100วันวางแผนลับจับประธานเย็นชา

หลังจากช่วยโจวเจ้าเว่ยล้างคำสาปสำเร็จ ดูเหมือนว่าวันเวลาจะผ่านไปราวกับติดปีก โจวเจี๋ยหลุนยังใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังพยายามออกห่างเจ้าอี้เฟยเท่าที่จะทำได้

แต่ดูเหมือนหลานสาวของเขาเพ่ยเพ่ยจะเป็นกาวสองหน้าติดหนึบระหว่างเขาและเจ้าอี้เฟยนัก

ภาพของเขาและเจ้าอี้เฟยที่คอยดูแลเพ่ยเพ่ยยิ่งกว่าพ่อแม่ที่แท้จริง จึงเป็นที่ชินตาในจวนชินอ๋องนัก

จวบจนไทเฮามีกระแสดำรัสให้นำตัวเพ่ยเพ่ยเข้าไปอยู่ในวังหลวง โจวเจี๋ยหลุนจึงได้ปลีกตนออกมาจากเจ้าอี้เฟยได้ เขาคอยหลบหน้าเจ้าอี้เฟยมาแรมเดือนจนกระทั่งในวันหนึ่งสาวใช้คนสนิทของเจ้าอี้เฟยหน้าตาตื่นมาขอพบเขา

“ทูลท่านอ๋องคุณหนูไม่สบายเพคะ”

ในใจจะร้อนรนนักด้วยเป็นห่วงนาง แต่เพราะตั้งใจแล้วว่าจะออกห่างเจ้าอี้เฟยให้มากด้วยในใจรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่อาจจะเกิดขึ้นกับตัวเขาเอง

ฝันประหลาดว่าสุดท้ายเป็นเขาที่ต้องจากโลกนี้ไปทิ้งน้องสาวไว้ที่นี่กับศิษย์พี่ของเขา

ความฝันนี้โจวเจี๋ยหลุนไม่อาจละเลยได้ มันช่างเหมือนจริงจนเขาหวั่นใจ ปกติโจวเจี๋ยหลุนมักมีลางสังหรณ์ประหลาดที่แม่นยำอยู่เสมอ ด้วยเรื่องนี้ทำให้เขาไม่อาจวางใจที่จะรับเจ้าอี้เฟยมาเป็นภรรยาและไม่อาจใกล้ชิดกับนางไปมากกว่านี้ได้

เจ้าอี้เฟยบัดนี้เป็นสาวงามประดุจบุปผาที่กำลังบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมยั่วยวนบุรุษให้หลงใหลขึ้นทุกวันหากใกล้ชิดนางต่อไปเขาไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะทนไหวอีกต่อไป

แม้เขาจะปวดใจเมื่อได้รับรู้ว่ามีขบวนขันหมากจากจวนต่างๆ รวมทั้งบรรดาแม่สื่อเดินเข้าจวนท่านแม่ทัพเจ้าเพื่อสู่ขอเจ้าอี้เฟยไม่เว้นแต่ละวันแต่เขาก็หาได้ขัดขวางไม่ เป็นเพราะเรื่องนี้จึงทำให้เจ้าอี้เฟยเจ็บปวดและล้มป่วยลง

“หากคุณหนูไม่สบายเจ้าควรไปตามท่านหมอ หมอหลวงเกาเก่งกาจนักข้าจะส่งให้คนไปตามเพื่อดูคุณหนูของเจ้า”

“คุณหนูยืนกรานว่าหากไม่ใช่ท่านอ๋องไปรักษาก็จะยอมตายเพคะ ท่านอ๋องได้โปรดช่วยคุณหนูด้วย นางดื้อรั้นเพียงนั้นท่านอ๋องย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด”

ใช่นางดื้อรั้นเพียงใดเขาย่อมรู้ดี เจ้าอี้เฟยความจริงแล้วนิสัยนั้นถอดแบบมาจากน้องสาวของเขาไม่มีผิดเพี้ยน เช่นนี้แล้วเขาควรทำโทษโจวเจ้าเว่ยที่เลี้ยงดูเจ้าอี้เฟยให้โตมาดื้อรั้นเช่นนี้ โจวเจี๋ยหลุนถอนหายใจเขาจะทำเช่นใดได้เล่า เรื่องที่บ่าวรับใช้เอ่ยมาย่อมเป็นความจริง

“เห็นแก่หน้าท่านอาทั้งสองข้าจะตามไป”

กระนั้นเขาก็ยังไว้ตัวไม่อยากให้ผู้ใดครหาและเอาเขาและนางไปพูดกันผิดๆ ได้

ยังไม่ทันที่รถม้าของสาวใช้จะกลับถึงจวน ท่านอ๋องผู้ปั้นใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมผู้นั้นก็ไปถึงจวนแม่ทัพเสียแล้ว

แต่เหตุใดจึงได้มาไวนัก ความจริงเป็นเช่นนั้นแม้ท่านอ๋องจะปากแข็งว่าไม่ได้มีใจให้คุณหนูแต่ความอ่อนโยนทั้งหมดที่ท่านอ๋องมีดูเหมือนว่ามีเพียงคุณหนูของนางที่ได้รับ

แม้จะมีสตรีจากจวนต่าง ๆ มากมายคอยทอดสะพานท่านอ๋องก็หาได้ใส่ใจเหลียวมอง คงมีเพียงคุณหนูของนางเท่านั้นที่ได้รับสิทธิพิเศษนี้แต่เพียงผู้เดียว กระนั้นสาวใช้คนสนิทก็ไม่เข้าใจท่านอ๋องนัก

ในเมื่อเห็นชัดว่าห่วงใยมากเช่นนี้เหตุใดจึงยังรั้งรอที่จะมาสู่ขอคุณหนูกันนะ

“เฟยเอ๋อหากเจ้ายังไม่ยอมกินยาเช่นนี้เมื่อใดจะหายป่วยกันเล่า อย่าดื้อกับพี่ได้หรือไม่” เสียงของท่านอ๋องนุ่มนวลประดุจเสียงเพลงพิณยามเมื่อเอ่ยกับคนตัวเล็กที่นอนใบหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง

“หากข้าหายป่วยท่านพี่ก็จะหลบหน้าข้าอีก ไม่เอาเฟยเอ๋อไม่อยากหาย”

นางจับมือเขาแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไปที่ใดอีก หลายวันที่ไม่ได้พบหน้านางคิดถึงเขามากจริงๆ คิดถึงมากจนนอนไม่หลับออกไปนั่งตากน้ำค้างในคืนเหน็บหนาวมองดวงดาวต่างใบหน้าของเขา

นานวันเข้าจึงได้จับไข้แต่ป่วยเช่นนี้ก็ดีแล้วอย่างน้อยก็เป็นข้ออ้างให้ได้พบหน้าเขาเพื่อคลายคิดถึง ได้รู้ว่าเขายังคงห่วงใยนางเพียงเท่านี้เจ้าอี้เฟยก็ดีใจนักหนาแล้ว

“พี่ไม่ได้หลบหน้าเจ้าแต่งานของพี่ค่อนข้างเยอะ อีกทั้งยังต้องคอยช่วยเสด็จพ่ออีก” โจวเจี๋ยหลุนถอนหายใจพลางเป่ายาที่ร้อนระอุในชามให้อุ่นลงก่อนจะพยายามป้อนนาง ดูเหมือนเจ้าอี้เฟยยังคงดื้อรั้น เมื่อนางเม้มปากแน่นไม่ยอมกินท่าเดียว

“ท่านพี่ว่าข้าโง่หรือหากข้าไม่ล้มป่วยไม่มีทางที่จะได้พบท่าน”

“เจ้าอย่างอแงจะได้หรือไม่ ตอนนี้ต้องรีบรักษาตัวให้หาย เจ้าเป็นไข้หวัดใหญ่รู้ตัวหรือเปล่า”

“หากข้าตายท่านพี่จะเสียใจหรือไม่”

โจวเจี๋ยหลุนตกใจในสิ่งที่เจ้าอี้เฟยเอ่ยจนแทบจะทำถ้วยยาหก เขาส่ายหน้าแล้วมองใบหน้างดงามซีดเซียวของคนป่วยจริงจัง

“เฟยเอ๋อเป็นน้องของพี่ พี่ไม่ยอมให้ตายหรอก”

“ท่านพี่ใจร้าย”

เจ้าอี้เฟยร้องไห้หนักขึ้นเดือดร้อนโจวเจี๋ยหลุนต้องวางถ้วยยาแล้วดึงนางออกมากอดเบาๆ เป็นนางที่ทำใจไม่ได้เจ็บปวดทุกครั้งที่เขาตอกย้ำว่าเห็นนางเป็นเพียงน้องสาว

ท่านพี่ที่นางรักนักหนา ท่านพี่ที่ใจดีและอบอุ่นไม่ได้รักนางอย่างที่นางรักท่านพี่อย่างนั้นหรือ

เจ้าอี้เฟยพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้เขายอมรับนางในฐานะสตรีผู้หนึ่ง แต่ดูเหมือนว่ายิ่งพยายามเขาก็ยิ่งถอยห่างออกไปทุกที เช่นนี้ไม่ให้นางปวดใจจนป่วยไข้ได้อย่างไร

กว่าเจ้าอี้เฟยจะยอมกินยาก็ต้องหลอกล่อกันอยู่นาน ในที่สุดเพราะพิษไข้และฤทธิ์ยาก็ทำให้เจ้าอี้เฟยหลับไป โจวเจี๋ยหลุนเฝ้าไข้นางอยู่เช่นนั้นจนเกือบรุ่งสาง ลูบศีรษะของนางแผ่วเบา

เขารู้ว่านางเจ็บปวดและเขาก็เจ็บปวดเพียงใดแต่ลางสังหรณ์ของเขาในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาและนางจะใกล้ถึงวันเวลาที่ต้องจากกันเข้าไปทุกทีแล้ว ความรักที่เขามีให้นางจะมีค่าอันใดเมื่อในที่สุดก็ต้องย้อนกลับมาทำร้ายนางอยู่ดี

เจ้าอี้เฟยละเมอออกมาหลายประโยค ทุกประโยคล้วนมีแต่ชื่อของเขาที่หลุดออกมา โจวเจี๋ยหลุนยิ้มขมขื่น เขาไม่อาจรับรักของนางได้ เขาไม่อาจทำร้ายนางได้เมื่อวันที่เขาจากไป

หนึ่งเดือนต่อมา

กลางดึกสงัดคืนหนึ่งเจ้าอี้เฟยนอนกระสับกระส่ายไปมา เหงื่อของนางท่วมกายนางกำลังฝันร้าย ฝันว่าในขณะที่นางกำลังออกไปชมดอกไม้กลางป่ากับโจวเจี๋ยหลุน จู่ๆ ร่างกายของโจวเจี๋ยหลุนก็ค่อยๆ เลือนหายไป เจ้าอี้เฟยไม่อาจไขว่คว้าเขาเอาไว้ได้

เขาเพียงแต่ยิ้มอย่างเศร้าสร้อยและบอกให้นางรักษาตัวให้ดี

“กรี๊ดดดดด”

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู” เสียงกรีดร้องของเจ้าอี้เฟยดังขึ้นพร้อมแรงเขย่าของสาวใช้คนสนิท เจ้าอี้เฟยลืมตาน้ำตาไหลอาบสองแก้มราวกับทำนบพัง

“ข้าจะไปจวนท่านอ๋อง”

นางกล่าวเช่นนี้แล้วไม่รอแม้กระทั่งจะผลัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย เพียงแต่คว้าเสื้อคลุมตัวหนาแล้วทะยานออกทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว สาวใช้ที่เพิ่งตั้งสติได้จึงร้องตะโกนออกมา

“คุณหนูไปจวนชินอ๋องแล้ว เร็วอารักขาคุณหนู”

เจ้าอี้เฟยร้อนรนนัก เหตุการณ์ในฝันประดุจภาพแห่งความจริง

นางพุ่งทะยานตนอย่างว่องไวมายังคอกม้าแล้วควบม้าประดุจพายุพัดตรงมายังจวนชินอ๋อง อย่างไรเสียวันนี้นางต้องเห็นกับตาว่าทุกสิ่งเป็นเพียงความฝัน

ท่านพี่ของนางยังอยู่ยังไม่ได้จากไปไหน นางขอเพียงเท่านี้ขอเพียงเห็นเขาในทุกวัน แม้เขาจะเห็นนางเป็นเพียงน้องสาวนางก็จะไม่รบกวนเขาแล้ว ขอเพียงท่านพี่ของนางยังอยู่ที่นี่ เพียงเท่านั้นนางก็ยินดีรอเขาไปตลอดชีวิต

เจ้าอี้เฟยทิ้งม้าไว้ด้านหน้าจวน ทหารรักษาจวนคุ้นเคยกับนางเป็นอย่างดีจึงรีบเปิดประตูให้โดยไม่รอช้า

เจ้าอี้เฟยวิ่งจนมาถึงลานกลางจวนบัดนี้นางพบว่าโจวเจ้าเว่ยกำลังยืนนิ่งเหมือนตกในภวังค์ลักษณะมือที่ยกขึ้นและมุมปากที่ขยับคล้ายกำลังเป่าขลุ่ยอยู่ตรงนั้น ในมือของโจวเจ้าเว่ยว่างเปล่าอีกทั้งยังไร้เสียงอันใดหลุดออกมา

แต่กลับเกิดเหตุการณ์ที่เจ้าอี้เฟยคุ้นเคยนักตรงหน้า พายุพัดหมุนรอบร่างของโจวเจี๋ยหลุน เจ้าอี้เฟยกรีดร้องเมื่อรู้ว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้น นางพยายามเข้าไปหาเขากลับถูกแรงพายุพัดให้กระเด็นออกมา

“ท่านพี่ ไม่ท่านอย่าได้จากเฟยเอ๋อไป ข้าจะมีชีวิตอยู่เช่นไร”

ดูเหมือนว่าโจวเจี๋ยหลุนจะตกตะลึงเมื่อเห็นนาง เขาเอ่ยออกมาอย่างร้อนรน

“เฟยเอ๋อพี่เคยบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าต้องรักษาตัวเองให้ดีในวันที่ไม่มีพี่ ทำได้หรือไม่ ใช้ชีวิตให้ดีเพื่อพี่จะได้หรือไม่”

“ไม่มีท่านพี่เฟยเอ๋อไม่อาจอยู่ได้ ท่านพี่ต้องรับผิดชอบข้าอย่าทิ้งข้าไป ไม่ข้าจะไม่ทำตามที่ท่านต้องการ หากไม่มีท่านอยู่ข้าจะทำเช่นไร”

เจ้าอี้เฟยร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงของนางที่กรีดร้องประสานกับเสียงของโจวเจ้าเว่ยที่บัดนี้อยู่ในอ้อมกอดของฝูจื่อหรงผู้เป็นสามี เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนัก

เจ้าอี้เฟยเห็นโจวเจี๋ยหลุนหายไปต่อหน้าดั่งเช่นความฝัน ในที่สุดสิ่งที่โจวเจี๋ยหลุนกลัวก็เกิดขึ้นจริงๆ

เขาจากไปแล้วจากไปยังดินแดนที่เจ้าอี้เฟยไม่อาจติดตามไปได้อีก ต่อไปนางจะไม่เห็นท่านพี่ของนางอีกแล้วใช่หรือไม่

“ไม่มีทาง ข้าไม่มีวันยอมต่อให้เป็นชาติภพไหนข้าก็จะติดตามหาท่านให้เจอ ท่านพี่รอข้านะได้โปรด”

เจ้าอี้เฟยร้องไห้คร่ำครวญตั้งจิตมั่นเด็ดเดี่ยว นางจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาพรากโจวเจี๋ยหลุนจากนางเด็ดขาด