ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย ฝากไว้ให้รัก

ฝากไว้ให้รัก

ตอน
แชร์

ตอน 2

“นี่ ฉันยังไม่ได้เอาเรื่องที่นายแอบไปเจาะคิ้วกับปากมาเลยนะ อายุแค่สิบแปด ดูซิ๊หูนี้เจาะไปกี่รูแล้ว” เค้กพูดพร้อมกับชี้นิ้วบ่นเด็กหนุ่ม เพื่อเอาตัวลอดที่จะใส่ชุดนี้ออกจากบ้านในคืนนี้

“แต่ผมก็ไม่เคยเกเรียนเลยนะครับ แล้วอีกไม่กี่ปีก็จะเรียนจบแล้วด้วย” 

“ไม่รู้ล่ะ อย่านอนดึกเข้าใจไหม” พูดเสร็จเธอก็รีบวิ่งออกจากบ้านทันที เพื่อไปใช้ชีวิตแสนสุขตามสไตล์ของเธอในวัยนี้

@Asgar Host bar 22.30น.

“อีเค้ก~ ทางนี้” เสียงเพื่อนเก้งคนสนิทของเค้กตะโกนเรียก เมื่อเห็นว่าเพื่อนซี้เดินทางมาถึงสถานที่นัดร้านประจำ

“กว่าจะมาได้นะมึง เด็กมึงโดนโต๊ะนู้นคาบไปนั่งแล้ว” 

“แหม่ ไม่คิดว่ากูจะเบื่อหน้าน้องมันบ้างหรือไง ให้ไปนั่งโต๊ะอื่นนั่นแหละดีแล้ว เซ้าซี้จะตามกูกลับบ้านให้ได้เลย น่าลำคาน” 

“มึงจะเก็บจิมิไว้ให้พี่เบย์เขากลับมาหลอกฟันเอาอีกหรือไง ฮะ?”

“หยุดพูดเลยไอ้กล้า!”

“อุ๊ย แรงมาก เรียกไอ้” 

‘กอกล้า’ พูดจี้ปมความทรงจำที่แสนเลวร้ายของเค้ก ที่เคยโดนเบย์แฟนเก่ามาหลอกเปิดซิง ก่อนที่เค้กจะจับได้ว่าผู้ชายที่เธอเรียกว่าแฟนนั้นแต่งงานมีลูกมีครอบครัวแล้ว นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอไม่กล้าจริงจังกับใครจนถึงตอนนี้ และยังปกป้องจิมิของเธอเลื่อยมา แต่ก็มีเพื่อนอย่าง ‘กอกล้า’ คอยพูดกอกหูอยู่ตลอดว่าการมีเซ็กส์นั้นมันเป็นเรื่องที่สนุกและสวยงาม

เมื่อถึงเวลาที่เธอและเพื่อนหนุ่มใจสาวคนหน้าหวานอย่าง ‘กอกล้า’ ต้องเรียกหนุ่มๆ มานั่งที่โต๊ะ เค้กกลับหลุดโฟกัสจากเด็กหนุ่มคนนึงไม่ได้ เพราะท่าทางและบุคลิก รวมถึงหน้าตาของเขาคล้ายกับมียู หนุ่มน้อยที่รอเธอกลับบ้านในอยู่เวลานี้

“โจเซนค่ะ ห้าสิบดื่ม” เค้กพูดชื่อตามป้ายบนหน้าอกของเด็กหนุ่มคนนั้นกับพิธีกรทันที เมื่อเธอล็อคเป้าหมายได้เรียบร้อย

“ตาดีนักนะมึง กูกำลังจะเลือกเลย” 

“เสียใจด้วยค่ะ คนนี้กูจองแล้ว ทั้งคืน...” เค้กพูดคำว่าทั้งคืนพร้อมกับยิ้มร้ายๆ ใส่กอกล้า

“น้องโจเซน โต๊ะสอง ห้าสิบดื่มครับ” พิธีกรพูดออกไมค์ ก่อนที่หนุ่มหล่อคนที่เค้กเลือกจะยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณ และเดินมานั่งลงที่โซฟาข้างๆ เธอ

“สวัดดีครับ^^”

“หน้าตาเหมือนลูกมึงเลย” กอกล้าพูดทักขึ้น ซึ่งความเห็นของเขาก็ตรงกันกับที่เธอคิดไว้

“ลูกอะไรล่ะ กูยังไม่มีลูกค่ะ เดี๋ยวน้องเขาเข้าใจผิดหมด” เค้กรีบพูดแก้ตัวทันที เพราะกลัวว่าคนจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอมีลูกแล้วจริงๆ

“พี่หมายถึงลูกบุญธรรมน่ะ อีเค้กมันใจบุญ ขอดื่มมันเยอะๆ เลยนะ” กอกล้าหันไปพูดบอกกับโจเซน หนุ่มหล่อที่เค้กเลือกนั่ง เพื่อไม่ให้เข้าใจเพื่อนของตนผิด

“สวยแล้วยังใจบุญอีก พี่ชื่ออะไรครับ” 

“เพิ่งมาทำงานที่นี่เหรอ ถึงไม่รู้จักพี่” เค้กถามขึ้นเพราะเธอนั้นเป็นลูกค้าประจำ และเที่ยวที่นี่มานานหลายปี ซึ่งคนในร้านส่วนมากต่างก็รู้จักเธอ แต่สำหรับเธอนั้นจำใครไม่ค่อยได้ ขนาดเอารถมายังลืมขับกลับบ้านเลย

ทั้งเค้กและกอกล้า ต่างก็สนุกกับเด็กหนุ่มที่เลือกมานั่งบริการ และนี่ก็เรียกว่าเป็นกิจกรรมของคนรวยๆ อย่างพวกเธอ ที่ใช้เวลาว่างหลังจากเหนื่อยกับการทำงานหาเงิน ไปกับการซื้อความสุขเล็กๆ น้อยๆ

เวลาตี2

“อีเค้ก น้องเขาขอกลับบ้านกับกู อ๊าย” กอกล้ากรีดร้องด้วยความชอบใจ ที่หนุ่มหล่อที่ตนเลือกนั่ง ขอตามกลับไปบริการตนถึงที่บ้านในคืนนี้

“เออ อย่าลืมให้น้องเขาใส่ถุงยางด้วยล่ะ ระวังจะท้องไม่มีพ่อ” เสียงเมากรึ่มๆ ของสาวสวยพูดแซวเพื่อนของเธออย่างติดตลก

“แล้วพี่เค้กกลับบ้านยังไงครับ ให้ผมนั่งแท็กซี่ไปส่งไหม?” โจเซนหนุ่มหล่อถามอย่างเอาใจลูกค้าสาวคนสวย

“แค่ไปส่งเองเหรอ โจเซนไม่สนใจตามกลับไปดูแลพี่ที่บ้าน เหมือนเพื่อนบ้างเหรอ?” เค้กแกล้งถามหนุ่มหล่อด้วยท่าทางหมาหยอกไก่

“ผมแล้วแต่พี่เค้กครับ...” นิ้วยาวของหนุ่มหล่อเกี่ยวช่อผมที่บดบังใบหน้าสวยสง่าของเค้กไปทัดไว้ที่ใบหู ในขณะที่พูดตอบกลับคำถามของเธอ เขาก็จ้องตาเธออย่างให้ความสนใจกับสาวสวยตรงหน้า ซึ่งเค้กเองก็ไม่ได้ละสายตาไปจากหนุ่มหล่อเช่นกัน

จังหวะตกหลุมรักเป็นอย่างนี้ เสี้ยววินาที~

“เพลงนี่ชั่งรู้เวลาจริงๆ เลย” เค้กพูดขึ้นก่อนจะกระตุกยิ้มชอบใจกับสถานะการ์ณที่เกิดขึ้น 

“งั้นคือนี้ ช่วยพาพี่กลับบ้านหน่อยนะ...” เมื่อพูดจบเค้กก็เอนตัวซบลงที่อกของหนุ่มหล่อเพราะพิษเหล้าที่เธอดื่มเข้าไปนั้นเริ่มออกฤทธิ์

ฉันรู้สึกถูกใจเด็กคนนี้จริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่รู้สึกอยากทำตัวเป็นสาวใจแตกดูบ้าง...

@บ้านเค้ก เวลาตี3...

โจเซนหนุ่มหล่อจากบาร์โฮส เปิดจีพีเอสในรถหรูของเค้กที่ปักหมุดที่บ้านไว้ เพื่อขับมาส่งเธอถึงที่บ้าน และหวังว่าจะดูแลปรนนิบัติเธอในคืนนี้

“พี่เค้กครับ ถึงบ้านแล้วครับ” เสียงโจเซนที่ยืนอยู่ข้างรถฝั่งคนนั่ง เรียกให้เค้กเจ้าของบ้านตื่นจากความมึนเมา

“ประคองพี่หน่อยสิ เดินไม่ไหวแล้ว” สาวสวยพูดไม่เป็นภาษา และหมดสภาพ แต่หนุ่มหล่อก็ยังมองว่าเธอนั้นดูดีและสวยมากๆ ในเวลานี้

“กลับบ้านไป ผมจัดการเอง” เสียงทุ้มเข้มของบางคนดังขึ้นที่ด้านหลังของโจเซน ซึ่งเขาคนนั้นก็เป็นคนอุ้มเค้กออกจากรถมาและพาเธอเข้าบ้าน 

ส่วนโจเซนก็ต้องกลับบ้านไปด้วยความผิดหวัง เพราะสายตาคู่นั้นของเด็กหนุ่มดูไม่เป็นมิตรกับเขาเลย

(คอมเมนท์ขึ้นเร็วไรท์มาอัปให้อีก ขอคนละหนึ่งคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจนะครับ)

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode] 

[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย แก้วตาดวงใจของเขา
9.3
ฉินเฉี่ยนยอมทุ่มเทเวลาห้าปีในฐานะผู้หญิงไร้ตัวตนข้างกายลู่ซีซิง แต่เมื่อเขากำลังจะหมั้นหมายกับหญิงอื่น เธอจึงตัดสินใจเดินจากไปทันที ทว่าซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชากลับออกตามหาเธออย่างพลิกแผ่นดินนานถึงเจ็ดวัน เมื่อทั้งคู่กลับมาพบกันอีกครั้ง เธอกลายเป็นคนใหม่ที่สง่างามและมีคนอื่นเคียงข้าง ลู่ซีซิงที่กำลังใจสลายพยายามอ้อนวอนขอโอกาสแก้ตัวและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอคืนดี แต่เขากลับได้รับเพียงรอยยิ้มเยาะหยันและความห่างเหินเป็นการตอบแทน แม้เขาจะพยายามเหนี่ยวรั้งเธอไว้ด้วยความรักที่สายเกินไปก็ตาม
หน้าปกนวนิยาย จะไม่ขอทนอีกต่อไป
8.1
ม่านไหมต้องตื่นจากฝันหวานที่ก้องเกียรติจงใจสร้างขึ้น เมื่อความรักที่เคยสวยงามกลับกลายเป็นความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยคนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต โลกทั้งใบพังทลายลงในพริบตาเมื่อเขาแอบมีคนอื่นและทำลายความซื่อสัตย์ที่เธอมีให้เสมอมา ในวันที่หัวใจบอบช้ำเกินทน เธอต้องเลือกระหว่างการอดทนจมอยู่กับความเสียใจเพื่อให้อภัยคนเลว หรือจะกล้าก้าวเดินต่อไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับใครอีกคนที่คอยมอบความหวังดีให้เธอมาโดยตลอด มาร่วมลุ้นไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญของเธอ
หน้าปกนวนิยาย เพลิงพิศวาสจอมเถื่อน (ซีรีย์ชุดจอมใจจอมบงการรัก)
8.4
รินรดาตกอยู่ในพันธนาการของพิชญะ เจ้าของไร่ผู้ทรงอิทธิพลเพื่อชดใช้หนี้สินให้บิดา เขาบีบบังคับให้เธอเชื่อฟังแลกกับรางวัลที่น่าพึงพอใจ ทว่าหญิงสาวกลับโต้กลับด้วยการตบหน้าเมื่อเขาจู่โจมด้วยรอยจูบที่ป่าเถื่อน แม้เธอจะยอมทำงานหนักเพื่อล้างหนี้ แต่รินรดาก็ประกาศกร้าวว่าจะรักษาศักดิ์ศรีของตนไว้ให้ได้ การปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างคนทั้งคู่จึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเกมหัวใจอันร้อนแรง ที่หากใครพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจถูกเพลิงแห่งความปรารถนาแผดเผาจนยากจะถอนตัว
หน้าปกนวนิยาย ทางรักแบบภัยพิบัติ
9.6
ภาพชีวิตคู่สามปีที่แสนสมบูรณ์แบบแท้จริงแล้วปราศจากความรัก ชายผู้เป็นสามีได้จัดฉากและควบคุมทุกจังหวะก้าวมาตั้งแต่เริ่มเข้าพิธีวิวาห์ เขาใช้ความสัมพันธ์จอมปลอมบังหน้าเพื่อซ่อนเร้นจุดประสงค์บางอย่าง ทุกเหตุการณ์ล้วนเป็นหมากที่เขาเดินไว้อย่างรัดกุม เมื่อเจตนาซึ่งถูกเก็บงำมาตลอดถึงคราวต้องเปิดเผย ชีวิตคู่ที่เคยสงบสุขจึงต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้าย มันจะเปลี่ยนเส้นทางรักให้กลายเป็นภัยพิบัติที่พร้อมพังทลายทุกสิ่ง และนำไปสู่บทสรุปที่ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าจุดจบจะลงเอยเช่นไร
หน้าปกนวนิยาย พิสูจน์รักบอดี้การ์ดเย็นชา
9.2
อิงฟ้าต้องยอมรับองศาเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวตามคำสั่งของพ่อ แม้เธอจะเคยปฏิเสธการมีคนคุ้มกันมาตลอด แต่เพราะองศาไม่ใช่ผู้ชายจึงถือว่าตรงตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ บอดี้การ์ดสาวหน้านิ่งคนนี้จะต้องติดตามอิงฟ้าไปทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียนหรือตอนเรียนรู้ธุรกิจ ยกเว้นเพียงเวลาพักผ่อนส่วนตัวเท่านั้น ทว่าความเย็นชาและใบหน้าที่บูดบึ้งขององศาตั้งแต่วันแรกที่พบกัน กลับทำให้อิงฟ้ารู้สึกไม่สบอารมณ์และนึกหมั่นไส้ผู้ดูแลคนใหม่นี้เป็นอย่างมาก
หน้าปกนวนิยาย เจ้าสาว(ไม่)ปรารถนารัก
9.7
เจ้าสาว(ไม่)ปรารถนารัก:นุชพินตา ควรเป็นเจ้าสาวที่น่าอิจฉาที่สุดที่ได้แต่งงานกับ ปุลวัชร เจ้าบ่าวที่ทั้งหล่อ รวย เนื้อหอม เป็นเจ้าชายในฝันของสาวๆ ทั้งเมือง แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าบ่าวในฝันนั้น...ทั้งไร้หัวใจ และไม่ได้รักเธอสักนิด! การแต่งงานที่ไร้รัก อยู่กันไปก็มีแต่เจ็บปวดเท่านั้น แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเธอไม่อาจปฏิเสธ แม้จะต้องถูกเขาทำร้ายหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะทำอย่างไรหากใจที่ไม่คิดปรารถนารักกลับอยากได้ความรักจากเขา ------------------------------ “เธอเคยนอนกับผู้ชายหรือเปล่า” เขาถามออกมาจากปากร้าย ตอนที่เธอได้ยินถึงกับสะอึก ไม่คิดว่าเขาจะถามตรง ๆ และในนาทีต่อมา นุชพินตาก็รู้สึกโกรธมาก หญิงสาวโต้เขากลับ “ทำไมผู้ชายดี ๆ การศึกษาดี ๆ ถึงได้พูดจาแบบนี้คะ มาพูดดูถูกกัน เมื่อกี้ก็หาว่าพวกเราขายตัว และตอนนี้ยังมากล่าวหาฉันอีกว่าฉันสำส่อน คุณถามคำถามแบบนี้กับผู้หญิงทุกคน ที่คุณเคยนอนด้วยหรือยังไงคะ” ความเจ็บปวดระบายออกมาทางสายตา เขาเป็นบ้าอะไรกันนี่ คำพูดแบบนี้มาจากสันดานข้างในหรือเพราะว่าเขาเมา “แล้วเธอเคยมีอะไรกับผู้ชายหรือเปล่าล่ะ” เขาย้ำอีกครั้ง จ้องสบตาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ “ปากร้าย ประโยคนี้คุณไม่ควรถามออกมาด้วยซ้ำไป” จากที่เรียกเขาว่าพี่ปุ่น ชักขุ่นและมีอารมณ์โมโหขึ้นมาเปลี่ยนสรรพนามที่คนฟังก็รู้ว่าห่างเหิน “ผู้หญิงที่ดี ๆ ที่ไหน จะตอบตกลงแต่งงานกันชายแปลกหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่คิด เวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น” “แล้วมันยังไงคะ” นุชพินตาก็ไม่ยอมเหมือนกัน “เธออาจจะเป็นมือสองก็ได้” ‘เมื่อคืนเขาไปนอนที่ไหน แล้วไปนอนกับใคร’ ‘อ้อ… ก็คงจะเป็นผู้หญิงคนนั้นสินะ’ ดวงตาเศร้าลง เธอลุกขึ้นไปเปิดม่านหน้าต่าง และมองออกไปยังท้องทะเล แสงอาทิตย์กระทบกับระลอกคลื่นที่ไล่เรียงกันกร