เขาคือความฝันของโลกมนุษย์

สามเดือนก่อนเธอพูดถึงเรื่องหย่า คุณเว่ยกลับไม่พูดอะไรเลย ทำเหมือนหูทวนลม แต่พอมาถึงตอนนี้ หลังจากที่เธอรู้สึกว่า "ความรักที่พังทลายและการทรยศ" เขากลับหยิบเรื่องเดิมมาพูดอีกครั้ง

น้ำเสียงที่ถามนั้น ฟังดูยังไงก็เหมือนการเสียดสีนะ

หยวน เย่ไม่ใช่คนที่จะยอมโดนตำหนิอย่างเงียบๆ สายตาของเธอลากผ่านไปยังขาเรียวแข็งแรงของคุณเว่ย ก่อนจะพูดอย่างจงใจทำให้เขารู้สึกแย่ "อย่างน้อยคนอื่นก็ทำได้ คุณล่ะทำได้ไหม..."

ยูจิไม่มีสีหน้าอะไร เพียงแต่จ้องมองเธอ เหมือนกับไม่ได้โกรธคำพูดที่ท้าทายศักดิ์ศรีชายของเธอเลย

ก็ใช่ คำพูดที่ไม่ตรงกับความจริงแบบนี้ มักจะใช้ในการท้าทายผู้ชายทั่วไป แต่ยูจิเป็นคนที่เยือกเย็นเสมอ

แต่เพราะแบบนี้ หยวน เย่ถึงรู้สึกเบื่อ ผู้ชายคนนี้เหมือนจะไม่มีวันเสียความสงบหรือการควบคุมตัวเองเลย ไม่ว่าเธอจะถามเขาเสียงดังว่าใครอยู่ที่บ้านเลขที่ 14 ถนนชุนหยาง หรือพูดอย่างหมดหวังเรื่องการหย่า เขาก็ยังเฉยเมย

เธอหันหน้าไปทางหน้าต่าง รถกำลังเคลื่อนที่ ภาพวิวข้างทางผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอมองอยู่สักพัก รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง "ถนนสายนี้ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่"

ยูจิบอกว่า "พ่อแม่ไม่ได้เจอเรานานแล้ว โทรมาให้เรากลับบ้านเก่าไปทานอาหารเย็นด้วยกัน"

อ้อ หยวน เย่เข้าใจแล้ว เธอหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดลิปสติกสีแดงสดออก แล้วหยิบลิปสติกอีกแท่งจากกระเป๋ามาทาแทน

ยูจิมองดูแววตาเดียว สีของลิปสติกนี้ดูอ่อนโยน ทำให้เธอดูเรียบร้อยและเป็นลูกสะใภ้ที่ดีมาก

รถจอดในลานบ้านเก่าของครอบครัวเว่ย คนใช้รีบวิ่งมาเปิดประตูรถ หยวน เย่ลงรถแล้วก็คล้องแขนยูจิอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองสบตากัน คนหนึ่งสายตาอ่อนโยน อีกคนยิ้มอย่างสุขใจ คู่รักเดินเข้าประตูไป

ยังไม่ทันเห็นสองผู้ใหญ่ หยวน เย่ก็ร้องว่า "พ่อ แม่ เรากลับมาแล้ว!"

"หยวนหยวนมาแล้วเหรอ" เว่ยมู่เดินออกมาจากครัว หยวน เย่รีบวิ่งไปกอดเธอทันที เว่ยมู่ยิ้มแย้มด้วยความพอใจ เธอจับมือของหยวน เย่ แล้วพูดว่า "ลูกนี่นะ ถึงฤดูหนาวแล้วยังไม่รู้จักใส่เสื้อเพิ่ม ดูมือเย็นเชียว อาช้า ทำไมไม่ดูแลหยวนหยวนบ้างล่ะ?"

หยวน เย่ทำตาโต ตอบว่า "อาช้ายุ่งมาก ไม่มีเวลาใส่ใจฉันหรอก"

ยูจิยิ้มบางๆ สายตาเขามองไปที่เล็บสวยงามของเธอ แล้วพูดว่า "พอผ่านช่วงนี้ไปแล้ว ฉันจะพาเธอไปดูแสงเหนือที่งดงามในไอซ์แลนด์ เธออยากไปใช่ไหม?"

หยวน เย่ยิ้มให้เขา

ในสายตาของเว่ยมู่ ทั้งคู่มองตากันด้วยความรัก เธอรู้สึกดีใจ

เว่ยฟู่เป็นคนเคร่งขรึม แต่เมื่อไม่ได้เจอลูกชายและลูกสะใภ้นาน ใบหน้าก็มีรอยยิ้มที่หาดูยาก "รีบนั่งลงทานข้าวเถอะ รู้ว่าพวกเธอจะมาคืนนี้ แม่ของเธอยังทำซุปเองเลย"

"จริงเหรอ? งั้นฉันต้องกินสองชามแล้วล่ะ ไม่ได้ทานอาหารฝีมือแม่มานานแล้ว" หยวน เย่ยิ้มอย่างมีความสุข "ขอบคุณค่ะแม่"

หยวน เย่นั่งข้างเว่ยมู่ เอาใจใส่หยิบอาหารให้เธอ บางครั้งก็หยิบให้ยูจิ แต่ที่หยิบนั้นเป็นอาหารที่เขาไม่ชอบ ยูจิเงยหน้ามองเธอ หยวน เย่ทำหน้าตาสนใจเหมือนห่วงใย แต่แววตากลับซ่อนความซน

ยูจิหันหน้ากลับไป กินอาหารต่ออย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า

ยูจิพูดคุยเรื่องงานกับเว่ยฟู่ บอกว่ามีโปรเจคใหญ่ที่ใกล้จะเสร็จ เว่ยฟู่พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วพูดว่า "เมื่อกี้พวกเธอพูดว่าจะไปดูแสงเหนือ ฉันคิดว่าเป็นความคิดที่ดี ตอนพวกเธอแต่งงานกัน ครอบครัวเว่ยมีการขยายความร่วมมือกับต่างประเทศ ยุ่งจนไม่มีเวลาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ ก็ถือเป็นการเติมเต็ม"

เว่ยมู่ก็พูดว่า "คู่รักช่วงฮันนีมูนก็มีโอกาสดีที่จะมีลูก พวกเธอรีบๆ ล่ะ" ในจังหวะนั้น หยวน

เย่ที่กำลังหยิบซี่โครงก็ทำหล่นกลับลงจาน เธอเงยหน้ามองไปยังยูจิ ไม่พลาดเห็นคิ้วเขาที่ขมวดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว