หลังจากหย่าแล้ว ฉันจะกลับบ้านไปรับมรดกของครอบครัว ร้องไห้ทำไม

ลูกหลานของตระกูลมหาเศรษฐี วินเสวี่ยหนิง ได้เป็นคนที่ตามใจรักมานานเจ็ดปี ในที่สุดก็ตัดสินใจหย่าร้างแล้ว

วันรุ่งขึ้น วินเสวี่ยหนิงโทรหาพ่อของเธอ “พ่อค่ะ สิ่งที่คุณพูดเมื่อก่อนมันถูกต้อง ความรักต้องห้ามไม่มีวันมีความสุข ดังนั้นฉันเตรียมตัวหย่าและกลับบ้านเพื่อรับมรดกแล้วค่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น พ่อของวินถึงกับอึ้งไปหลายวินาที ก่อนถามด้วยเสียงหนักแน่นว่า “หนิงหนิง เมื่อก่อนเธอยอมตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อเพื่อแต่งงานกับพี่ชายบุญธรรม วินซือเหนียน แล้วตอนนี้ทำไมถึงเปลี่ยนใจ?”

หัวใจของวินเสวี่ยหนิงเจ็บปวดเล็กน้อย เธอหัวเราะเยาะตนเอง “เพราะฉันทำลายสิ่งสำคัญของเขา เขาไม่ได้รักฉัน ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝันของฉันเอง”

“เมื่อช่วงเวลาหย่าร้างผ่านไป ฉันจะกลับบ้าน”

เมื่อพูดจบ วินเสวี่ยหนิงก็วางสาย น้ำตาไหลจากหางตา

แต่งงานกันมาได้สามปี นอกจากครั้งที่วินซือเหนียนเมาแล้วสองคนมีความสัมพันธ์เพียงคืนเดียว นอกนั้นเขาไม่เคยแตะต้องเธอ

ก่อนหน้านี้ เธอคิดว่าเป็นปัญหาของเธอเอง จนถึงขนาดฟังคำยุยงและไปทำการผ่าตัดซ่อมแซมเยื่อพรหมจารี เพียงเพื่อให้วินซือเหนียนพอใจ

วันนั้นเธอถือใบรับรองการผ่าตัดไปให้เขาดู เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตัวเอง “ซือเหนียน ถ้าคุณต้องการสัมผัสความสุข ฉันทำได้ค่ะ”

วินเสวี่ยหนิงยอมทนจนหมดศักดิ์ศรี

แต่ไม่ว่าเธอจะล่อลวงอย่างไร ใช้ทุกวิธีที่มี ในช่วงเวลาสำคัญ เขามักจะผลักเธอออกไป แล้วไปอยู่คนเดียวในห้องทำงาน

จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน วินเสวี่ยหนิงทนไม่ไหว เธอแทบจะคลั่งเข้าไปในห้องทำงานของเขาตอนที่เขาไม่อยู่บ้าน

แต่ในห้องทำงานเธอพบห้องลับที่มีเตียง และบนเตียงมีหุ่นยนต์ที่เหมือนจริง

ดูเผินๆใบหน้าคล้ายกับเธอ แต่ไฝแดงที่เด่นชัดบนหน้าอกบอกเธอว่ามันไม่ใช่เธอ

มันคือเหยาเล่อเยียน เพื่อนสนิทของเธอ

ในขณะนั้น วินเสวี่ยหนิงเกือบจะพังทลาย สามีที่เธอรักมากที่สุดกลับชอบเพื่อนสนิทของเธอ

เธอเป็นแค่ตัวแทน

วินเสวี่ยหนิงคลั่งไคล้ฉีกหุ่นยนต์ที่เหมือนจริงนั้น ในห้องนอนร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น วินซือเหนียนกลับมาและโกรธจัด พนักงานยืนเรียงแถว

วินเสวี่ยหนิงเดินออกมาอย่างสงบแล้วพูดว่า “ฉันเป็นคนทำเอง”

วินซือเหนียนมีความอดทนในสายตา ไม่มีการลงโทษเธอ แต่กลับนำพี่เลี้ยงหวังที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็กเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลจิตเวช

วินเสวี่ยหนิงขวางทางพวกเขา จ้องมองวินซือเหนียนอย่างแน่วแน่ พูดทีละคำว่า “เธอคือคนในครอบครัวที่ฉันมีอยู่ไม่กี่คน!”

ผู้ชายมีประกายเย็นชาในดวงตา “เธอทำร้ายคนที่ฉันชอบ ฉันแก้แค้นคนที่เธอแคร์ มันยุติธรรมดี”

แม้แต่จดหมายรักที่เธอเคยเขียนให้วินซือเหนียน ผู้ชายก็เผาทิ้งทีละฉบับต่อหน้าเธอ

ผู้ชายที่เคยใจดีครั้งแรกก็โกรธ และพูดด้วยเสียงเย็นชา “ในโลกนี้เธอสามารถแตะต้องใครหรืออะไรได้ ยกเว้นเธอ”

คำพูดนี้ วินซือเหนียนเคยพูดกับคนอื่นเพื่อปกป้องเธอ

ตอนนี้ เขากลับใช้คำเหล่านี้เพื่อปกป้องผู้หญิงอื่นเตือนเธอ

วินเสวี่ยหนิงทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “แม้แต่หุ่นยนต์ที่เหมือนจริง?”

วินซือเหนียนตอบอย่างมั่นใจ “ใช่”

ผู้หญิงร้องไห้จนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ถามว่า “คุณรักเธอมากขนาดนั้น แล้วทำไมถึงแต่งงานกับฉัน?”

วินซือเหนียนมีสีหน้าซับซ้อน หยิบเสื้อสูทบนโซฟาเตรียมออกไป

แต่วินเสวี่ยหนิงดึงชายเสื้อของเขาไว้ ยืนกรานว่า “บอกฉันทีว่าทำไม”

วินซือเหนียนหยุด มองลงและพูดว่า “สามปีที่ผ่านมา เธอจากไป คุณคือคนที่เหมือนเธอที่สุด”

คำพูดของผู้ชายเหมือนมีดเล็กที่แหลมคมแทงเข้าหัวใจของวินเสวี่ยหนิง

วินซือเหนียนเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลวิน สองคนเติบโตมาด้วยกัน

เมื่อวินเสวี่ยหนิงอายุ 18 ปี เธอคอยตามติดเขาเสมอและพูดว่า “พี่ชาย ฉันชอบคุณ ในอนาคตคุณจะแต่งงานกับฉันได้ไหม?”

คนรอบข้างพูดกันว่าวินเสวี่ยหนิงยอมทุกอย่างเพื่อเขาแม้กระทั่งศักดิ์ศรี

แต่ตามจีบเขาสี่ปี วินซือเหนียนก็ไม่สนใจ จนกระทั่งวันที่ตระกูลวินเตรียมย้ายไปต่างประเทศ วินซือเหนียนส่งข้อความว่า “เสวี่ยหนิง เราแต่งงานกันเถอะ!”

ด้วยเหตุนี้ วินเสวี่ยหนิงปฏิเสธที่จะไปต่างประเทศ ยืนกรานที่จะแต่งงานกับวินซือเหนียน และทะเลาะกับครอบครัว

เพื่อนและญาติพี่น้องต่างผลัดกันมาเกลี้ยกล่อมเธอ

บอกว่าวินซือเหนียนเป็นเพียงลูกบุญธรรม ไม่มีอิทธิพลและอำนาจ อยู่กับเขาจะต้องลำบาก

ด้วยอำนาจและสถานะของตระกูลวิน และรูปลักษณ์ของเธอ ไม่มีทางหาใครที่ดีกว่านี้ไม่ได้

แต่วินเสวี่ยหนิงปฏิเสธทั้งหมด และได้จ้างโดรนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงเพื่อแสดงความรัก เพียงเพื่อแสดงถึงความตั้งใจของเธอ

ตอนนั้น วินเสวี่ยหนิงคิดว่าเขาถูกเธอทำให้ประทับใจ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเธอเป็นแค่ตัวแทน

เธอยอมรับได้ที่วินซือเหนียนไม่รักเธอ แต่ไม่ยอมเป็นตัวแทนของคนอื่น ดังนั้นหนึ่งเดือนก่อนเธอให้วินซือเหนียนเซ็นเอกสารหย่า

แต่ตอนนั้นเขารีบออกไปต่างประเทศ และไม่ได้ดูรายละเอียดของเอกสาร

จนกระทั่งเสียงเย็นชาที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลัง วินเสวี่ยหนิงถึงได้กลับมาสู่สติ

“เล่อเยียนหย่ากลับมาแล้ว เธอไม่มีที่อยู่ในประเทศ ฉันให้เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ ”

วินเสวี่ยหนิงเช็ดน้ำตาบนใบหน้า หันไปมอง

ผู้ชายในชุดสูทที่ดูสง่างาม คิ้วดาบ จมูกคม ตาเรียวยาวที่ดึงดูดใจ

เธอสูดลมหายใจลึก จ้องมองเขา พูดว่า “ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?”

วินซือเหนียนขมวดคิ้วที่สวยงาม น้ำเสียงเย็นชา ไม่ให้ข้อโต้แย้ง “วินเสวี่ยหนิง ฉันแค่แจ้งเธอเท่านั้น”