สวนฟาร์มมหัศจรรย์ยุค80
ตอน 3
พ่อลูกทั้งสี่คนกลับมาถึงบ้านก็พบว่าแม่เซี่ยนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเพื่อรอทั้งสี่คนกินมื้อกลางวัน ถึงแม้นางจะสงสัยว่าสามีพาลูกสาวไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านทำไม แต่ว่านางยังคงไม่ถามออกมาตอนนี้ แม่เซี่ยเพียงแค่บอกให้พ่อลูกไปล้างมือจะได้กินข้าวมื้อกลางวันเสียที เพราะตอนนี้มันเลยเวลามามากแล้ว
“กลับมากันแล้วก็รีบไปล้างมือมากินข้าวได้แล้ว กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว พ่อทีหลังอย่าพาลูกออกไปในเวลาอาหารแบบนี้”
“พ่อขอโทษนะแม่ แต่ว่าเรื่องของลูกมันรอไม่ได้จริง ๆ พ่อเองก็ร้อนใจใช่ไหมล่ะ ลูกเองก็ร้อนใจเพราะเหตุนี้พวกเราเลยรีบไปน่ะ”
“เอาล่ะ ๆ กินข้าวก่อนมีอะไรค่อยว่ากันหลังจากนี้”
“จ้ะแม่ เจ้าใหญ่ตักข้าว”
หลังจากมื้อกลางวันถิงถิงเก็บจานชามไปล้าง พี่ชายทำความสะอาดโต๊ะ ส่วนพ่อเซี่ยกับแม่เซี่ยได้นั่งรอที่ห้องโถงแล้ว เมื่อสมาชิกในบ้านมากันครบพ่อเซี่ยจึงได้เอ่ยปากบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่ลูกสาวพบเจอมาและความตั้งใจของลูกสาวที่ลาออกจากงานกลับบ้านเกิดมาเพื่อทำสวนผลไม้
“มันเป็นใครกัน พี่จะไปอัดมัน” พี่รอง
“นั่นสิ พี่สามารถต่อยมันได้นะ เอาให้หยอดน้ำข้าวต้มเลยเป็นไง” พี่ใหญ่เองก็สำทับอีกคน
“พอเลย เจ้าสองคนนี้นี่ ทำตัวเป็นอันธพาล ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้แต่งงานหรือเปล่า ทั่วทั้งตำบลนี้ไม่มีใครอยากแต่งมาเป็นภรรยาของลูกสองคนเพราะแบบนี้ยังไม่รู้ตัวอีก”
“แม่ครับ พวกเราเองก็ไม่ถูกใจผู้หญิงทั้งตำบลเหมือนกันครับ เรื่องของภรรยาพวกเราไม่รีบ แม่ไม่ต้องร้อนใจไปนะครับ ยังไงพวกผมสองคนก็ต้องแต่งงานอยู่ดี แต่ผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาของพวกเราจะต้องเหมือนน้องสาวถึงจะดี หรือแม่อยากได้ลูกสะใภ้ร้ายกาจเข้าบ้านหรือครับ”
“ผมเห็นด้วยกับพี่ใหญ่ครับแม่”
“เอาเถอะ ๆ เรื่องของลูกแม่จะไม่ยุ่ง แต่ว่านะถิงถิง ลูกคิดดีแล้วใช่ไหม”
“หนูคิดดีแล้วแม่ หนูตัดสินใจแล้ว และตั้งใจจะทำให้เต็มที่”
“ดี แม่สนับสนุนลูก แต่เดิมภูเขาของเราพ่อของลูกก็เอาไว้เลี้ยงแกะอย่างเดียว ลูกก็ตัดสินใจเอาก็แล้วกันว่าจะปลูกอะไรตรงไหนบ้าง แล้วภูเขาที่เช่าใหม่ไม่รู้จะมีแหล่งน้ำหรือเปล่านี่สิ”
“แม่ไม่ต้องกังวลไปนะคะ เดี๋ยวหนูกับพี่ใหญ่พี่รองจะไปสำรวจดูสักเที่ยว จะได้รู้ว่าภูเขาลูกไหนสมควรปลูกอะไร”
“พ่อเองก็จะไปกับพวกลูกด้วย”
“ขอบคุณค่ะพ่อ”
ไม่ต้องขอบคุณพ่อแล้ว พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ว่าลูกจะทำอะไรพวกเราล้วนเต็มใจช่วยเหลือและสนับสนุนลูก เพราะพวกเราคือครอบครัวยังไงล่ะ"
“เข้าใจแล้วค่ะพ่อ หนูโชคดีที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อและโชคดีที่มีแม่และพี่ชายที่รักและเข้าใจหนูค่ะ”
“พ่อพาลูก ๆ ไปสำรวจภูเขาเถอะ แม่จะเตรียมอาหารเย็นเอาไว้รอ”
หลังจากพูดคุยกันภายในครอบครัวเรียบร้อยแล้วพ่อเซี่ยเดินนำหน้าพาลูก ๆ ทั้งสามคนขึ้นไปบนภูเขาลูกแรกที่อยู่ติดกับภูเขาที่พ่อเซี่ยได้เช่าเอาไว้เลี้ยงแกะ ถึงจะบอกว่าภูเขาแต่ไม่ได้สูงชันมากเรียกว่าเนินเขาจะเหมาะสมกว่า บนภูเขาแห่งนี้มีต้นพุทราที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ นอกจากพุทราแล้วยังมีต้นเกาลัดอยู่อีกหลายสิบต้น ถิงถิงตัดสินใจว่าจะเก็บต้นพุทราและเกาลัดเอาไว้ นอกจากนี้เธอยังติดสินใจว่าจะปลูกลูกท้อและสาลี่บนภูเขาแห่งนี้ เมื่อเดินมาถึงส่วนที่สูงที่สุดถิงถิงพบว่ามีบ่อน้ำร้างอยู่ พ่อเซี่ยเองไม่คิดว่าข้างบนจะมีบ่อน้ำเขาค่อนข้างแปลกใจมาก
“พ่อ หนูคิดว่าเราน่าจะเลี้ยงหมูด้วยนะคะ”
“ผมว่าเลี้ยงแพะเอาไว้สักหน่อยก็ดีนะครับพ่อ พอถึงปีใหม่เรายังสามารถเชือดแล้วนำไปขายได้” จิ้นหลง
“ผมว่า เราเลี้ยงไก่ด้วยก็น่าจะดีมากนะครับพ่อ อย่างน้อย ๆ พวกเราจะได้ไม่ขาดปุ๋ย” โหย่วอี้
“เอาไว้สวนผลไม้ของน้องสาวเป็นรูปเป็นร่างก่อน จากนั้นค่อยเลี้ยง ถิงถิงลูกจะปลูกพร้อมกันทั้ง 4 แห่งเลยหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะพ่อ เราจะค่อย ๆ ทำไปทีละส่วน หนูคิดว่าจะปลูก 2 ที่ก่อนค่ะ ค่อย ๆ ทำไป แต่พื้นที่เนินเขาหนานซาน ที่ตรงนั้นลูกจะปลูกเลยค่ะพ่อ”
“ตกลง ถ้าอย่างนั้นเราไปดูเขาลูกที่สองกันเถอะ ลูกจะได้รู้ว่าสมควรปลูกอะไร”
“ตกลงค่ะพ่อ”
“พ่อเองไม่เคยเดินขึ้นมาดูเลย จากที่พ่อเดินผ่านเขาลูกนี้ยังมีต้นไม้ใหญ่อยู่มาก ถึงจะบอกว่ารกร้างก็ไม่ได้รกร้างเสียทีเดียว ถิงถิง ลูกคิดจะทำยังไงกับต้นไม้เหล่านั้น ลูกคงไม่โค่นต้นไม้ออกใช่ไหม”
“จะเป็นไปได้ยังไงกันคะพ่อ หนูจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง ต้นไม้ใหญ่เราแค่เก็บเอาไว้เหมือนเดิม ส่วนต้นไม้ที่ตายแล้วหรือพวกวัชพืชเราแค่กำจัดมันออกไปเท่านั้นเอง”
พ่อเซี่ยเดินนำหน้าลูก ๆ ขึ้นไปบนภูเขาแห่งที่สอง ภูเขาลูกนี้ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่บ้าง ไม่ได้มีต้นไม้ที่ตายแล้วมากเท่าไหร่ ที่สำคัญยังมีบ่อน้ำขนาดกลางอยู่บนเนิน ถึงแม้พ่อเซี่ยจะแปลกใจว่าทำไมถึงได้มีบ่อน้ำอยู่ตรงนี้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนไม่มีบ่อน้ำ หรือว่าเป็นเพราะเขาไม่ได้ขึ้นมาบนเขาแห่งนี้นานบ่อน้ำอาจจะเกิดขึ้นมาทีหลังหรืออาจจะมีใครสักคนมาขุดเอาไว้ แต่ใครกันที่จะมาทำเรื่องไร้สาระโดยการขุดบ่อน้ำเอาไว้บนเนินเขาที่ไม่ใช่ที่ดินในครอบครองของตัวเองกัน ถ้าหากมีคนทำแบบนั้นจริงคนคนนั้นคงจะต้องว่างจนไม่มีอะไรทำเป็นแน่
บนภูเขาแห่งที่สองนี้ ถิงถิงตัดสินใจว่าจะปลูก แอปเปิล เชอร์รี และองุ่น โดยเฉพาะแอปเปิลกับเชอร์รี นอกจากนี้ภูเขาลูกนี้ยังมีต้นพลับป่าอยู่เป็นจำนวนมาก ในเมื่อมีบ่อน้ำของระบบ พลับป่าที่มีรสชาติฝาดก็จะกลายเป็นพลับที่อร่อยที่สุดได้แน่นอน ส่วนต้นไม้ที่ตายแล้วถิงถิงจะนำไปเผาถ่านเก็บเอาไว้ใช้ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีไฟฟ้าใช้ในหมู่บ้านแล้วแต่ถ่านและฟืนก็ยังเป็นสิ่งที่จำเป็นอยู่
“เราจะทำสวนกันแค่บริเวณนี้เท่านั้น ส่วนป่าทึบทางด้านนั้นเราจะเก็บเอาไว้ อาจจะมีพวกเห็ดป่าหรือของป่าอย่างอื่นให้เราสามารถเก็บเกี่ยวได้ พ่อว่ายังไงคะ เห็นด้วยกับหนูหรือเปล่า”
“พ่อเห็นด้วย”
“พี่สองคนเองก็เห็นด้วยกับน้อง แล้วที่ราบเนินเขาหนานซานเล่า น้องสาวจะปลูกอะไร” พี่ใหญ่เซี่ย
“จะปลูกผลไม้ตามฤดูกาลค่ะ เช่นแตงโม แตงหอม สตรอว์เบอร์รี พ่อคะแล้วตรงนั้นจะมีแหล่งน้ำไหมคะ หนูคิดว่ามันจะดีมากถ้ามีบ่อน้ำขนาดใหญ่ หรือหนองน้ำตามธรรมชาติ เราสามารถเลี้ยงปลาเพิ่มได้”
“มีสิ เพราะเราเช่าภูเขาเพิ่มสามลูก จากเดิมที่ครอบครัวเรามีอยู่หนึ่งลูก และพื้นที่เนินเขาหนานซานทั้งหมด ตอนนี้หุบเขาตรงนั้นและบ่อน้ำใหญ่นั่นกลายเป็นของครอบครัวเราแล้ว ลูกคิดจะทำยังไงกับบ่อน้ำนั่น”
“เลี้ยงปลาค่ะ นอกจากนี้เราจะเลี้ยงเป็ดด้วย แล้วในหมู่บ้านของเราจะมีขโมยหรือเปล่าคะ”
“ขโมยหรือ ใครจะกล้าทำแบบนั้นกัน ถึงจะมีคนกล้าแต่ไม่นานพวกเราจะต้องจับได้แน่ ลูกดูทางเข้าภูเขาทั้งสี่ลูกสิ มันมีทางเข้าแค่ทางเดียว ด้านหลังนั้นหากจะเข้ามาก็ต้องปีนขึ้นไปบนเขาสูงก่อนถึงจะขึ้นมาได้ แต่ถ้าลูกไม่วางใจเราแค่เลี้ยงหมาให้มากหน่อยจะได้ช่วยเฝ้าสวนได้”
“ตกลงค่ะ พ่อคะ พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเราเข้าไปดูในป่าทึบด้านนั้นกันค่ะ หนูสงสัยว่าจะมีเห็ดป่าเกิดบ้างหรือเปล่า เมื่อก่อนตอนหนูเป็นเด็กจำได้ว่าแม่เคยพามาเก็บเห็ดป่าครั้งหนึ่ง มันอร่อยมาก”
“ก็อาจจะมีอยู่บ้าง เขาลูกนี้มีป่าสนผสมอยู่ด้วย”
ระหว่างที่สำรวจอยู่บนภูเขาระบบก็ติดตั้งบ่อน้ำให้รวมเข้ากับบ่อน้ำตามธรรมชาติอย่างแนบเนียน พ่อเซี่ยพาลูกชายกับลูกสาวเดินเข้าไปในป่าเพราะลูกสาวอยากกินเห็ดป่า ที่ไม่รู้ว่าจะมีอยู่หรือไม่ ตอนนี้ในหมู่บ้านมีคนหนุ่มสาวออกไปทำงานในเมืองมากขึ้น ในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยนั้นจึงมีหนุ่มสาวน้อยมาก ในตอนที่ถิงถิงกำลังมองหาเห็ดป่าอยู่นั้น ระบบได้แจ้งเตือนขึ้นมา
“โฮสต์ครับ เดินไปทางซ้ายอีก 50 เมตร จะมีโสมคนอายุ 100 ปี อยู่สองต้น”
“นายพูดจริงหรือ ตงตง โสมคนเลยนะ โสมคนอายุ 100 ปีเลยนะ ทำไมมันมาอยู่บนนี้ได้ล่ะ”
“ระบบไม่เคยโกหกครับ ส่วนที่ว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ระบบไม่รู้ครับ แต่โฮสต์น่าจะรู้ เพราะที่นี่คือภูเขาที่คนไม่ขึ้นมาเป็นเวลานานจึงทำให้โสมทั้งสองต้นเจริญเติบโตได้ดี”
“ถิงถิง น้องเป็นอะไร มีอะไรอย่างนั้นเหรอ ทำไมถึงขมวดคิ้วแบบนั้น” พี่ใหญ่เซี่ย
“ไม่มีอะไรค่ะพี่ใหญ่ หนูแค่คิดว่า จะทำยังไงหากเจอโสมคนเข้าน่ะค่ะ”
“จะทำยังไงอย่างนั้นเหรอ ก็ต้องขุดกลับไปอยู่แล้ว โสมป่าราคาแพงและเป็นสิ่งที่หาได้ยาก” พี่รองเซี่ย
“นั่นสิถ้าหากเจอสักต้นสองต้นหนูคงกลายเป็นเศรษฐีไปเลยนะ พี่ว่าไหม อ๊ะ นั่นต้นเก๋ากี้ใช่หรือเปล่าคะพ่อ”
“ใช่แล้วล่ะ แบบนี้ก็ดีเราจะได้เก็บไปตากแห้งเอาไว้กินเอง เก๋ากี้มีประโยชน์มาก”
“พ่อครับ เราคงต้องไปขอให้คุณลุงมาช่วยแล้วล่ะ หากเราจะต้องปรับพื้นที่ในการปลูกผลไม้” พี่รองเซี่ย
“เอาไว้พ่อจะไปคุยกับลุงของลูกเอง เราอาจจะต้องจ้างคนมาช่วยด้วยเช่นเดียวกัน ลูกสองคนดูแลไม่ไหวหรอก อีกอย่างถิงถิงเองคงจะไม่มีแรงมาตัดต้นไม้”
“แต่พ่อครับ ถ้าหากจะจ้างคนมาช่วยทำงาน ก็ต้องหาคนที่ซื่อสัตย์ไว้ใจได้นะครับ” พี่ใหญ่เซี่ย
“เพื่อน ๆ ของลูกยังไงล่ะ ตอนนี้แต่งงานกันหมดแล้วและภรรยาของพวกเขาเองก็มีลูกเล็ก ๆ ไม่เหมือนพวกลูกที่ไม่ยอมแต่งงาน จะรอให้พ่อกับแม่ตายก่อนหรือ ถึงตอนนั้นใครจะช่วยพวกแกเลี้ยงหลานกัน”
“พ่อพูดอะไรแบบนั้นครับ พ่อยังไม่แก่เสียหน่อย อีกอย่างไม่ใช่ว่าพวกเราจะไม่แต่งงานแค่ยังไม่มีคนที่ถูกใจเท่านั้นเอง” พี่รองเซี่ย
“พ่อคะดูสิเห็ดหูหนูเยอะแยะมากเลย พี่ใหญ่ พี่รอง ใครก็ได้สามารถกลับไปบ้านแล้วเอาตะกร้ามาได้หรือเปล่าคะ เอ๊ะ พ่อดูสิคะนั่นใช่โสมหรือเปล่า”
สิ่งที่ปรากฏอยู่ในสายตาตอนนี้คือโสมสองต้นมีดอกที่แดงส้ม ถิงถิงถึงแม้จะรู้อยู่ก่อนว่ามีโสมแต่เธอก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ตอนนี้พ่อเซี่ยและพี่ชายทั้งสองยืนนิ่งเป็นตอไม้ไปแล้ว
“พ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง เป็นอะไรคะ”
“สะ สะ โสม โสมจริง ๆ เสียด้วย เหมือนที่เคยเห็นในหนังสือที่ร้านขายยาเลย” พี่รองเซี่ย
“พ่อ ถิงถิง พี่ใหญ่ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมจะกลับบ้านไปเอาตะกร้าแล้วก็เสียมมาด้วย”
“ไปเถอะ ๆ รีบ ๆ ไปรีบ ๆ มา แล้วอย่าได้พูดมากเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจครับ”
คุณอาจจะชอบ
