จำนนรักจอมเผด็จการ

“ไม่แก่หรอกครับ ถ้าเป็นดารานะ วัยนี้กำลังแซ่บ เด็กๆ วัยรุ่นว้าวุ่นใจชอบ ทรงแด๊ดดี๊”

“อย่าเพิ่งมายุ่งกับกู” แสงเหนือบอกเสียงเหี้ยม

“เพราะเงี้ยะ เด็กๆ หรือ หมูหมากาไก่ไม่กล้าเข้าใกล้ ขวัญกระเจิดกระเจิงหมด”

“ถ้าไม่อยากขวัญกระเจิงก็ไปไกลๆ ไง” แสงเหนือว่า

“แต่เลี้ยงวัวได้”

“เลี้ยงเพราะได้เงินโว้ย เลี้ยงตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ ถ้าเลี้ยงแล้วจนจะเลี้ยงทำไม จะไปทำงานได้หรือยัง หรือจะรอให้องค์ลงก่อน”

“ไปๆๆ แล้วครับ” ว่าแล้วผู้ช่วยคนสนิทก็รีบวิ่งแจ้นไปคุมลูกน้องอีกต่อหนึ่ง

แสงเหนือ เจ้าของฟาร์มวัวนม หนุ่มใหญ่ โสด หน้าตาหล่อเข้ม รูปร่างสูงใหญ่บึกบึนกำยำ และหล่อเหลามาก แต่ถึงกระนั้นจิตใจของเขาไม่ได้หล่อตามหน้าตา อย่างที่บอกคือเขาเป็นคนดุ น่ายำเกรงตามประสาคนเป็นผู้ใหญ่

มีอิทธิพลระดับแถวหน้าของภูมิภาค ควบคุมธุรกิจหลากหลาย ทั้งอสังหาริมทรัพย์ ธุรกิจที่ดิน รีสอร์ตและท่องเที่ยวที่ผสมผสานกับธุรกิจวัวนม มูลค่าของธุรกิจทั้งหมดนับพันล้าน แต่ต่อให้สถานะเป็นมหาเศรษฐีแค่ไหน รูปลักษณ์ภายนอกอย่างที่คุณคนเห็นคือ ใบหน้าหล่อคมเข้ม เหี้ยมเกรียม ไว้หนวด เคราเล็กน้อย

แต่งตัวสไตล์หนุ่มแบบบ้านนอก เสื้อยืดเก่าๆ กางเกงยีนขาดๆ กับเสื้อแขนยาวสวมทับอีกทีเพื่อกันแดด บุคลิกอันโดดเด่นของเขาคือใส่แว่นตาดำและหมวกแก๊ป และสิ่งที่ลูกน้องคุ้นชินกันเป็นประจำคือ แสงเหนือลงมือทำงานพร้อมกับลูกน้องเสมอ

ทำตัวกลมกลืนไปกับลูกน้อง จนนักท่องเที่ยวแทบแยกไม่ออกเลยว่าใครเจ้านาย ใครลูกน้อง เพราะเขาไม่ชอบสั่งงานบนออฟฟิศอย่างเดียว

อย่างวันนี้ก็เช่นกัน ต้องเก็บน้ำนมวัวเข้าโรงงาน เขาก็ออกมาตรวจด้วยเพื่อความเรียบร้อย อีกทั้งลงมือทำ แม้ปากจะบ่นว่าร้อนและเหนื่อยทุกวันก็ตาม ครั้นจะทิ้งลูกน้องให้ทำงานก็กระไรอยู่ ไม่อยากให้ขาดขวัญและกำลังใจ อีกทั้งเสียงด่าสร้างแรงพลักดันได้อย่างดีเยี่ยม ไม่งั้นจะไม่มีแรงทำงานและกินข้าวไม่อร่อย

“ท่าทางเหนื่อยๆ นะกลับบ้านดีไหมครับนาย” โตมรเดินมากระซิบบอกอีกครั้ง เมื่อมองว่างานใกล้จะเสร็จแล้ว ซึ่งเวลานี้พระอาทิตย์ก็กำลังจะตกดิน

“มีอะไรให้เซ็นไหม” แสงเหนือถามเสียงเรียบระคนด้วยเสียงหอบเล็กน้อย

“ไม่ครับ นี่ก็ใกล้จะเรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้คนงานจัดการกันต่อเถอะครับ แล้วท่าทางน้ำตาลลงหรือเปล่าเนี่ย เหมือนจะเหนื่อยกว่าปกติ”

“แค่เหนื่อย”

“หรือจะเครียดเพราะเรื่องคุณสนหรือเปล่า”

“เอ่อวะ มันหงุดหงิดเล็กๆ อ่ะ เหมือนพี่สนโยนขี้มาให้ นี่กูต้องเผชิญกับแม่ และไอ้เสี่ยเฒ่าที่จะมาตามตัวป่าววะ พี่สนทำเหมือนที่นี่เป็นที่หลบภัย”

“โอ้โหเปรียบเทียบซะ ลูกสาวพี่สนอาจจะไม่ใช่ขี้ก็ได้ โตซะขนาดนั้น”

“หาห้องพักให้เขาด้วยละกัน แต่ดูหน่วยก้านก่อนว่าเหมาะให้พักที่ไหน”

“ลูกสาวของพี่ชายสุดที่รัก พักบ้านนายก็ได้นี่ครับมีตั้งหลายห้อง ถ้าพักบ้านคนงาน มันก็ดูจะอันตรายหน่อย เพราะมีแต่ผู้ชาย คนงานผู้หญิงก็มีบ้านอยู่แล้ว”

“เอาไว้ดูกันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน แต่ก็เตรียมๆ เอาไว้”

“ได้ครับ กลับดีกว่าครับ” หัวหน้างานคนสนิทบอก พร้อมกับเดินนำเจ้านายหนุ่ม ไม่อยากให้กลับไปเพียงลำพัง เพราะระดับแสงเหนือมีผู้ติดตามไปทำงานตลอด ไม่เคยบินเดี่ยวเป็นเด็ดขาด มันมีเหตุผลเพียงไม่กี่อย่างที่ทำแบบนี้ มันเป็นเรื่องอิทธิพล นักธุรกิจระดับพันล้านที่ไม่สนโลก คู่แข่งทางธุรกิจมีเยอะ ย่อมมีคนเขม่นด้วยความหมั่นไส้อยู่แล้ว