แรงแค้นจิตรกร : รักที่ได้รับการไถ่ถอน

สายถูกตัดไป แม่มองฉัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวังและความกลัวระคนกัน

“พิธีอีกแล้วเหรอ” เธอพึมพำ “อลิน ลูกแน่ใจนะว่าครั้งนี้มันจะเรียบร้อยดี”

ฉันแค่พยักหน้า เหนื่อยเกินกว่าจะอธิบาย ฉันยังไม่ได้บอกแผนทั้งหมดให้เธอฟัง ยังไม่ใช่ตอนนี้

ทันใดนั้น ประตูห้องพักในโรงพยาบาลก็เปิดออก

เดมอนยืนอยู่ที่นั่น พร้อมช่อดอกลิลลี่ที่ฉันชอบอยู่ในมือ

หัวใจของฉันบีบรัด ความหวาดกลัวเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขามาที่นี่ไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้

ฉันเหลือบมองแม่ด้วยความตื่นตระหนก เธอเข้าใจทันที ใบหน้าของเธอแข็งกร้าวขณะที่เธอลุกขึ้นยืนขวางระหว่างฉันกับประตู

เขาต้องไม่รู้เด็ดขาด ฉันคิดอย่างบ้าคลั่ง เขาจะไม่มีวันยอมให้ฉันไป เขาจะขังฉันไว้ ผูกมัดฉันไว้กับเขาตลอดไป นั่นคือความรักในแบบของเขา

เดมอนเดินเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าจอมปลอม

“อลิน ที่รัก” เขาเริ่มพูด เสียงนุ่มนวลและอ้อนวอน “ผมมีเรื่องต้องขอร้องคุณ”

ฉันจ้องมองเขา ร่างกายเกร็งเครียด

“ไอรินกับผม... เรากำลังจะแต่งงานกัน พรุ่งนี้”

คำพูดนั้นกระทบฉันเหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง

“มันเป็นแค่การแสดง” เขารีบอธิบาย เมื่อเห็นสีหน้าของฉัน “นักบำบัดของเธอแนะนำมา เป็นวิธีที่จะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเพื่อที่เธอจะได้หายดีในที่สุด จากนั้น ผมจะหย่ากับเธอแล้วเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน อย่างถูกต้อง ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณเคยต้องการ”

เขามองฉัน ดวงตาของเขาอ้อนวอนขอความเข้าใจ “ผมอยากให้คุณไปร่วมงานด้วยนะ อลิน ในฐานะเพื่อนเจ้าสาวของไอริน”

ความไร้สาระของมันช่างลึกซึ้งจนเกือบทำให้ฉันหัวเราะออกมา เพื่อนเจ้าสาวของฉัน ในงานแต่งงานของคู่หมั้นฉันกับผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงที่ทรมานฉัน ผู้หญิงที่เขาช่วยทรมานฉัน

หัวใจของฉัน ซึ่งฉันคิดว่ามันแหลกสลายเป็นผุยผงไปแล้ว กลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันเป็นอะไรสำหรับเขากันแน่? ของเล่น? สัตว์เลี้ยงที่เขาสามารถทารุณกรรมแล้วปลอบด้วยคำสัญญาที่ว่างเปล่าได้งั้นหรือ?

ฉันจำได้ว่าเขาเคยกระซิบข้างหูฉันว่า “อลิน คุณคือโลกทั้งใบของผม คุณคือคนเดียวของผม” คำโกหกที่ขมขื่น

ความโกรธแค้นที่ร้อนแรงและบริสุทธิ์พุ่งพล่านในตัวฉัน ฉันคว้าแก้วน้ำจากโต๊ะข้างเตียงแล้วขว้างใส่เขา

“ออกไป!”

เขาหลบได้อย่างง่ายดาย แก้วแตกกระจายกระทบผนังด้านหลังเขา ห้องทั้งห้องเงียบกริบ บรรยากาศตึงเครียด

“อลิน อย่าไร้เหตุผลสิ” เขาพูดเสียงสงบ สงบจนน่าโมโห

“งานแต่งงานจัดพรุ่งนี้” เขาพูดต่อ ราวกับว่าฉันไม่ได้เพิ่งขว้างแก้วใส่หัวเขา “เดี๋ยวผมจะให้คนมารับคุณ”

เขาต้องการทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับไอรินดูชอบธรรมในขณะที่ยังล่ามฉันไว้ เขาต้องการให้โลกเห็นฉัน คู่หมั้นตัวจริงของเขา อวยพรให้กับการแต่งงานของพวกเขา มันคือการหยามเกียรติขั้นสูงสุด

“พวกคุณมันป่วยทั้งคู่” ฉันพ่นคำพูดออกมา เสียงสั่นด้วยความโกรธ “คุณกับเธอ พวกคุณมันบ้า และฉันไม่ใช่ยาที่จะมารักษาพวกคุณ”

ฉันคว้าหมอนจากหลังศีรษะแล้วขว้างใส่เขาสุดแรง

ครั้งนี้เขาไม่ขยับ หมอนกระเด็นออกจากอกของเขาอย่างไม่มีพิษมีภัย

“เดี๋ยวจะมีคนส่งชุดสวยๆ มาให้คุณนะ” เขาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “สีลาเวนเดอร์ สีโปรดของคุณ”

เขาขยับเข้ามาใกล้ “หลังจากเรื่องทั้งหมดนี้จบลง ผมจะชดเชยให้คุณ ผมสัญญา”

“ออกไป!” ฉันกรีดร้อง เสียงนั้นฉีกออกจากลำคอของฉัน แหบแห้งและสิ้นหวัง มันดังก้องไปตามทางเดินของโรงพยาบาล

อีกสองสามวันต่อมา ห้องพักในโรงพยาบาลของฉันกลายเป็นเวทีสำหรับละครป่วยๆ ของพวกเขา เดมอนและไอรินมาเยี่ยมตลอดเวลา พวกเขาจะนั่งข้างเตียงฉัน จับมือกัน และพูดคุยเกี่ยวกับแผนการแต่งงานของพวกเขา อ้อนวอนให้ฉันเข้าร่วม

ไอรินจะแสดงบทบาทที่ดีที่สุดของเธอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไร้เดียงสาจอมปลอม

“อลิน ได้โปรดนะคะ” เธอจะกระซิบ เสียงสั่น “มันมีความหมายกับฉันมากจริงๆ ฉันกลัวมาก การมีคุณอยู่ที่นั่นจะทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย”

จากนั้นเธอก็จะกุมหน้าอก หายใจตื้นๆ ร่างกายของเธอทรุดลงราวกับกำลังจะหมดสติ

พยาบาลและคนไข้คนอื่นๆ จะมองฉันด้วยความรังเกียจ “ผู้หญิงคนนั้นน่าสงสารจัง” พวกเขาจะกระซิบกัน “แล้วคู่หมั้นของเธอก็ใจร้ายกับเธอมาก”

ฉันกลายเป็นตัวร้ายในเรื่องของพวกเขา

ในที่สุด ฉันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ระหว่างการมาเยี่ยมครั้งหนึ่งของพวกเขา ฉันมองเข้าไปในดวงตาของไอรินตรงๆ

“ฉันขอให้เธอตาย” ฉันพูดเสียงต่ำและเต็มไปด้วยพิษสง

ใบหน้าของไอรินบิดเบี้ยว เธอร้องไห้ออกมา “ฉันทำไม่ได้ เดมอน! ฉันแต่งงานกับคุณไม่ได้ถ้าเธอเกลียดฉันขนาดนี้! เรายกเลิกทุกอย่างเถอะ!”

เธอวิ่งออกจากห้องไป ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างบ้าคลั่ง

เดมอนหันมาหาฉัน ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความโกรธเกรี้ยว

“ทำไมเธอต้องทำตัวยุ่งยากแบบนี้ด้วย?” เขาคำราม พลางคว้าไหล่ฉัน “ทนอีกหน่อยไม่ได้เหรอ? เพื่อผม?”

“ผมทำทั้งหมดนี้เพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน! พอเธอดีขึ้น ทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ! ผมสัญญา!” ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาเบิกโพลง

“แล้วถ้าเธอไม่เคยดีขึ้นล่ะ?” ฉันถามเสียงเรียบ

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “เธอต้องดีขึ้นสิ เธอต้อง”

ฉันเหนื่อย เหนื่อยกับการต่อสู้เหลือเกิน “ตามเธอไปสิ เดมอน” ฉันพูดอย่างอ่อนล้า “ก่อนที่เธอจะวิ่งไปให้รถชนแล้วฉันจะโดนกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุการตายของเธอ”

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว เขาปล่อยฉันแล้ววิ่งออกจากห้องไป เรียกชื่อเธอ

ฉันมองไปที่ประตูที่ว่างเปล่า หัวใจของฉันหนักอึ้งและเย็นชา ฉันทนอยู่ที่นี่อีกวินาทีเดียวก็ไม่ไหวแล้ว

ฉันตัดสินใจทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล ฉันเก็บกระเป๋าใบเล็กของฉัน มือของฉันเคลื่อนไหวด้วยความตั้งใจใหม่ที่แน่วแน่

ขณะที่ฉันเดินผ่านล็อบบี้ของโรงพยาบาล ฉันก็เห็นเขา

เดมอนยืนอยู่ที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มกว้างและมีความสุข เขากำลังแจกกล่องของชำร่วยงานแต่งงานเล็กๆ ที่ดูหรูหราให้กับพยาบาล

“ยินดีด้วยนะคะคุณเดมอน!” พยาบาลคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ ฉันควานหาโทรศัพท์ของฉัน

ข้อความใหม่ จากไอริน

มันเป็นรูปถ่าย รูปมือสองข้างที่ประสานกัน บนนิ้วนางของพวกเขามีแหวนแต่งงานคู่กันอยู่ ใต้รูปนั้นมีรูปอีกใบ: ทะเบียนสมรสของพวกเขา ลงวันที่วันนี้

งานแต่งงานไม่ได้จัดพรุ่งนี้ มันคือวันนี้ เขาโกหกอีกแล้ว