ร่ายรักกับดักใจ

เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วผับสุดหรูย่านดัง นักท่องราตรีมากมายออกมาโยกย้ายส่ายสะโพกพลางบดเบียดเคล้ากับคู่ตนเองกลางฟลอร์ ก่อนร่างเพรียวระหงส์ในชุดเรสสีแดงก้าวเข้ามาภายใน สายตาหลายคู่จดจ้องมองมาราวกับได้พบเจอนางแบบตานิตยสารชื่อดัง หรือนางเอกละครในทีวี

เมริยา สิทธิศักดิ์โสภณ บุตรสาวของเจ้าสัวรัฐพิมุกต์ผู้ที่มีชื่อติดอันดับเศรษฐีในเมืองไทย ใบหน้าเรียวรูปไข่ คิ้วบางรูปพระจันทร์ จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากรูปกระจับ เอวคอดกิ่ว ท่อนขาเรียวยาว เมริยารับรู้ได้ถึงสายตาจับจ้องแต่เธอไม่ได้ให้ความสนใจกับมันอาจเพราะ... เคยชิน หญิงสาวสอดส่ายสายตาหาที่ว่างพบโซฟากำมะหยี่สีม่วงเลยตรงดิ่งโยนกายลงบนนั้นทันที

จังหวะเหมาะนักท่องราตรีหนุ่มรีบนำพาร่างสูงโปร่งเข้าไปทักทายด้วยท่าทีสุภาพ สำหรับเขาแล้วเธอเป็นเหมือนถังข้าวสาร หากใครได้คงสบายทั้งชาติ ชาติตระกูลดีเลิศ ทั้งหน้าตา การศึกษา ทุกอย่างพร้องสรรพเหมาะสมทุกอย่าง แม้เสียเรื่องผู้ชายสักหน่อย แต่สำหรับชายหนุ่มทุกคนในนี้คงไม่มีใครสนในเรื่องนั้นสักเท่าไหร่

“สวัสดีครับ”นักท่องราตรีทักทาย ก่อนเผยรอยยิ้มเห็นฟันขาว

“สวัสดีค่ะ”เมริยาตอบรับแล้วยกยิ้ม

เสียงผู้คนฮือฮาเมื่อเจ้าของร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเข้ม ผิวสีแทน ดวงตาคมกริบ คิ้วเข้ม ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทากางเกงสแลคสีดำ กระดุมด้านบนปลอดออกเพื่อความคล่องตัวกำลังสาวเท้าตรงดิ่งมายังโต๊ะเป้าหมาย ยศราชย์ สหบดินทร์ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเจ้าของบริษัทไอที ชายผู้มีข่าวอื้อฉาวกับหญิงสาวมานานแสนนาน แต่แท้จริงเมริยาให้ความสนิทสนมกับเขาแค่เพื่อนเท่านั้น ซึ่งตัวยศราชย์เองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ทั้งสองจึงไม่ได้สนใจต่อคำพูดของชาวบ้านมากนัก เพราะคิดว่าตนเองหาเงินใช้เองไม่ได้เที่ยวขอใครจึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจใคร

นักท่องราตรีหยุดชะงักกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นสายตาของชายอีกคนกำลังจ้องมองมา ยศราชย์ขมวดคิ้วมองเพื่อนสาวทีมองชายแปลกหน้าด้วยความงุนงง ก่อนระบายลมหายใจหนักออกมา หนุ่มแปลกหน้าไม่อาจทนต่อเลยรีบเผ่นทันทีด้วยความอึดอัดใจ ยศราชย์จึงหันมาเล่นงานเพื่อนแทน

“หาเรื่องอีกแล้วนะเม!”ยศราชย์เท้าเอว

“มันเรื่องปกติของฉันอยู่แล้วนี่ยศ!”

“กลับบ้านเลย พอได้แล้ววันนี้!”ไม่พูดเปล่าดึงมือเพื่อนให้ลุกยืน

คนถูกดึงเม้มริมฝีปากไม่พอใจ พยายามฝืนตัวเองไว้

“อย่ามายุ่งได้ไหมยศขอร้อง แกไม่ได้มีหน้าที่มาดูแลฉันสักหน่อย”หญิงสาวตอกกลับ ไม่อยากให้เพื่อนมาวุ่นวายกับแผนการของตนเอง

“ทำตัวเป็นเด็ก”ยศราชย์ถอนฉิว

“แกว่าใครไอ้ยศ!”คนฟังเริ่มฉุน

“ไม่ได้ว่า แต่ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องพาแกกลับเม!”

“ไม่มีวัน”เมริยาดื้อดึง

ข้อมือบางถูกจับอย่างรวดเร็ว แรงหญิงมิอาจสู้แรงชายยศราชย์ลากเพื่อนออกมาได้สำเร็จ เมริยายืนหน้าบึ้งไม่พอใจต่อการกระทำของเพื่อน

“แกมายุ่งอะไรด้วยยศ!”เธอเริ่มเดือด

“เลิกทำแบบนี้สักทีเม ทำไปเพื่ออะไรสุดท้ายคนที่เสียชื่อเสียงก็คือแกนะเม!”

“ใช่! ฉันคือคนที่เสียชื่อเสียง แต่ผู้ชายคนนั้นก็เสียด้วยเหมือนกัน ที่มีลูกสาวที่เอาแต่มั่วผู้ชายพาเข้าโรงแรมได้ไม่เว้นแต่ล่ะวัน!”

แววตาเพื่อนสาวทำเอาเขาพูดไม่ออก ตนเองก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรกับเรื่องของเพื่อนดี

“ต่อให้แกทำมากกว่านี้ เจ้าสัวรัฐพิมุกต์ก็ไม่มีวันยอมรับหรอกเม!”

คนฟังกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด รู้ว่ามันยากยิ่งการทำให้บิดายอมรับในสิ่งที่เธอต้องการ เพราะท่านเป็นคนมีชื่อเสียงมีหน้ามีตาในสังคมทำให้เธอต้องแบกรับอะไรมากมาย ใจต้องการอีกอย่างแต่จำต้องทำอีกอย่างแทน ท่านเห็นไม่เคยเห็นความสำคัญของเธอเลย เห็นแก่ชื่อเสียงทั้งนั้น ในเมื่อชื่อเสียงมันสำคัญนักจะทำลายให้ย่อยยับ จนกว่าบิดาจะยอมรับข้อเสนอที่เธอต้องการ

“ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด ฉันจะทำแบบนี้จนกว่าผู้ชายคนนั้นจะยอมให้ฉันได้พบ...!”

ยศราชย์ยกมือปิดปากเพื่อน ก่อนหันเห็นมือดีพกกล้อง

แชะ!

เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้น เมริยาหันมองพร้อมยศราชย์ เห็นปาปารัสซี่ชิ่งหนีอย่างรวดเร็วสองคนมองหน้าถอนหายใจออกมา

“แกคงได้เป็นข่าวกับฉันอีกแล้วล่ะยศ”เมริยาบอกเพื่อนเสียงเบา

ยศราชย์ยืนนิ่งขบกรามแน่น กี่ครั้งแล้วคราวนี้คงเป็นเรื่องใหญ่บรรดาสาวๆ ในสต๊อกคงโวยวายกับยกใหญ่ หากเพื่อนสาวไม่สวย ไม่รวย คงไม่มีปัญหา แต่ดันมีทุกอย่างพร้อมขนาดนี้สาวที่ไหนไม่หึงคงแปลก

ปัง!

เจ้าสัวรัฐพิมุกต์โยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะอาหารด้วยความเดือดดาล เมื่อข่าวฉาวบุตรสาวเพียงคนเดียวโชว์หราขึ้นหน้าหนึ่งอีกครั้ง เสียงฝีเท้าเดินลงมาจากชั้นสองทำให้เจ้าสัวใหญ่หันมอง เห็นคนสร้างปัญหาเดินอ้าปากหาวลงมา โทสะยิ่งโหมกระพือมากขึ้น

เมริยาเหลือบมองเห็นสีหน้าบิดาที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอลอบยิ้มออกมาด้วยความพอใจ รีบก้าวยาวลงมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยความสุข สาวใช้นำข้าวต้มกุ้งมาเสริฟ์ร้อนๆ เลยหยิบช้อนแล้วตักเข้าปากอย่างอารมณ์ดี

“แกยังกินลงอีกเหรอยัยเม ทำไมแกถึงได้ชอบสร้างเรื่องให้ฉันอับอายแบบนี้!”เจ้าสัวตวาดลั่น