไอ้คนนั้น แต่มันก็ตื้ออยู่นั่นแหละ ไม่รู้จะทำยังไง คิดว่าถ้าเอามาไว้ไกลถึงนี่ อย่างน้อยความเถื่อนของแก มันก็จะทำให้คนกลัว ถ้าไอ้หมอนั่นจะตามนะ”
“ไอ้บ้า! พี่เอาความจริงมาพูดเล่นทำไมวะเนี่ย จะให้ผมเป็นไม้กันหมาเหรอ”
“พี่พูดจริง แล้วเรื่องนี้ยังไม่ได้บอกแม่ยัยแคทนะ บอกแกก่อนเลย อยากขอร้องให้แกช่วย ถ้าแกช่วยพี่ก็จะได้บอกแม่ยัยแคทว่าหางานดีๆ ให้ได้แล้ว”
“คนที่เคยอยู่สุขสบายในเมืองมาก่อน มาอยู่ตามป่าเขาที่มีแต่คนงานหน้าเหี้ยม ไหนจะมีแต่ขี้วัวเต็มไปหมด ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกและห้างอยู่ไกล จะอยู่ได้เหรอ แล้วอีกอย่างลูกพี่จบอะไร”
“การตลาดน่ะ”
“ตำแหน่งตามที่เรียนจบมาไม่มีหรอกครับ นอกจากจะตำแหน่งอื่นๆ”
“ได้หมด ขอแค่เอายัยแคทหนีจากไอ้เฒ่านั่น”
“ไม่ชอบเหรอวะพี่คนรวยอ่ะ”
“ชอบว่ะคนรวยเนี่ย แต่เป็นเมียน้อยนะเว้ย ไอ้นั่นก็ไม่รู้จักพอ เจ้าชู้ใครจะชอบ แบบนี้ดูถูกกันฉิบหาย”
“แล้วเมียพี่จะยอมเหรอ”
“เมียพี่เกรงใจแก แกก็รู้”
“เห็นผมเป็นอะไรกันไปหมด ถึงได้เกรงอกเกรงใจ ถ้าเกรงใจจะคิดให้ผมรองรับเป็นไม้กันหมาไหม”
“แกนี่ก็... ก็นิสัยแก เมียพี่มันก็กลัวสิวะ”
“ที่บ้านก็มีเงินมีฐานะ ทำไมถึงยอมให้ลูกไปเป็นเมียน้อยเพื่อเงินล่ะครับ ผมไม่เข้าใจ ชีวิตลูกทั้งคน”
“นั่นน่ะสิ แต่เมียพี่ชอบเงินวะเมื่อก่อนไม่เป็นหรอก พอมีลูกล่ะก็จัดแจงให้หมด บอกว่าอยากให้สบาย แล้วก็คงมองว่าไม่อยากเห็นลูกมีครอบครัวที่ลำบาก”
“ส่งมาที่ฟาร์มคิดว่าไม่ลำบากว่างั้น”
“เอ่อ เอาไปดัดนิสัย แม้ว่าจะนิสัยดี แต่ชอบเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนๆ หนักไม่เอาเบาไม่สู้ เผื่อว่าจะรู้จักรับผิดชอบหน้าที่ เป็นพนักงานระดับล่างไปก่อน จะได้รู้ว่าเงินน่ะมันหายากแค่ไหน”
“ก็พี่เลี้ยงลูกด้วยเงินเองตั้งแต่แรกนี่หว่า พอกันทั้งผัวเมีย”
“เอ่อผิดไปแล้ว สรุปได้ไหมเนี่ย”
“เฮ้อ” แสงเหนือถอนหายใจก่อนจะตอบ
“งั้นก็เอามาพรุ่งนี้ ผมว่าง ถ้าหลังจากนี้ผมไม่ว่างเป็นอาทิตย์เลยอาจจะไม่ได้เห็นหน้ากัน”
“ไอ้นี่ก็เร็วไปป่าววะ” คนเป็นพี่ถึงกับบ่นเพราะกลัวจะเตรียมตัวไม่ทัน
“จะเอาไหมละ ถ้าไม่มาพรุ่งนี้ ผมก็ไม่รับแล้ว”
“แกนี่มันกวนตีนจริงๆ เลย ก็ได้ๆ เดี๋ยวพี่คุยกับเมียกับยัยแคทก่อน ว่าแต่ให้ทำตำแหน่งอะไรวะ”
“ขอดูหน่วยก้านก่อนครับ ไม่แน่อาจจะให้เลี้ยงวัวก็ได้ อ่อ บอกไว้ก่อนว่าจะไม่ได้รับอภิสิทธิ์เพราะเป็นลูกพี่หรอกนะ ลูกจ้างคือลูกจ้าง ทำงานระดับล่างขึ้นมา ให้ทำอะไรต้องทำ”
“ครับเจ้านาย อย่าโขกสับยัยแคทมากก็พอ ค่อยเป็นค่อยไป”
“ผมน่ะคงไม่ทำ บอกแล้วไม่ชอบยุ่งกับเด็กน้อยๆ แต่ลูกน้องผมน่ะไม่แน่”
“ยังไงก็ขอบใจล่วงหน้า พรุ่งนี้เจอกัน”
“จำทางมาที่ฟาร์มได้นะ”
“โอ้โหฟาร์มวัวนมอันดับ 1 ของไทย ไอ้บ้า! พี่คงจำไม่ได้หรอกมั้ง”
“แค่นี้นะครับ ผมคุมงานอยู่ โคตรร้อนเลยรู้ไหม”
“ครับนาย บ่นเหลือเกิน แค่นี้แหละ” พูดจบรุ่นพี่ก็วางสายก่อน แต่แสงเหนือก็ถอนหายใจอีกรอบ พร้อมกับปาดเหงื่อที่ผุดตามใบหน้า
“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับนาย” โตมร ถามด้วยความเป็นห่วง
“พรุ่งนี้เราจะมีเด็กใหม่มาทำงานด้วย”
“นี่คุณสนใช้เส้นกับนายเพื่อเอาใครมาทำงานครับเนี่ย”
“ได้ยินเหรอว่าเป็นคุณสน ไม่ได้เอ่ยชื่อเลย รู้ได้ไงวะ แล้วทำไมไม่ได้ยินให้มันหมด” เจ้านายหนุ่มประชดอย่างหงุดหงิด
“อ้าว! ก็ทำงานไปด้วยนี่ครับ”
“เอาลูกสาวมาฝากงานน่ะ”
“หืม! ได้เหรอ! ก็รู้อยู่ว่านายไม่ชอบ ยิ่งประเภทฝากงานก็ยิ่งไม่ชอบ”
“ไม่ได้ได้ยังไง บังคับกูเนี่ย” เจ้านายสีหน้าบอกบุญไม่รับ
“จำหน้าได้ไหมครับ ถ้าจำไม่ผิดเคยเจอตอนเด็ก และครั้งสุดท้าย ตอนคุณสนแต่งงานกับแม่หม้ายคนนี้ใหม่ๆ กี่ขวบจำไม่ได้”
“เอ่อ ไม่คิดว่าตัวเองจะแก่ขนาดนี้ ลูกเขาโตจนเรียนจบแล้ว”
คุณอาจจะชอบ
