รอยแค้นตราบาปรัก

เผียะ

ฝ่ามือหนาตวัดลงใบหน้านวลอย่างแรง หัวใจเหมือนโดนกระชากออกจากอกถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี

“เธอทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง” น้ำเสียงเจ็บปวดของเมฆาถามเสียงดัง เขาอยากกระชากคนตรงหน้ามาถามว่าเขาทำผิดอะไร ถึงได้ทำกับเขาเช่นนี้

ความรักที่บ่มเพาะมานานหลายปี จับมือก้าวผ่านอุปสรรคทุก ๆ อย่างมาด้วยกันก็มาก และได้แต่งงานเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายได้เพียงแค่สามเดือนสุดท้ายต้องพังทลายลงไป

“ฮือ ๆ หนูจ๋าไม่ได้ทำ พี่เมฆต้องเชื่อหนูจ๋านะ” เสียงหวานสะอึกสะอื้น พลางสวมกอดเอวสอบไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป

“ทำไมเธอทำแบบนี้กับฉัน ถ้าไม่อยากอยู่ด้วยกันทำไมไม่บอกกันตรงๆ เสียแรงที่ฉันรักและไว้ใจ แต่เธอกับตอบแทนความรักของฉันด้วยการคบชู้!! แบบนี้น่ะเหรอ!!!” มือหนาพยายามแกะมือของคนตัวเล็กออกจากตัว ก่อนหันหน้ามาบีบต้นแขนเรียวแน่น แววตาที่ใช้มองเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“หนูจ๋าไม่ได้ทำ ไม่รู้เรื่องจริง ๆ ว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ฮือ ๆ” หญิงสาวนามว่า “หนูจ๋า” ส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองนั้นมานอนกับผู้ชายแปลกหน้าได้ยังไง จำอะไรไม่ได้จริง ๆ ว่าทำเช่นนี้ตอนไหน

“หลักฐานขนาดนี้แล้วเธอยังปฏิเสธอีกเหรอ ฉันน่าจะเชื่อคำพูดคุณแม่ตั้งแต่แรกว่าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบเธอ เลี้ยงไม่เชื่อง! เสียใจจริง ๆ ที่มองเธอผิดไป ภาพลักษณ์แสนหวานดูไร้เดียงสาคงเป็นแค่การแสดงละครสินะ”

“พี่เมฆ...หนูจ๋าไม่ได้คบชู้นะ ขอร้องล่ะเชื่อกันบ้าง” อีกคนก็พยายามปฏิเสธสิ่งที่เขากล่าวหาทั้งหมด

“ขนาดนี้แล้วยังจะโกหกอีกเหรอ พรุ่งนี้เธอกับฉันเราไปหย่ากัน!!” สิ้นคำนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น

“ไม่!!! ไม่หย่า หนูจ๋าไม่ทำอะไรผิด ทำไมไม่ให้พิสูจน์ความจริงบ้าง”

“ปล่อย!!! ฉันเชื่อสิ่งที่เห็น เราสองคนขาดกันตั้งแต่ตอนนี้” มือหนาแกะมือที่โอบรัดเอวออกสำเร็จ หลังเยื้อยุดกันอยู่นาน หากเป็นหญิงคนอื่นป่านนี้ถูกจับโยนออกไปในสภาพทุเรศแบบนี้แล้ว แต่นี้เขายังใจดีที่ไม่ทำแบบนั้น เพราะยังไงผู้หญิงคนนี้ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา

“ไม่!!! พี่เมฆอย่าทิ้งหนูจ๋าไป” เสียงหวานตะโกนดังลั่น เธออยากลุกตามเขาไปซะตอนนี้ แต่สภาพไม่เอื้ออำนวย