หน้าปกนวนิยาย การอำลาครั้งสุดท้าย, รอยประทับอันยั่งยืน

การอำลาครั้งสุดท้าย, รอยประทับอันยั่งยืน

7.8 / 10.0
เมื่อโรคมะเร็งสมองระยะสุดท้ายพรากเวลาที่เหลือไป ภรรยาผู้ซื่อสัตย์ในนิยาย romance เรื่อง การอำลาครั้งสุดท้าย, รอยประทับอันยั่งยืน จึงตัดสินใจเลิกอดทนต่อสามีที่นอกใจไปหาเด็กฝึกงานและครอบครัวที่ทอดทิ้ง เพื่อใช้ช่วงเวลาสุดท้ายล้างแค้นและทวงคืนศักดิ์ศรีใน modern novel ที่เต็มไปด้วยการหักหลัง
เรื่องย่อ การอำลาครั้งสุดท้าย, รอยประทับอันยั่งยืน
ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ฉันต้องทนสู้กับโรคร้ายเพียงลำพังเพื่อทำหน้าที่ภรรยาที่ดีส่งเสริม คราม สามีสถาปนิกผู้รุ่งโรจน์ แต่ความภักดีนั้นกลับถูกตอบแทนด้วยการนอกใจ เมื่อเขาเลือกเด็กฝึกงานที่กำลังตั้งท้องและมองความเจ็บป่วยของฉันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ แม้แต่แม่แท้ๆ ยังเข้าข้างเขา ทว่าเมื่อผลตรวจยืนยันว่าฉันเป็นมะเร็งสมองระยะสุดท้าย ความเศร้าก็เปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว ฉันจะไม่ยอมตายอย่างเหยื่อที่น่าสงสาร แต่จะขอใช้เวลาที่เหลือทำให้เขาต้องชดใช้และจดจำความผิดพลาดนี้ไปชั่วชีวิต
อ่านเพิ่มเติม

การอำลาครั้งสุดท้าย, รอยประทับอันยั่งยืน ตอนที่ 1

หกเดือนแล้วที่โรคร้ายลึกลับค่อยๆ พรากชีวิตไปจากร่างกายฉัน แต่ฉันก็เลือกที่จะเมินความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ทุกวินาที เพื่อทำหน้าที่ภรรยาที่แสนดี คอยสนับสนุนคราม สถาปนิกหนุ่มอนาคตไกลผู้เป็นสามีของฉัน

ในคืนที่ชีวิตแต่งงานของเราพังทลายลง เขาไม่รับสายฉันเลยสักครั้ง แต่กลับเป็นเด็กฝึกงานสาวของเขาที่ส่งรูปของทั้งคู่ที่กำลังกอดกันกลมมาให้ฉันแทน พวกเขาทั้งสองดูมีความสุขและรักกันอย่างสุดซึ้ง

เมื่อฉันเผชิญหน้ากับเขา เขากลับหาว่าฉันสติแตกและเลือกผู้หญิงคนนั้น ไม่นานฉันก็ได้รู้ว่าหล่อนกำลังตั้งท้อง เขากำลังสร้างครอบครัวที่ควรจะเป็นของเรา...กับผู้หญิงคนอื่น

ฉันวิ่งไปหาแม่เพื่อหวังว่าจะได้รับคำปลอบโยน แต่ท่านกลับเข้าข้างเขา

“ครามเป็นคนดีนะลูก” ท่านพูด “อย่าทำตัวมีปัญหา”

เขาเคยสัญญาว่าจะดูแลฉันไม่ว่าจะในยามเจ็บไข้หรือสุขสบาย แต่เขากับครอบครัวของฉันกลับทอดทิ้งฉันในตอนที่ฉันอ่อนแอที่สุด มองความเจ็บปวดของฉันเป็นแค่เรื่องดราม่าไร้สาระ

แต่ในวันนั้นเอง ฉันก็ได้รับคำวินิจฉัยของตัวเอง...มะเร็งสมองระยะสุดท้าย ฉันมีเวลาเหลืออีกแค่ไม่กี่เดือน

และในวินาทีนั้น ความเศร้าโศกทั้งหมดก็มลายหายไป ฉันจะไม่ยอมตายอย่างนางเอกผู้น่าสงสาร ฉันจะใช้ชีวิตในช่วงเวลาสุดท้ายเพื่อตัวเอง และเขา...จะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับผลของการกระทำของเขาไปตลอดกาล

บทที่ 1

มุมมองของไอริน:

คืนที่ชีวิตแต่งงานของฉันแหลกสลาย มันไม่ได้เริ่มต้นด้วยเสียงดังสนั่น แต่เริ่มจากความเงียบที่น่าอึดอัดของโทรศัพท์ที่ไม่มีคนรับสาย

ห้าทุ่ม... เที่ยงคืน... แล้วก็ตีหนึ่ง

สายฝนสาดกระหน่ำใส่หน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานของอพาร์ตเมนต์เรา แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างพร่าเลือนกลายเป็นภาพสีน้ำที่เลอะเทือนของแสงนีออนและเงา ทุกครั้งที่ลมกระโชกแรง มันเหมือนกับการทุบลงบนบานกระจก เขย่ากรอบหน้าต่างและประสาทของฉันที่ใกล้จะขาดผึงอยู่แล้ว

ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยแผ่ซ่านลึกเข้าไปในกระดูก เป็นเพื่อนร่วมทางของฉันมาตลอดหกเดือนที่ผ่านมา มันเริ่มจากตามข้อต่อแล้วแผ่กระจายออกไป เป็นความรู้สึกร้อนผ่าวที่ทำให้ฉันอ่อนเพลียอยู่ตลอดเวลา ฉันดึงผ้าคลุมไหล่แคชเมียร์มาพันรอบตัวให้แน่นขึ้น แต่ความหนาวเย็นมันมาจากข้างใน มันซึมออกมาจากแก่นกลางของร่างกายฉันเอง

นิ้วโป้งของฉันลอยค้างอยู่เหนือรูปโปรไฟล์ของครามบนหน้าจอโทรศัพท์ เป็นรูปจากตอนที่เราไปฮันนีมูนกันที่มัลดีฟส์ รอยยิ้มทรงเสน่ห์ของเขาสว่างจ้าตัดกับฉากหลังของทะเลสีคราม เขาดูเหมือนคนที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ มีความสุข และกำลังตกอยู่ในห้วงรัก

ฉันกดปุ่มโทรออกเป็นครั้งที่สิบ

ฝากข้อความ...อีกแล้ว

“สวัสดีครับ ผมคราม ฝากข้อความไว้ได้เลยครับ”

น้ำเสียงของเขาที่ปกติจะทุ้มอุ่นและช่วยคลายความกังวลของฉันได้เสมอ ตอนนี้กลับฟังดูกลวงโบ๋และห่างเหินผ่านลำโพงเล็กๆ

ฉันเลื่อนดูประวัติการแชท ข้อความสุดท้ายจากเขาคือตอนสี่โมงครึ่ง

`คราม: ประชุมเลท ไม่ต้องรอทานข้าวนะ`

`ไอริน: โอเคค่ะ มีอะไรรึเปล่า?`

`ไอริน: รักนะคะ`

สองข้อความสุดท้ายของฉันขึ้นว่า ‘ส่งแล้ว’ แต่ไม่ขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’

นี่มันไม่เหมือนเขาเลย ครามเป็นคนทะเยอทะยาน เป็นดาวรุ่งในวงการสถาปัตยกรรมที่ใช้ชีวิตตามตารางงาน แต่เขาก็เป็นคนละเอียดรอบคอบมาก เขาตอบเสมอ...เสมอ แม้ว่าจะเป็นแค่ข้อความสั้นๆ คำเดียว เขาก็จะตอบกลับมา

ข้อความของฉันเองกะพริบอยู่บนหน้าจอเหมือนกำลังกล่าวโทษ

`ไอริน: นี่ แค่ทักมาดูน่ะค่ะ ดึกแล้วนะ` (ส่ง 21:15 น.)

`ไอริน: ยังประชุมไม่เสร็จเหรอคะ? เริ่มเป็นห่วงแล้วนะ` (ส่ง 22:30 น.)

`ไอริน: คราม ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าคุณโอเค` (ส่ง 00:45 น.)

จุดสามจุดที่แสดงว่าฉันกำลังพิมพ์ปรากฏขึ้นแล้วก็หายไป ฉันเขียนแล้วก็ลบข้อความอื่นอีกครั้ง ความรู้สึกวิงเวียนซัดเข้ามาจนฉันต้องคว้าที่เท้าแขนโซฟาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หมอของฉันบอกว่ามันเป็นเพราะความเครียด คิดมากไปเอง เป็นอาการบ่นทั่วๆ ไปของผู้หญิงที่มีเวลาว่างมากเกินไป “นอนให้มากขึ้นสิครับคุณไอริน ลองเล่นโยคะดู”

แต่ความรู้สึกนี้ ความอ่อนแอทางร่างกายอย่างรุนแรงนี้ มันรู้สึกมากกว่าความเครียด มันรู้สึกเหมือนร่างกายของฉันกำลังค่อยๆ ปิดตัวลงอย่างเงียบๆ

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นที่ด้านบนของหน้าจอ หัวใจฉันกระเด้งขึ้นมาจุกที่คอ

มันไม่ใช่ข้อความจากคราม

มันเป็นคำขอเป็นเพื่อนบนโซเชียลมีเดีย

`คีรติ โลว์ ต้องการเป็นเพื่อนกับคุณ`

ฉันไม่รู้จักชื่อนี้ รูปโปรไฟล์ของเธอเป็นรูปถ่ายทางการ เป็นผู้หญิงสาวอายุราวๆ ยี่สิบกลางๆ มีดวงตาที่เฉียบคมและรอยยิ้มที่มั่นใจ ประวัติของเธอนั้นสั้น แต่แฝงไปด้วยความทะเยอทะยานอย่างเห็นได้ชัด

`สถาปนิกฝึกหัด @ ธนพัฒน์ แอนด์ แอสโซซิเอทส์ สร้างอนาคต ทีละแบบแปลน`

ธนพัฒน์ แอนด์ แอสโซซิเอทส์ บริษัทของคราม เธอคือเด็กฝึกงานคนใหม่ของเขา คนที่เขาพูดถึงอย่างชื่นชมมาหลายสัปดาห์ “เธอเก่งมากเลยนะริน เฉียบขาดสุดๆ”

ความหวาดกลัวที่เย็นเยียบ หนักอึ้งและน่าขนลุกยิ่งกว่าอาการป่วยของฉัน ค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาตามสันหลัง ทำไมเด็กฝึกงานสาวไฟแรงของเขาถึงมาส่งคำขอเป็นเพื่อนตอนตีหนึ่งครึ่ง?

นิ้วของฉันสั่นเทาขณะที่คลิกเข้าไปในโปรไฟล์ของเธอ มันเป็นสาธารณะ โพสต์บนสุดมาจากเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว เป็นรูปถ่ายเพียงรูปเดียว

ไม่สิ ไม่ใช่แค่รูปถ่าย มันคือคำประกาศ

มันเป็นรูปของบาร์หรูทันสมัยแบบที่ครามชอบ ที่เบื้องหน้ามีแก้วค็อกเทลสองใบชูขึ้นเพื่อชนกัน มือข้างหนึ่งเป็นของผู้ชายอย่างไม่ต้องสงสัย แข็งแรง และมีแหวนตราสัญลักษณ์สีเงินที่ฉันให้เขาเป็นของขวัญครบรอบแต่งงานปีที่สามสวมอยู่ที่นิ้วก้อยอย่างชัดเจน

มืออีกข้างบอบบาง เป็นของผู้หญิง มีเล็บที่ตกแต่งอย่างสวยงามทาสีแดงเลือดนก

คำบรรยายใต้ภาพเป็นประโยคเดียวที่ทำลายล้างทุกอย่าง

`แด่การเริ่มต้นครั้งใหม่กับคนที่มองเห็นอนาคตของฉันได้ชัดเจนเท่ากับที่ฉันเห็น`

ลมหายใจของฉันสะดุด เหมือนอากาศถูกดูดออกจากห้องไปจนหมดสิ้น สมองฉันพยายามหาคำอธิบายที่เป็นเหตุเป็นผลอย่างบ้าคลั่ง งานเลี้ยงฉลองของทีม ดินเนอร์กับลูกค้า อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่สิ่งที่สัญชาตญาณของฉันกำลังกรีดร้องอยู่

แล้วฉันก็เห็นมัน ภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยวในแก้วค็อกเทลทรงโค้งของครามคือภาพของคนที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่ มันคือเธอ คีรติ โลว์ และคนที่เอนตัวเข้าไปใกล้เธอจนศีรษะแทบจะชิดกัน...คือสามีของฉัน

นิ้วโป้งของฉันที่ทำไปโดยไม่รู้ตัว กดปุ่ม ‘ยืนยัน’ คำขอเป็นเพื่อนของเธอ

ทันใดนั้น ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา มันไม่ใช่คำพูด

มันคือรูปถ่าย

ส่งมาให้ฉันโดยตรง

ครั้งนี้ไม่มีความคลุมเครือ ไม่มีภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยว มันคือครามและคีรติ นั่งอยู่ในบูธหรูหรา แขนของเขาวางโอบไหล่เธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ และเขากำลังหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขอย่างสุดเสียงที่ฉันไม่ได้ยินมานานหลายเดือนแล้ว ศีรษะของเธอเอนไปด้านหลัง พิงอยู่กับอกของเขา ดวงตาของเธอหลับพริ้มด้วยท่าทางที่มีความสุขอย่างแท้จริง

พวกเขาดูเหมือนคู่รักที่กำลังตกอยู่ในห้วงรัก

โทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือที่ไร้เรี่ยวแรงของฉัน กระแทกกับพื้นไม้เนื้อแข็ง หน้าจอไม่แตก แต่บางอย่างในใจฉันแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

ฉันจ้องมองภาพนั้น ตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา ฉากหลัง...มันคือร้านอาหารอิตาเลียนเจ้าโปรดของเรา ที่ที่เขาพาฉันไปในวันครบรอบแต่งงานปีแรก ที่ที่เขาสาบานว่าเราจะฉลองทุกความสำเร็จด้วยกันไปตลอดชีวิต

รูปถ่ายนั้นคือคำประกาศสงคราม และฉันเพิ่งจะเดินเข้าสู่สนามรบด้วยความเต็มใจ โดยที่ไม่มีอาวุธอะไรเลย

นิ้วของฉันที่งุ่มง่ามและสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ฉันเปิดหน้าแชทของเราอีกครั้ง หน้าที่เต็มไปด้วยคำวิงวอนที่ไม่ได้รับคำตอบของฉัน

นิ้วโป้งของฉันรัวไปบนคีย์บอร์ด คำพูดที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างฉับพลัน เผาไหม้ม่านหมอกของความเจ็บป่วยและความเศร้าโศกของฉันจนหมดสิ้น

`ไอริน: ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะคราม?`

`ไอริน: ตอบฉันสิ`

`ไอริน: คุณอยู่ไหน?`

ฉันส่งข้อความอีกฉบับ คราวนี้ส่งไปหาคนแปลกหน้าที่เพิ่งฉีกโลกของฉันเป็นชิ้นๆ

`ไอริน: นี่มันอะไรกัน? คุณเป็นใคร?`

เงียบ

ทั้งสองฝั่ง

ฉันใช้เวลาที่เหลือของคืนนั้นขดตัวอยู่บนพื้นเย็นๆ จ้องมองภาพการทรยศของสามีฉัน ในที่สุดฝนข้างนอกก็ซาลงเหลือเพียงละอองฝนที่โปรยปรายอย่างน่าสังเวช ความเจ็บปวดทางกายในร่างกายของฉันเทียบไม่ได้เลยกับบาดแผลที่เปิดกว้างในอก

ก่อนรุ่งสาง ในที่สุดความอ่อนเพลียก็เอาชนะฉันได้ ฉันผล็อยหลับไปอย่างไม่สนิท เพียงเพื่อจะถูกโยนเข้าไปในฝันร้าย ในฝัน ฉันกำลังยืนอยู่ในทุ่งดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา ครามอยู่ที่นั่น ฝั่งตรงข้ามของทุ่ง เขากำลังจับมือคีรติอยู่ เขาไม่ได้มองฉันด้วยความโกรธ แต่ด้วยสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นมาก...ความสงสาร

“เธอดูเหนื่อยตลอดเวลาเลยนะไอริน” เขาพูด เสียงของเขาก้องอยู่ในฝัน “คีรติ...มีพลังงานมากกว่า”

ฉันสะดุ้งตื่น ความเจ็บปวดจากคำพูดของเขาในฝันคมกริบยิ่งกว่าคำดูถูกใดๆ ในชีวิตจริง แก้มของฉันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

โทรศัพท์ของฉันสั่นอยู่บนพื้นข้างๆ

ข้อความใหม่จากคีรติ โลว์

มันไม่ใช่คำตอบสำหรับคำถามของฉัน มันเป็นรูปถ่ายอีกรูป

รูปนี้เป็นรูปของพวกเขาสองคนในห้องครัว ไม่ใช่ครัวร้านอาหาร แต่เป็นครัวของฉัน ครามยืนอยู่ข้างหลังเธอ มือของเขาวางอยู่บนเอวของเธอ คอยนำทางขณะที่เธอคนอะไรบางอย่างในหม้อบนเตา หม้อที่ฉันจำได้ มันเป็นส่วนหนึ่งของชุดเครื่องครัวราคาแพงที่เขาซื้อให้ฉันเป็นของขวัญแต่งงาน

เขาเคยสัญญากับฉันว่าจะใช้ชีวิตร่วมกัน ทานอาหารด้วยกัน และมีช่วงเวลาที่เงียบสงบในครัวนั้น

ตอนนี้ เขากำลังสร้างความทรงจำเหล่านั้นกับคนอื่น

โลกที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างประณีตไม่ได้แค่ร้าว แต่มันถูกทำลายอย่างเป็นระบบ และสถาปนิกผู้ทำลายล้างฉันก็คือผู้ชายคนเดียวที่ฉันคิดว่าจะปกป้องฉันจากพายุทุกลูก

เสียงสะอื้นอย่างรุนแรงหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน ฉันพิมพ์ข้อความที่บ้าคลั่งและโกรธเกรี้ยวส่งไปให้คีรติ นิ้วโป้งของฉันลื่นไถลไปบนหน้าจอที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา

`ไอริน: เธอทำบ้าอะไรอยู่? คิดว่าตัวเองเป็นใคร?`

`ไอริน: เธอกำลังทำลายชีวิตคู่ ทำลายครอบครัว`

มีความเงียบชั่วครู่ นานพอที่จะทำให้ฉันคิดว่าเธออาจจะเมินฉันอีกครั้ง จากนั้น จุดสามจุดก็ปรากฏขึ้น เธอกำลังพิมพ์

---

อ่านต่อ

สารบัญ การอำลาครั้งสุดท้าย, รอยประทับอันยั่งยืน

Ch. 1 Ch. 2 Ch. 3
Ch. 4
Ch. 5
Ch. 6
Ch. 7
Ch. 8
Ch. 9
Ch. 10
Ch. 11
all

คุณอาจจะชอบ

นิยายมาใหม่

หน้าปกนวนิยาย เก็บรักมาเฟีย
8.1
เก็บรักมาเฟีย:"โดมินิก" จะทำยังไงดี คนที่คิดว่าตัวเองตัวคนเดียวไม่มีใครมาตลอด แต่มาวันนี้กลับต้องมามีลูก ใช่ "ลูก" แถมลูกก็อายุ 7 ขวบแล้ว และแม่ของลูกก็ปิดบังเขามาตลอด ทั้งโกรธทั้งโมโหและพิศวาสแม่ของลูก แล้วจะทำยังไงดีเมื่อลูกก็อยากได้ แม่ของลูกก็อยากได้ เขาต้องได้ทั้งสองอย่างไม่มีทางยอมเสียอย่างใดอย่างหนึ่งแน่ "กันตา" เพราะความผิดพลาดในอดีตถึงทำให้เธอมีอีกหนึ่งชีวิตต้องดูแล "กันติชา" หรือ "น้องเดียร์" ลูกสาววัย 7 ขวบที่เธอเลี้ยงดูมาตลอด แต่พอมาวันนี้โชคชะตากลับเล่นตลกทำให้เจอกับพ่อของลูก และแน่นอนว่าเขาอยากได้ลูกของเธอไปอยู่ด้วย แล้วแม่อย่างจะทำยังไงล่ะ จากที่ต้องห่วงลูกกลัวเขาพาลูกหนียังต้องระแวงกลัวว่าเขาจะขมเหงตัวเองด้วย ศึกหนักแบบนี้เธฮจะทำยังไง ก็เขามันมาเฟียเถื่อน แถมหื่นเข้าเส้นอีกต่างหาก ********** “แด๊ดดี้ขา แด๊ดดี้มีน้องให้น้องเดียร์ได้ไหมคะ” “อืม...ว่าไงนะคะน้องเดียร์” โดมินิกไม่เข้าใจคำขอของลูกสาว วันนี้มาแปลก เล่นเอาคนที่กำลังนั่งหน้าตึงอยู่ในรถที่กำลังแล่นบนถนนถึงกับเลิกคิ้วขึ้นทันที “แด๊ดดี้มีน้องให้น้องเดียร์ได้ไหมคะ น้องเดียร์อยากมีน้องเหมือนเพื่อนที่โรงเรียนค่ะ นะคะ น้องเดียร์อยากมีเพื่อนเล่นที่บ้าน” “แด๊ดดี้มีให้ได้ครับ แต่ต้องขึ้นอยู่กับแม่แก้มของน้องเดียร์ด้วยว่าจะยอมมีน้องให้น้องเดียร์รึเปล่า” เสียงอ่อนโยนของมาเฟียหนุ่มส่งกลับมาในสาย “แม่แก้มรักน้องเดียร์ แม่แก้มต้องยอมมีน้องให้น้องเดียร์แน่นอนค่ะ แด๊ดดี้ขา น้องแก้มไม่อยู่นะคะวันหยุดสองวันนี้ คุณปู่และคุณย่าจะพาไปเที่ยวเกาะส่วนตัวที่ฮาวายค่ะ และถ้าน้องเดียร์กลับมาจากเที่ยว น้องเดียร์ต้องได้น้องนะคะ” “น้องนะคะน้องเดียร์ ไม่ใช่ของเล่นนะคะที่จะได้ขอแล้วก็มาเลย แด๊ดดี้ขอเวลาไม่นานนะคะ แด๊ดดี้จะ
หน้าปกนวนิยาย หวามรักในรอยทราย
7.8
น้ำตาลตัดสินใจเดินทางกลับสู่อารันดาตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ เพื่อพบกับชี้คฟีรอสชายหนุ่มผู้มั่นคงในรักต่อเธอ ทว่าค่ำคืนแรกกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน เมื่อเธอถูกลักพาตัวจากห้องนอนไปตื่นขึ้นในกระโจมกลางทะเลทราย พร้อมกับร่างโชกเลือดของชี้คหนุ่มที่นอนหมดสติอยู่เคียงข้าง ท่ามกลางอุปสรรคและหญิงสาวมากมายที่จ้องจะแย่งชิงเขา น้ำตาลต้องพิสูจน์ว่าความรักและความเชื่อใจของเธอจะแข็งแกร่งพอที่จะฟันฝ่ากระแสลมร้อนและอันตรายในดินแดนแห่งนี้ไปได้หรือไม่
หน้าปกนวนิยาย จอมใจมาเฟีย [ Mafia’s Beloved ] SET : Romance Of Mafia 5th
9.2
น้ำใสพยายามขัดขืนเอ็ดเวิร์ดท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด หลังคำบอกรักในอดีตกลายเป็นเพียงคำเย้ยหยัน เมื่อเธอเปรียบเทียบความสัมพันธ์เป็นเพียงรสชาติอาหารที่น่าเบื่อหน่ายและต้องการหาสิ่งใหม่มาทดแทน คำพูดเสียดสีนี้ย้อนกลับมาทำร้ายทั้งคู่จนเอ็ดเวิร์ดหมดความอดทน เขาตัดสินใจพิสูจน์ให้เห็นว่ารสชาติที่เขาปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อเธอเพียงคนเดียวนั้นเป็นอย่างไร แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านนำไปสู่การเผชิญหน้าอย่างใกล้ชิดที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในห้องที่เต็มไปด้วยไอความร้อนจากร่างกายของทั้งสองคน
หน้าปกนวนิยาย ไอ้เสือของผม
8.3
เด็กกำพร้าผู้โชคดีได้รับอุปการะจากเจ้าพ่อมาเฟียในฐานะน้องชาย ก่อนความผูกพันจะแปรเปลี่ยนเป็นคนรักและตกลงใจสร้างครอบครัวด้วยกัน ทว่าชายที่เขาเทิดทูนกลับเป็นคนทำลายชีวิตจนพังพินาศด้วยความรุนแรงและการนอกใจ เขาจึงเลือกหนีจากกรงทองเพื่อเริ่มต้นใหม่ จนกระทั่งได้พบรักครั้งใหม่กับนายแบบนู้ดชื่อดังอย่างไม่คาดคิด เส้นทางชีวิตที่เคยบอบช้ำจะพลิกผันไปในทิศทางใด และเขาจะพบความสุขที่แท้จริงได้หรือไม่ ร่วมลุ้นไปกับโชคชะตาที่ยากจะคาดเดา
หน้าปกนวนิยาย ภรรยาผู้ถูกทอดทิ้ง ตำนานนักกฎหมายผงาด
8.9
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันยอมละทิ้งชื่อเสียงในฐานะ 'เนเมซิส' ทนายความไร้พ่าย เพื่อทำหน้าที่ภรรยาที่ดีของคีท อัยการหนุ่มชื่อดัง ทว่าในวันครบรอบแต่งงาน เขากลับพร่ำเพ้อถึงแฟนเก่าอย่างฮอลลี่ และซ้ำร้ายเมื่อเกิดอุบัติเหตุกาแฟร้อนหกใส่ เขากลับปกป้องฮอลลี่จนปล่อยให้ฉันถูกน้ำร้อนลวกเจ็บสาหัส ความเย็นชาครั้งนี้ทำให้ฉันตัดสินใจหย่าขาด สามเดือนต่อมาฉันกลับเข้าสู่วงการกฎหมายอีกครั้งเพื่อเป็นทนายฝั่งตรงข้ามในคดีใหญ่ที่สุดของเขา ถึงเวลาที่อดีตสามีจะต้องชดใช้ เมื่อเนเมซิสคนนี้จะทำลายสถิติของเขาให้พังพินาศ
ตอน
อ่านเลย
แชร์