รอยแค้นตราบาปรัก

ครึ่งชั่วโมงก่อน

ปัง

*! ปัง! ปัง!*

แอด

เสียงทุบประตูดังลั่นไปทั่วเรือน พร้อมกับร่างหนาที่พังประตูเข้ามาในห้องอย่างใจร้อน เมื่อมารดาโทรไปบอกว่าภรรยาพาชู้มาสมสู่เรือนหลังเล็ก

“หนูจ๋า!!!!”

มือหนากำแน่นจนเห็นเส้นเลือดนูน นัยน์ตาเต็มไปด้วยเพลิงไฟ ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าภรรยานอนกับผู้ชายแปลกหน้าในสภาพเปลือยเปล่า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้

“โอ้ย

*!!!!” ก่อนตรงเข้าไปกระชากร่างบางที่นอนอยู่อย่างแรง แล้วตวัดฝ่ามือเข้าใบหน้าจนขึ้นเป็นรอยแดง*

เผียะ

*!*

“เธอทำแบบนี้กับพี่ได้ยังไงห๊ะ!! หนูจ๋า” ตะคอกถามอย่างโมโห พลาง เขย่าร่างบางในสภาพที่เปลือยเปล่าให้ตื่นขึ้นมา เขาอยากบีบคอคนตรงหน้าเหลือเกิน

“หนูจ๋าทำอะไร” เสียงหวานว่าอย่างสะลึมสะลือ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่อยู่ดี ๆ ตัวเองถึงมาอยู่ในสภาพนี้ แล้วไหนจะคนรักของเธออีก ที่อยู่ ๆ ก็มาตบหน้ากันแบบนี้

“ดูสารรูปของตัวเองบ้าง เธอกล้าดียังไงเอาชู้มานอนกกที่บ้านฉัน” น้ำเสียงที่ใช้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด หัวใจดวงน้อยเหมือนถูกกระชากออกจากตัว ดวงตากลมโตสีดำสนิทคลอไปด้วยน้ำตา เขาอยากจะร้องออกมาเหลือเกิน แต่ต้องกลั้นเอาไว้ เพื่อไม่ให้ตัวเองน่าสมเพชไปมากกว่านี้

“หนูจ๋าไม่...” หนูจ๋าพยายามจะปฏิเสธ ทว่าต้องตกใจเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่มีเสื้อผ้าอยู่บนร่างกาย มือบางรีบดึงผ้าห่มปิดร่างตัวเองไว้ แล้วหันไปมองเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าที่นอนข้าง ๆ และยังไม่ทันได้พูดจบมือหนาก็กระแทกเข้าหน้าเธออีกครั้ง

“เธอมันผู้หญิงมักมาก!!! ฉันปรนเปรอให้ไม่ถึงใจหรือไง!!! ถึงได้แอบคบชู้แบบนี้!!” คำด่าที่พ่นออกจากปากช่างเสียดแทงใจคนโดนกระทำเป็นอย่างมาก

“หนูจ๋าไม่รู้เรื่อง พี่เมฆต้องเชื่อหนูจ๋านะ” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธแต่คำซ้ำ ๆ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใคร

“เชื่อเหรอ...หลักฐานคาตาขนาดนี้จะให้เชื่ออะไรอีก วันนี้คงเป็นบุญที่ฉันได้รู้ถึงความสารเลวของเธอ...” ร่างสูงในชุดทำงานที่เมื่อเช้าเธอเป็นคนจัดเตรียมให้ชี้หน้าด่าอย่างไม่ไว้หน้า

“ใครที่อยู่ข้างนอกเข้ามาในห้องเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มตะโกนเรียกคนใช้ดังลั่นบ้าน

“มีอะไรครับ” คนใช้หนุ่มเดินเข้ามาในห้อง

“พาผู้ชายคนนี้ไปจัดการ!!!!”

คนใช้หนุ่มสองคนลากชายแปลกหน้าออกจากห้องตามคำสั่งเจ้านาย แม้จะสงสารหญิงสาวตรงหน้ามากแค่ไหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี หากพูดอะไรไป ตัวเองนั่นแหละที่อาจจะโดนไล่ออก หรือไม่ก็โดนฆ่า เพราะนายหญิงสั่งไม่ให้พูดอะไรทั้งนั้นพวกเขาจึงต้องเอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนถึงแม้ว่าจะสงสารผู้หญิงตรงหน้ามากแค่ไหนก็ตาม

“หนูจ๋าไม่ได้คบชู้ หนูจ๋าไม่เคยทำอะไรเสื่อมเสียเกียรติแบบนี้” เสียงหวานปฏิเสธ พลางเอื้อมมือไปจับมือชายคนรัก กลับถูกสะบัดออก ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างอดสู

“เธอ...ทำแบบนี้มากี่ครั้งแล้วหนูจ๋า!!! เธอสวมเขาให้ฉันมากี่ครั้งแล้ว!!! ฉันถามก็ตอบ

*!!” มือหนาบีบต้นแขนแน่น แล้วเขย่าร่างบางเพื่อจะเอาคำตอบ*

“ ปล่อยนะหนูจ๋าไม่ได้ทำ หนูจ๋าถูกใส่ร้าย”

“คิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดเธออีกเหรอ...ความเชื่อใจของฉันมันหมดไปตั้งแต่เห็นเธอนอนกกชู้แล้ว!!!”

ปัง!!!

พูดจบเมฆาก็ปิดประตูเสียงดังด้วยความโมโห สักพักมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา นัยน์ตาฉายแววเยาะเย้ยเมียลูกชายอย่างไม่ปิดบัง

“ฉันเคยเตือนแกแล้วนะว่าอย่าได้แต่งงานกับตาเมฆ ในเมื่อไม่ยอมฟังแล้วยังกล้ามาท้าทายอีก ฉันก็ต้องทำแบบนี้ ช่วยไม่ได้คนที่ฉันต้องการไม่ใช่แก แต่เป็นหนูอิงอรต่างหากล่ะ นังขยะ!”

มือบางบีบปลายคางเรียวอย่างแรง รอยยิ้มแห่งชัยชนะส่งไปยังลูกสะใภ้ที่นางไม่ต้องการ กว่าจะคิดแผนการนี้ได้เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน ในที่สุดก็ทำสำเร็จจนได้

“คุณใจร้ายมากเลยนะคะคุณหญิง” หญิงสาวตัดพ้อ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอพยายามทำดีทุกอย่างเพื่อให้ผู้หญิงตรงหน้ายอมรับ แต่แล้วยังไงล่ะ ความดีของไม่เคยซึมเข้าสู่จิตใจของนางสักนิด สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำมา ตอบแทนเธออย่างเจ็บปวดทรมาน

“ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นคนใจดีนิ! ฉันเตือนเธอหลายครั้งแล้ว แต่เธอยังกล้าลองดีกับอำนาจของฉัน เสียใจด้วยนะคนอย่างฉันไม่ต้องการสะใภ้ไร้หัวนอนปลายเท้าแบบเธอมาแปดเปื้อนวงศ์ตระกูล!!!” นางสะบัดมือออกอย่างแรง แล้วเดินออกไปอย่างสะใจ

ไพลินทร์เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ เมื่อแม่สามีเดินออกไป ทำไมทุกคนต้องทำแบบนี้กับเธอ เธอไม่ดีตรงไหน…ทำไมต้องใส่ร้ายกันด้วย และสิ่งที่เธอเสียใจที่สุดคือ คนรักไม่ยอมเชื่อใจ

หยดน้ำตาพาลไหลออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และยังถูกตราหน้าว่าคบชู้สู่ชาย ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้พิสูจน์อะไร มันคงเป็นเวรกรรมสินะที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ พวกนั้นคงสะใจมากที่สามารถกำจัดผู้หญิงอย่างเธอได้

ร่างบางลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อจัดการกับร่างกายของตนเอง ร่างที่เปลือยเปล่าไร้ร่องรอยของการมีเซ็กซ์ คนพวกนั้นคงวางยาในน้ำส้มแล้วเอามาให้เธอดื่มสินะ อีกทั้งยังจัดฉากให้เหมือนกับว่าเธอพาผู้ชายนอน และสามีก็เชื่อด้วยสิ ตอนนี้เธอได้แต่ทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นและรอคอยวันพรุ่งนี้ วันที่เธอต้องหย่าขาดกับคนรัก สิ้นสุดความสัมพันธ์สามีภรรยากัน