สวนฟาร์มมหัศจรรย์ยุค80

เช้าวันใหม่อาจจะสดใสสำหรับหลาย ๆ คน แต่มันไม่สดใสสำหรับถิงถิงเลย เพราะเธอตกใจตื่นขึ้นมากลางดึก ใช่ ตกใจตื่นเพราะได้ยินเสียงในหัวของตัวเอง เป็นเสียงที่เย็นชาไม่น่าฟังเอาเสียเลย เสียงนั้นได้บอกว่าการติดตั้งสำเร็จ โปรดลงชื่อเข้าใช้ เมื่อเธอไม่สนใจเสียงนั้นก็จะดังขึ้นในหัวของเธออีก ตอนนี้ถิงถิงยังไม่แน่ใจว่ามันคือเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่ หรืออาจจะเป็นที่ตัวเธอเองมีความมุ่งมั่นที่จะกลับมาทำสวนที่บ้านเกิด นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่เธอได้ยินเสียงในหัวของตัวเองก็เป็นได้

“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”

“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”

“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”

“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”

“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”

“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”

“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ ระบบขอแนะนำว่า โฮสต์ควรลงชื่อเข้าใช้ และโฮสต์ไม่ควรเพิกเฉยต่อระบบ ของรางวัลในการลงชื่อเข้าใช้ เป็นบ่อน้ำโบราณที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งพฤกษา โฮสต์กรุณาลงชื่อเข้าใช้ภายใน 2 ชั่วโมง หากโฮสต์ไม่ทำการลงชื่อเข้าใช้และยืนยันตัวตนภายในเวลาที่กำหนด ระบบเข้าสู่โหมดทำลายตัวเองด้วยการระเบิดตัวเอง และผลกระทบของการระเบิดของระบบนั้น สามารถทำให้โฮสต์เสียชีวิตได้ และครั้งนี้คงไม่มีโอกาสได้ฟื้นขึ้นมาอีก ระบบขอเตือนว่าระเบิดไม่ใช่เปลือกกล้วย โฮสต์กรุณาลงชื่อเข้าใช้ด้วย”

“ห๊ะ นี่มันอะไรกัน ล้อกันเล่นหรือเปล่า เสียงอะไร ใครพูดออกมาน่ะ” ถิงถิงอยู่ในอาการปวดหัว และยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอได้ยินในหัวจะเรียกตัวเองว่าระบบ และเน้นย้ำให้เธอลงชื่อเข้าใช้ หากว่าเธอไม่ลงชื่อเข้าใช้ภายใน 2 ชั่วโมง มันจะทำการระเบิดตัวเองและตัวเธอจะตายไปด้วย ไม่รู้ว่าพระเจ้าเล่นตลกอะไรกับเธอ แต่ดูเหมือนว่าการได้มีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้งย่อมมีราคาต้องจ่าย

“ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ ติดตั้งสำเร็จ กรุณาลงชื่อเข้าใช้”

“แล้วจะลงชื่อเข้าใช้ยังไงล่ะ บอกแต่ว่าให้ลงชื่อเข้าใช้ ใครจะไปรู้กัน”

“โฮสต์พูดว่า ลงชื่อเข้าใช้ก็พอแล้ว”

“ตกลง ลงชื่อเข้าใช้”

“ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ของรางวัลที่ได้รับ บ่อน้ำโบราณเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งพฤกษา จำนวน 5 บ่อ รางวัลพิเศษสำหรับผู้ลงชื่อเข้าใช้ระบบสวนฟาร์มมหัศจรรย์ครั้งแรก รับไปเลยพ่อแม่พันธุ์หมูสวรรค์ 2 คู่ ของรางวัลจะถูกเก็บเอาไว้ในช่องเก็บของของระบบจนกว่าโฮสต์จะมีพื้นที่ฟาร์มที่เหมาะสมจึงจะสามารถนำออกมาใช้ได้”

"ต่อไปเป็นคู่มือการใช้ระบบ โฮสต์กับระบบเชื่อมต่อกันตลอดเวลา การอัพเกรดเลเวลของระบบสวนฟาร์มจะขึ้นอยู่กับความสามารถของโฮสต์ การปลดล็อกร้านค้าระบบ จะปลดล็อกในเลเวล 5 หากมีข้อสงสัยสามารถสอบถามได้ตลอดเวลา ขอให้โฮสต์สนุกกับการกลับมาทำฟาร์มที่บ้านเกิด และร่ำรวยไปด้วยกัน ระบบขอให้โฮสต์โชคดี

“ระบบ นายมีชื่อหรือเปล่า แล้วถ้าหากว่าฉันต้องการนำบ่อน้ำโบราณออกมาไว้ในบริเวณบ้านจะได้หรือเปล่า”

“ระบบไม่มีชื่อครับ ถ้าโฮสต์จะกรุณาตั้งชื่อให้ระบบจะขอบคุณมากครับ ในส่วนของบ่อน้ำโบราณสามารถนำออกมาติดตั้งที่บ้านได้ครับ ระบบแนะนำให้โฮสต์นำไปติดตั้งภายในบ่อน้ำเดิมที่มีอยู่แล้วจะเป็นการดีที่สุด ป้องกันสายตาจากคนรอบข้างได้ดีครับ”

“ตกลง ต่อไปนี้ฉันจะเรียกนายว่า ตงตง ก็แล้วกัน ส่วนบ่อน้ำรบกวนนายช่วยติดตั้งให้ด้วยก็แล้วกัน”

“รับทราบครับ จะดำเนินการให้เดี๋ยวนี้”

“ขอบใจนายมากนะตงตง”

“ด้วยความยินดีครับ”

หลังจากจัดการกับเสียงในหัวเรียบร้อยแล้ว ถิงถิงไม่รู้ว่าทำไมถึงมีระบบ เพียงแต่รู้ว่าระบบสามารถช่วยเหลือให้เธอทำสวนผลไม้ได้และที่สำคัญมันจะประสบความสำเร็จ ถิงถิงได้แต่ขอบคุณใครก็ตามที่ให้ชีวิตที่สองกับเธอและผู้ช่วยฝีมือดีอย่างตงตง ทีนี้แหละพวกที่ดูถูกชาวไร่ชาวนาพวกนั้นเธอจะกลับไปตบหน้าหญิงชั่วชายโฉดทั้งสองคนด้วยความมั่งคั่งและร่ำรวย

“อ้าวถิงถิง ตื่นแล้วหรือลูก หิวหรือยัง แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ ลูกกินขนมรองท้องไปก่อนสิ" พ่อเซี่ยบอกลูกสาว

“พ่อ พี่ใหญ่กับพี่รองไปไหน ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ หนูยังไม่เห็นหน้าพี่รองเลย เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านเหรอคะ”

“พี่รองของลูกกลับมาถึงบ้านก็ดึกแล้วตอนนั้นลูกหลับไปแล้ว ตอนนี้ก็ออกไปที่แปลงนากับพี่ใหญ่ของลูกแล้วน่ะสิ”

“พ่อ หนูอยากเช่าภูเขาเพิ่ม เอาเนินเขาหนานซานทั้งหมด”

“ว่ายังไงนะ ลูกอยากจะเช่าภูเขารกร้างแล้วก็เนินเขาหนานซานทั้งหมดหรือ ลูกคิดจะทำอะไร แล้วงานของลูกที่ปักกิ่งล่ะจะทำยังไง เกิดอะไรขึ้นกับลูกกันแน่ บอกพ่อมาตามตรง”

“พ่อ ไม่มีอะไรค่ะ แค่หนูลาออกและอยากกลับมาทำสวนที่บ้านเกิดของเราก็เท่านั้นค่ะ หนูอยากทำสวนผลไม้ พ่อต้องช่วยหนูนะคะ หนูเชื่อว่าหนูทำได้ งานของหนูที่ปักกิ่งก็ดีแต่หนูไม่อยากจากพ่อแม่แล้วก็พี่ ๆ ไปอยู่คนเดียว ถ้าเกิดว่าหนูทำสวนไม่สำเร็จหนูค่อยกลับไปหางานทำที่เมืองหลวง พ่อว่ายังไงคะ พ่อตกลงจะช่วยหนูหรือเปล่า”

“เหตุผลของลูกมีแค่นี้จริงนะ มีอะไรที่พ่อไม่รู้หรือเปล่า บอกเหตุผลที่แท้จริงกับพ่อมาอย่าโกหกพ่อ”

“โธ่ พ่อคะไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะ”

“เซี่ยถิงถิง พูดมา”

“ก็ได้ ก็ได้ พ่ออ่ะ ก่อนหน้านี้หนูมีคนที่ชอบพออยู่ อย่าเรียกว่าชอบพอเลยค่ะ เขามาชอบพอหนู พอเวลาผ่านไปสามเดือนเขาก็มาบอกเลิกหนูต่อหน้าธารกำนัลมากมาย บอกว่าหนูเป็นแค่ลูกชาวไร่ชาวนา ถึงแม้ว่าหน้าที่การงานหนูจะดีและเงินเดือนสูงมาก แต่ไม่สามารถสนับสนุนให้เขาปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูงได้ เขาไปมีสัมพันธ์กับรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยของหนูที่เป็นลูกสาวทหารยศพันตรี เขาก็เลยมาบอกเลิกหนูค่ะพ่อ แต่ไม่ได้เสียใจนะคะหนูยังไม่ได้ตกปากรับคำเป็นแฟนกับเขาจริงจังเสียหน่อย แต่หนูเจ็บใจไงคะพ่อ เจ็บใจที่มาดูถูกชาวไร่ชาวนาได้ยังไง ถ้าไม่มีชาวไร่ชาวนาแล้วพวกคนเมืองทั้งหลายจะมีข้าวที่ไหนมากิน หนูก็เลยบอกกับเขาไปว่า ชาวไร่ชาวนาแล้วยังไง คุณกล้าที่จะไม่กินข้าวที่ชาวไร่ชาวนาปลูกหรือเปล่า เรื่องก็มีแค่นี้ค่ะ”

“แล้วลูกก็เลยลาออกจากงานที่ปักกิ่ง ทั้งที่งานของลูกเงินเดือนสูงลิบ เพื่อกลับมาทำสวนที่บ้านเกิด ลูกคิดอะไรอยู่ถิงถิง”

“หนูก็แค่คิดว่าจะทำสวนทำนาแล้วเอาความร่ำรวยไปตบหน้าสองคนนั้นยังไงล่ะพ่อ แต่พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูต้องทำสำเร็จแน่นอนค่ะ”

“ตกลง พ่อจะช่วยลูก มันกล้ามาดูถูกลูกสาวตระกูลเซี่ยของเรา พวกมันจะได้เห็นดีกัน ไปกันเถอะ ไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านกัน จะได้ทำเรื่องเช่าภูเขารกร้างและเนินเขาให้เสร็จเรียบร้อย”

“ตกลงค่ะพ่อ หนูขอไปหยิบเงินก่อนค่ะ ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่”

“เงินลูกจะพอหรือเปล่า หลายปีมานี้บ้านเรามีเงินเก็บอยู่ไม่น้อย เงินที่ลูกส่งมาให้ตลอดทั้งปีพ่อกับแม่ไม่ได้เอาออกมาใช้เลย ถ้าเงินลูกไม่พอบอกพ่อได้”

“เอาไว้ถ้าไม่พอจริง ๆ หนูจะบอกพ่อค่ะ”

แม่เซี่ยที่ทำมื้อเที่ยงเสร็จพอดี นางยกกับข้าวออกมาจากห้องครัวเห็นสองพ่อลูกเดินออกจากบ้านไป ไม่รู้ว่าทั้งสองคนจะพากันไปไหน ข้าวปลาไม่กินกันหรือยังไง สามีนางนี่ก็ช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยจริง ๆ ลูกเพิ่งจะตื่นข้าวเช้ายังไม่ทันได้กิน นี่ก็เที่ยงแล้วยังจะพาลูกออกไปไหนอีก

“สองพ่อลูกจะไปไหนกัน ถิงถิงทำไมลูกไม่กินข้าวก่อน”

“เดี๋ยวหนูกับพ่อกลับมากินค่ะแม่ ไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านครู่เดียว”

“รีบไปรีบมาก่อนที่กับข้าวจะเย็นซะก่อน เดี๋ยวไม่อร่อยนะ”

“เข้าใจแล้วค่ะแม่”

สองพ่อลูกเดินออกจากบ้านไปได้ไม่นาน ลูกชายทั้งสองก็กลับมาถึงบ้านเพื่อกินมื้อกลางวัน ปกติแล้วจะกินที่แปลงนาแม่เซี่ยจะนำไปส่งให้ แต่ครั้งนี้เพราะลูกสาวกลับมาบ้านทุกคนเลยตกลงกันว่าจะกินข้าวพร้อมกันที่บ้าน นาน ๆ ครั้งลูกสาวถึงจะกลับมา ไม่ง่ายเลยที่จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

“แม่ครับ พ่อกับน้องไปไหนครับ” พี่ใหญ่จิ้นหลง

“ไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน แม่เองก็ไม่รู้ไปทำไม พ่อของลูกก็เหลือเกิน น้องเพิ่งจะตื่นข้าวยังไม่ทันได้กินด้วยซ้ำ”

“พ่อพาน้องไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านทำไมครับแม่ เกิดอะไรขึ้นกับน้องหรือเปล่าครับ” พี่รองโหย่วอี้

“ไม่ก็ไม่รู้หรอกเจ้ารอง แม่ทำกับข้าวอยู่ในครัว สองพ่อลูกคุยกันซุบซิบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ออกจากบ้านไป”

“พี่ใหญ่ พวกเราไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านกันเถอะ ไปดูให้รู้ว่าพ่อพาน้องไปทำไมหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องกันแน่”

“ตกลง แม่พวกเราจะตามพ่อกับน้องไป เดี๋ยวค่อยกลับมากินข้าวพร้อมพ่อกับน้องนะครับ”

“ไปเถอะ ๆ” แม่เซี่ยได้แต่ตกปากรับคำ

พ่อเซี่ยที่พาลูกสาวคนสวยเดินไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ตลอดทางมีชาวบ้านเข้ามาทักทายเป็นจำนวนมาก และก็มีชาวบ้านที่เป็นหญิงสาวอีกจำนวนไม่น้อยกำลังซุบซิบนินทาลูกสาวของเขา

พ่อเซี่ยเองหาได้สนใจเสียงนกเสียงกาไร้สาระของพวกผู้หญิงว่างงานปากยื่นปากยาวพวกนี้ อิจฉาลูกสาวของเขานักก็อิจฉาให้ตายไปเลย ใครให้พวกหล่อนเกิดมาหน้าตาไม่สวยเท่าลูกสาวของเขาล่ะ

เดินมาได้ไม่นานก็มาถึงบ้านอิฐหลังคากระเบื้องหลังใหญ่ บ่งบอกถึงฐานะของผู้อยู่อาศัยได้เป็นอย่างดี บ้านเซี่ยเองก็ไม่ได้แย่นัก เพียงแต่บ้านของพวกเขาสร้างมานานแล้วค่อนค้างจะเก่าไปเสียหน่อย ต่างจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านที่เพิ่งสร้างใหม่ได้ไม่กี่ปี

“หัวหน้าหมู่บ้านสวี่ อยู่บ้านหรือเปล่าครับ”

“อ้าว ใครมาล่ะนั่น จิ้นถิงลมอะไรหอบมาถึงนี่ล่ะ โอ้นั่นไม่ใช่สาวน้อยถิงถิงหรอกหรือกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณลุงสวี่ หนูกลับมาเมื่อวานค่ะ”

"แล้วนี่สองพ่อลูก มีเรื่องอะไรให้ช่วยหรือเปล่า เข้ามานั่งในบ้านก่อน"

“คืออย่างนี้นะพี่สวี่ ผมอยากเช่าภูเขารกร้างที่เหลืออยู่อีก 3 ลูก แล้วก็เนินเขาหนานซานที่ติดกับภูเขาทั้งสามลูกนั่นทั้งหมด ไม่ทราบว่ามีคนเช่าไปหรือยังครับ”

“ยังไม่มีคนเช่า แต่ว่านะ น้องจิ้นถิงจะเอาภูเขากับเนินเขาไปทำอะไร มันปลูกอะไรไม่ค่อยขึ้นหรอกนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะลุงสวี่ หนูอยากจะลองปลูกต้นไม้ ผลไม้ อะไรทำนองนี้ดู”

“นี่หนูจะเช่าจริง ๆ ใช่ไหม ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ หากว่าหนูทำสำเร็จจริง ๆ หมู่บ้านของเราคงจะมีสวนผลไม้กันล่ะคราวนี้”

“หนูแค่อยากลองดูค่ะ พอดีว่าหนูพอมีความรู้เรื่องการทำสวนอยู่บ้าง ได้ไปฝึกอบรมมาตอนเรียนมหาวิทยาลัยน่ะค่ะ”

“เราตกลงเช่า ตอนนี้ราคาเช่าอยู่ที่เท่าไหร่ครับพี่สวี่”

“สัญญาเช่า 70 ปีนะน้องจิ้นถิง ภูเขารกร้างสามลูก คิดเป็นเงิน 3,000 หยวน ส่วนเนินเขา 2,000 หยวน ทั้งหมด 5,000 หยวน ส่วนเอกสารกรรมสิทธิ์จะให้ใส่ชื่อน้องจิ้นถิงหรือแม่หนูถิงถิงดีล่ะ”

“คุณลุงใส่ชื่อพี่ใหญ่ พี่รอง ลงในภูเขาลูกที่หนึ่งกับลูกที่สอง ส่วนที่เหลือใส่ชื่อหนูค่ะ พ่อไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ ของพ่อกับแม่มีอยู่แล้วหนึ่งลูก”

“พ่อจะไปว่าอะไรลูกได้ เอาตามที่ลูกพอใจได้เลย”

“หนูรบกวนคุณลุงด้วยนะคะ”

“ตกลง เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงจะเข้าไปที่อำเภอจัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยแล้วจะเอาไปให้ที่บ้านหนูนะ”

“ขอบคุณค่ะ นี่เป็นค่าน้ำชา หวังว่าคุณลุงจะไม่รังเกียจว่าน้อยเกินไปนะคะ”

ถิงถิงยื่นเงิน 10 หยวนให้กับหัวหน้าหมู่บ้าน สองพ่อลูกเดินออกมาจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านก็พบเขากับลูกชายทั้งสองคนที่ยืนรออยู่ด้านนอก ถิงถิงมองพี่ชายด้วยความงุนงง ไม่ใช่ว่าพี่ใหญ่กับพี่รองไปที่แปลงนาหรอกหรือ แล้วทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้

“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่มาทำอะไรกันตรงนี้คะ”

“ก็ตามพ่อกับน้องมานั้นล่ะ กลับบ้านกันเถอะพี่หิวแล้ว” พี่รองโหย่วอี้

“ตะกละ หิวทำไมไม่กิน จะตามมาทำไมเจ้ารอง”

“เอาเถอะน่า พ่อกลับบ้านกัน ผมแค่กลัวว่าพ่อจะพาน้องไปที่อื่น แม่บอกว่าน้องยังไม่ได้กินอะไรเลย น้องเพิ่งตื่นพ่อก็พาน้องออกมาแล้วเนี่ย”

เซี่ยจิ้นถิงมองหน้าลูกชายทั้งสองคนด้วยความไม่พอใจ จากนั้นจึงเดินจูงมือลูกสาวกลับบ้าน เจ้ารองพูดแบบนี้จะหาว่าเขาเป็นพ่อที่ไม่ดี ไม่ให้ลูกสาวกินข้าวสินะ คอยดูเถอะกลับถึงบ้านก่อนเถอะ คอยดูว่าเขาจะจัดการเจ้าลูกคนนี้ยังไง