ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย ฝากไว้ให้รัก

ฝากไว้ให้รัก

ตอน
แชร์

ตอน 3

ตลอดทางที่มียูอุ้มเค้กเดินขึ้นมาส่งบนห้องนอนนั้น เค้กก็ใช้ปลายจมูกโด่งสวยเล่นซนกับซอกคอของคนที่อุ้มเธออยู่ตลอด ฟอด~

“หอมจัง กลิ่นเด็กๆ มันหอมแบบนี้นี่เอง” เธอพูดออกมาเพราะคิดว่าเจ้าของซอกคอนั้นคือเด็กหนุ่มที่เธอจ่ายเงินพากลับบ้านมา แต่หารู้ไม่ว่าชายคนนี้คือหนุ่มน้อยที่นั่งรอเธอกลับบ้านอยู่ทั้งคืน

สีหน้านิ่ง คิ้วเข้มที่กำลังขมวดปมเข้าหากันของมียู บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังโกรธเค้กอย่างมาก เพราะไม่ว่าเธอจะออกไปเที่ยวกี่ครั้ง ก็ไม่เคยมีผู้ชายแปลกหน้าพาเธอกลับมาส่งที่บ้านแบบครั้งนี้เลย

แม้ว่าเด็กหนุ่มกำลังหงุดหงิดกับหม่ามี๊ของตน แต่เขาก็วางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างถนอม เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่ มันขัดใจเขาที่สุด เรือนร่างสวยๆ ของเธอเป็นของสุดหวงสำหรับเขา

“ทำไมชอบแต่งตัวโป๊อยู่เรื่อยเลย แถมครั้งนี้ยังให้ผู้ชายพามาส่งที่บ้านอีก” 

เขาพูดบ่นเธอที่กำลังนอนเคลิ้มฤทธิ์แอลกอฮอล์อยู่บนเตียง โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำให้คนที่นั่งรอเธอจนดึกดื่นนั้นเป็นห่วงและโมโหขึ้นในเวลาเดียวกัน 

ฟุบ!

“นอนลงมาสิค่ะเด็กดี” เค้กดึงหนุ่มน้อยลงนอนบนเตียงของเธอ แต่เขากลับเซลงไปคร่อมร่างของเธอ ปลายจมูกโด่งหวิดปลายจมูกเล็กของสาวสวยขี้เมา

คำพูดนั้นของเธอก็ยิ่งทำให้มียูนั้นหงุดหงิด เพราะเขารู้ว่าคนที่เค้กต้องการจะพูดบอกไม่ใช่ตน แต่เป็นหนุ่มหล่อที่มาส่งเธอที่บ้าน

“ทำไมถึงดื้อแบบนี้ครับ ให้ออกไปเที่ยวแล้วเป็นแบบนี้ตลอดเลย กลับมาบ้านแล้วยังพูดถึงกันอยู่อีก ต่อไปถ้าเป็นแบบนี้ไม่ต้องออกไปเที่ยวไหนแล้วรู้ไหมครับ ผมจะจับ...” 

อุบ!

ใบหน้าของเด็กหนุ่มถูกสาวสวยดึงลงไปจูบ เพื่อหยุดเสียงบ่นน่าลำคานนั้น ซึ่งเธอก็ยังไม่รู้ว่าคนที่นอนอยู่กับเธอบนเตียงเวลานี้คือมียู ลูกชายบุญธรรมของเธอ

จ๊วบๆ~

เธอบดจูบเขาด้วยความต้องการบางอย่าง ก่อนจะถอนจูบออกอย่างระวัง และพูดบอกกับหนุ่มน้อยที่หยุดนิ่งไปเพราะสติแตกกับสิ่งที่เค้กทำกับตนเมื่อครู่

“อย่าบ่นได้ไหม นายบ่นเก่งเหมือนเด็กนั่นเลย” ตาพร่าเบลอของสาวขี้เมานั้นแยกไม่ออกว่าชายหนุ่มคนนี้เพียงแค่หน้าคล้ายหรือว่าเป็น ‘เด็กนั่น’ คนที่เธอพูดถึงอยู่จริงๆ

แต่วินาทีนั้น เธอกลับทำให้เด็กหนุ่มที่หลงปลื้มเธอใจสั่นระรัว สาวสวยที่เขามองว่าเธอเป็นฮีโร่คนเก่ง ทำใจของเขาเต้นแรงอีกครั้ง

“ฉันไม่ได้จ้างให้นายมาบ่นฉันนะ ลืมหน้าที่ตัวเองไปแล้วเหรอว่าต้องทำอะไร?”

“งั้นจ้างมาทำอะไรล่ะครับ?” ผมอยากรู้เหตุผลของเธอเหมือนกัน ว่าทำไมเธอถึงพาผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นกลับมาที่บ้านของเรา

ผมหวังว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่ผมคิดนะ...

“ก็จ้างมาให้เอาฉันไง เอาฉันสิ...” เค้กพูดทบทวนข้อตกลงนั้นที่เธอพูดคุยกับเด็กบาร์โฮสไว้ ซึ่งเมื่อมียูได้ยินแบบนั้นก็ทั้งโกรธและเจ็บปวดใจ เพราะไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำอะไรแบบนี้

“รู้ตัวไหมครับว่าพูดเรื่องอะไรอยู่?” เด็กหนุ่มถามกลับเค้กน้ำเสียงดุ

“ดุจัง อยากรู้เหมือนกัน ว่าตอนเอาจะดุแบบนี้ไหม?” เค้กยื่นหน้าเข้าไปใกล้และพูดยั่วเด็กหนุ่มที่คร่อมเธออยู่ด้านบนอย่างชอบใจที่ได้เห็นท่าทางดุดันของเขา

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ครับ ทำไมถึงไม่ระวังตัวเลย …คุณทำผมคิดเกินเลยกับคุณอีกแล้วนะ” ผมพยายามที่จะเตือนเธอไม่ให้ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น เพราะมันทำให้ผมหลุดโฟกัสไปจากเธอไม่ได้เลย แต่เธอก็ยังทำแบบนั้นอยู่บ่อยๆ

และกลายเป็นว่าผมต้องคอยระวังตัวให้เธอแทน กลายเป็นผมที่ต้องระวังความรู้สึกของตัวเองแทน และมันก็รู้สึกแย่ตรงที่ เธอกับผมอยู่ในสถานนะแม่ลูกนี่แหละ... การที่ผมเรียกเธอว่าหม่ามี๊ แล้วบอกกับคนอื่นว่าเธอคือแม่ มันเป็นเพราะผมไม่ต้องการให้ใครเข้าใกล้เธอ แต่ไม่ใช่ว่าผมจะคิดแบบนั้น

ใช่ครับ ผมคิดเรื่องชั่วๆ เป็นเด็กแก่แดดอย่างที่หม่ามี๊เคยว่า...

“ถ้านายยังไม่เริ่ม ฉันจะเริ่มเองแล้วนะ” สิ้นเสียงประโยคที่เธอพูด เค้กก็ผลักเด็กหนุ่มลงนอน ก่อนจะพลิกขึ้นมาคร่อมอยู่บนร่างของเขา จนทำมียูหน้าเหวอและใจเต้นแรงเพราะการกระทำของเธอ

“อย่านะครับ ผมเตือนแล้วนะ” มียูพูดเสียงสั่นก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะแม้เขาจะคิดเกินเลยกับเธอ แต่ก็ยังไม่เคยคิดว่าจะทำเช่นนั้นจริงๆ

“ดุพี่อีกแล้ว” เค้กพูดเสียงอ่อย พรางเด้าความสาวเข้าหาช่วงกลางตัวของเด็กหนุ่ม จนทำคนใต้ร่างนั้นเริ่มสติแตก 

ความเด็กของอายุเขา ไม่ได้การันตีว่าเขานั้นเป็นเด็กจริงๆ อย่างที่เธอคิด...

เพราะสิ่งที่โตกว่าอายุคือความคิด ทัศณคติ และบางสิ่งในร่างกายของเขาที่เค้กยังไม่เคยได้เห็นหรือสัมผัสมัน

เจ้าของใบหน้าสวย โน้มหน้าลงไปใช้ริมฝีปากพรมจูบซอกคอของหนุ่มน้อยที่นอนนิ่งราวกับคนจิตหลุด

“หยุดนะครับ” 

“ของนายแข็งแล้วหนิ ฉันรู้สึก” 

แกนใหญ่ขนาดห้าสิบแปดของเด็กหนุ่มที่ยังไม่เคยผ่านการใช้งาน แข็งตัวเป็นลำเข้าพอดีกับร่องความสาวของเค้กที่มีเพียงแค่ผ้าบางตัวจิ๋วที่เธอสวมใส่อยู่กั้นกลาง

(ขอคอมเมนท์เยอะๆเลยครับ เดี๋ยวมาลงให้อีกตอน^^)

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode] 

[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]

ดูต่อเลย!
เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้น! ไปที่แอปเพื่ออ่านต่อ
ปลดล็อกทุกตอน
ค้นหา “96HKF” บน moboreader เพื่ออ่านหนังสือฉับเต็ม
คัดลอกรหัสและค้นหาในแอป Moboreader เพื่ออ่านต่อ
96HKF
คัดลอก
เปิดเว็บไซต์ทางการ

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย แก้วตาดวงใจของเขา
9.3
ฉินเฉี่ยนยอมทุ่มเทเวลาห้าปีในฐานะผู้หญิงไร้ตัวตนข้างกายลู่ซีซิง แต่เมื่อเขากำลังจะหมั้นหมายกับหญิงอื่น เธอจึงตัดสินใจเดินจากไปทันที ทว่าซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชากลับออกตามหาเธออย่างพลิกแผ่นดินนานถึงเจ็ดวัน เมื่อทั้งคู่กลับมาพบกันอีกครั้ง เธอกลายเป็นคนใหม่ที่สง่างามและมีคนอื่นเคียงข้าง ลู่ซีซิงที่กำลังใจสลายพยายามอ้อนวอนขอโอกาสแก้ตัวและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอคืนดี แต่เขากลับได้รับเพียงรอยยิ้มเยาะหยันและความห่างเหินเป็นการตอบแทน แม้เขาจะพยายามเหนี่ยวรั้งเธอไว้ด้วยความรักที่สายเกินไปก็ตาม
หน้าปกนวนิยาย จะไม่ขอทนอีกต่อไป
8.1
ม่านไหมต้องตื่นจากฝันหวานที่ก้องเกียรติจงใจสร้างขึ้น เมื่อความรักที่เคยสวยงามกลับกลายเป็นความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยคนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต โลกทั้งใบพังทลายลงในพริบตาเมื่อเขาแอบมีคนอื่นและทำลายความซื่อสัตย์ที่เธอมีให้เสมอมา ในวันที่หัวใจบอบช้ำเกินทน เธอต้องเลือกระหว่างการอดทนจมอยู่กับความเสียใจเพื่อให้อภัยคนเลว หรือจะกล้าก้าวเดินต่อไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับใครอีกคนที่คอยมอบความหวังดีให้เธอมาโดยตลอด มาร่วมลุ้นไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญของเธอ
หน้าปกนวนิยาย เพลิงพิศวาสจอมเถื่อน (ซีรีย์ชุดจอมใจจอมบงการรัก)
8.4
รินรดาตกอยู่ในพันธนาการของพิชญะ เจ้าของไร่ผู้ทรงอิทธิพลเพื่อชดใช้หนี้สินให้บิดา เขาบีบบังคับให้เธอเชื่อฟังแลกกับรางวัลที่น่าพึงพอใจ ทว่าหญิงสาวกลับโต้กลับด้วยการตบหน้าเมื่อเขาจู่โจมด้วยรอยจูบที่ป่าเถื่อน แม้เธอจะยอมทำงานหนักเพื่อล้างหนี้ แต่รินรดาก็ประกาศกร้าวว่าจะรักษาศักดิ์ศรีของตนไว้ให้ได้ การปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างคนทั้งคู่จึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเกมหัวใจอันร้อนแรง ที่หากใครพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจถูกเพลิงแห่งความปรารถนาแผดเผาจนยากจะถอนตัว
หน้าปกนวนิยาย ทางรักแบบภัยพิบัติ
9.6
ภาพชีวิตคู่สามปีที่แสนสมบูรณ์แบบแท้จริงแล้วปราศจากความรัก ชายผู้เป็นสามีได้จัดฉากและควบคุมทุกจังหวะก้าวมาตั้งแต่เริ่มเข้าพิธีวิวาห์ เขาใช้ความสัมพันธ์จอมปลอมบังหน้าเพื่อซ่อนเร้นจุดประสงค์บางอย่าง ทุกเหตุการณ์ล้วนเป็นหมากที่เขาเดินไว้อย่างรัดกุม เมื่อเจตนาซึ่งถูกเก็บงำมาตลอดถึงคราวต้องเปิดเผย ชีวิตคู่ที่เคยสงบสุขจึงต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้าย มันจะเปลี่ยนเส้นทางรักให้กลายเป็นภัยพิบัติที่พร้อมพังทลายทุกสิ่ง และนำไปสู่บทสรุปที่ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าจุดจบจะลงเอยเช่นไร
หน้าปกนวนิยาย พิสูจน์รักบอดี้การ์ดเย็นชา
9.2
อิงฟ้าต้องยอมรับองศาเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวตามคำสั่งของพ่อ แม้เธอจะเคยปฏิเสธการมีคนคุ้มกันมาตลอด แต่เพราะองศาไม่ใช่ผู้ชายจึงถือว่าตรงตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ บอดี้การ์ดสาวหน้านิ่งคนนี้จะต้องติดตามอิงฟ้าไปทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียนหรือตอนเรียนรู้ธุรกิจ ยกเว้นเพียงเวลาพักผ่อนส่วนตัวเท่านั้น ทว่าความเย็นชาและใบหน้าที่บูดบึ้งขององศาตั้งแต่วันแรกที่พบกัน กลับทำให้อิงฟ้ารู้สึกไม่สบอารมณ์และนึกหมั่นไส้ผู้ดูแลคนใหม่นี้เป็นอย่างมาก
หน้าปกนวนิยาย เจ้าสาว(ไม่)ปรารถนารัก
9.7
เจ้าสาว(ไม่)ปรารถนารัก:นุชพินตา ควรเป็นเจ้าสาวที่น่าอิจฉาที่สุดที่ได้แต่งงานกับ ปุลวัชร เจ้าบ่าวที่ทั้งหล่อ รวย เนื้อหอม เป็นเจ้าชายในฝันของสาวๆ ทั้งเมือง แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าบ่าวในฝันนั้น...ทั้งไร้หัวใจ และไม่ได้รักเธอสักนิด! การแต่งงานที่ไร้รัก อยู่กันไปก็มีแต่เจ็บปวดเท่านั้น แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเธอไม่อาจปฏิเสธ แม้จะต้องถูกเขาทำร้ายหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะทำอย่างไรหากใจที่ไม่คิดปรารถนารักกลับอยากได้ความรักจากเขา ------------------------------ “เธอเคยนอนกับผู้ชายหรือเปล่า” เขาถามออกมาจากปากร้าย ตอนที่เธอได้ยินถึงกับสะอึก ไม่คิดว่าเขาจะถามตรง ๆ และในนาทีต่อมา นุชพินตาก็รู้สึกโกรธมาก หญิงสาวโต้เขากลับ “ทำไมผู้ชายดี ๆ การศึกษาดี ๆ ถึงได้พูดจาแบบนี้คะ มาพูดดูถูกกัน เมื่อกี้ก็หาว่าพวกเราขายตัว และตอนนี้ยังมากล่าวหาฉันอีกว่าฉันสำส่อน คุณถามคำถามแบบนี้กับผู้หญิงทุกคน ที่คุณเคยนอนด้วยหรือยังไงคะ” ความเจ็บปวดระบายออกมาทางสายตา เขาเป็นบ้าอะไรกันนี่ คำพูดแบบนี้มาจากสันดานข้างในหรือเพราะว่าเขาเมา “แล้วเธอเคยมีอะไรกับผู้ชายหรือเปล่าล่ะ” เขาย้ำอีกครั้ง จ้องสบตาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ “ปากร้าย ประโยคนี้คุณไม่ควรถามออกมาด้วยซ้ำไป” จากที่เรียกเขาว่าพี่ปุ่น ชักขุ่นและมีอารมณ์โมโหขึ้นมาเปลี่ยนสรรพนามที่คนฟังก็รู้ว่าห่างเหิน “ผู้หญิงที่ดี ๆ ที่ไหน จะตอบตกลงแต่งงานกันชายแปลกหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่คิด เวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น” “แล้วมันยังไงคะ” นุชพินตาก็ไม่ยอมเหมือนกัน “เธออาจจะเป็นมือสองก็ได้” ‘เมื่อคืนเขาไปนอนที่ไหน แล้วไปนอนกับใคร’ ‘อ้อ… ก็คงจะเป็นผู้หญิงคนนั้นสินะ’ ดวงตาเศร้าลง เธอลุกขึ้นไปเปิดม่านหน้าต่าง และมองออกไปยังท้องทะเล แสงอาทิตย์กระทบกับระลอกคลื่นที่ไล่เรียงกันกร