ร่ายรักกับดักใจ

เพียงดารามองสามีด้วยความเป็นห่วง แล้วหันมองลูกเลี้ยงด้วยความหนักใจ เธอพยายามทำหน้าที่แม่ให้เต็มที่แล้ว แต่เมริยาดื้อรันและไม่เคยยอมรับความหวังดีเลยสักครั้ง

“คุณอย่าหงุดหงิดไปเลยค่ะระวังจะป่วยเอานะคะ”เพียงดารารีบบอกด้วยกลัวสามีจะความดันขึ้นเสียก่อน

“จะไม่ให้หงุดหงิดได้ยังไง ทำตัวแบบนี้ แกรู้ไหมว่าชาวบ้านเขานินทาแกว่าอะไร แกเคยได้ยินบ้างหรือเปล่ายัยเม!”

หญิงสาวกัดฟันแน่นวางช้อนลงในชาม แล้วหันมาเผชิญหน้ากับบิดา เธอไม่อยากเป็นขี้ปากใคร สิ่งที่ทำลงไปเพียงต้องการให้พ่อเห็นใจ ยอมรับในฟังความรู้สึกเธอบ้างเท่านั้น

เธอโกรธที่พ่อเห็นแม่ใหม่ดีกว่า ทั้งๆ ที่แม่แท้ๆ เป็นอยู่อย่างยากลำบาก ภาพในความทรงจำมันฝังแน่น จำได้ในวันที่พ่อมารับนั้นแม่ร้องไห้เสียใจ แม้พยายามดิ้นรนอ้าแขนกอดแม่ แต่ดูเหมือนพ่อจะไม่ยินยอม จากนั้นข่าวคราวของแม่ก็เงียบหาย พ่อส่งคนติดตามยามเธอจ้างนักสืบหาที่อยู่ของแม่ แล้วสุดท้ายคนเหล่านั้นก็ถูกยกเลิกสัญญาพร้อมจ่ายค่าเสียหายทุกครั้ง

“หนูรู้ค่ะพ่อ แต่หนูไม่แคร์เพราะหนูก็เป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ”คนเป็นลูกตอบแสร้งตีหน้าไม่สนใจ ทั้งที่ใจก็เจ็บปวดต่อการกระทำของตนเอง แต่เมื่อเห็นสีหน้าบิดาและแม่เลี้ยงมีความเศร้าเข้ามาในใจมันกลับดีใจอย่างบอกไม่ถูก

“ยัยเม!”เจ้าสัวตวาดลั่น แววตาดุดัน

ร่างกายไหวโยนตามความโกรธเกรี้ยว การกระทำของบุตรสาวทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งนัก

“เม... ลูกอย่าทำแบบนี้เลย”เพียงดาราพยายามเกลี่ยกล่อม เมื่อเห็นสามีมีความเครียด

“คุณไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน คุณไม่ได้เป็นแม่ของฉันสักหน่อย!”เมริยาย้อนตวัดสายตามองด้วยความไม่พอใจ

เพียงดาราเงียบกริบไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาอีก เมริยามองข้าวต้มในชามตอนนี้มันฝืดคอจนแทบกระเดือกไม่ลงสุดท้ายวางช้อนก้าวออกจากบริเวณโต๊ะอาหาร เธอต้องการพื้นที่ส่วนตัวให้อารมณ์เบาบางลง ไม่เข้าใจทำไมบิดาถึงไม่ให้พบแม่บังเกิดเกล้า เหตุใดต้องพยายามขัดขวางมันไม่ได้เสียหายอะไรเลย เธอยินดีปิดเรื่องนี้เป็นความลับด้วยซ้ำหากพ่อต้องการ

ร่างบางยืนชิดหน้าต่างมองสวนหย่อมภายในบ้าน มือยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ เธอไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด หากอดทนจะต้องได้พบแม่อย่างแน่นอน เธอเชื่อเช่นนั้น

สามทุ่มร่างเพรียวระหงส์ในชุดเดรสสีม่วงเข้มก้าวลงจากชั้นบน ผมถูกรวบมัด ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยโทนสีม่วงอ่อนส่งให้ดูโฉบ เธอระบายยิ้มราวกับเยาะเพื่อต้องการให้คนในบ้านรู้ว่านี่คือความสุข แต่ทว่าใจจริงแล้วกลับตรงกันข้าม คนเป็นพ่อเหลือบมองลูกขบกรามแน่นข่มใจเพราะไม่อยากทะเลาะกันให้รอยร้าวเพิ่มมากขึ้น เธอสาวเท้ามายังตัวรถเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนรออยู่ก่อน เท้าบางชะงักจ้องมองแล้วเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความไม่พอใจ

“วันนี้ผมจะไปส่งนะครับ อยากไปที่ไหนบอกมาได้เลย”ธีร์บอกเสียงเบา

“ฉันจะไปเองธีร์!”เมริยายื่นมือเพื่อขอกุญแจจากอีกฝ่าย

“ไม่ครับ ผมจะไปส่ง”

“อย่ามายุ่งเรื่องของฉันธีร์ เอากุญแจมา!”หญิงสาวส่งเสียงข่มขู่

“ถ้าคุณเมไม่ยอมให้ผมขับให้ วันนี้คุณเมคงต้องอยู่บ้านแล้วล่ะครับ เพราะผมมีกุญแจรถทุกคัน”

คนฟังกัดฟันแน่นยอมแทรกกายเข้ารถนั่งลง ใบหน้าเรียวสวยบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ ธีร์ทำเช่นนี้คงไม่พ้นคำสั่งพ่อแน่นอน ดี... อยากทำอะไรก็เชิญคิดว่าคนอย่างเมริยาจะยอมแพ้ง่ายๆ งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

ธีร์เปิดประตูรถนั่งประจำที่คนขับแล้วหันมาทางคุณหนูแห่งตระกูล

“คุณหนูจะไปที่ไหนครับ?”

“เคยบอกแล้วยังไงว่าให้เลิกเรียกคุณหนู ไม่เข้าใจหรือไงธีร์!”

“คงไม่ได้หรอกครับ”

เธอยกท่อนแขนขึ้นมากอดไว้เมื่อรู้สึกขัดใจ เพราะไม่เคยคิดว่าธีร์เป็นคนรับใช้เลยสักนิด ทั้งๆ ที่สมัยเด็กเคยเรียนด้วยกัน เคยท่องหนังสือเล่นด้วยกันตลอด แต่เวลานี้ดันมาทำห่างเหิน ราวกับเจ้านายลูกน้องไปได้

“จะไปไหนครับคุณหนูวันนี้?”คนขับรถมาดนิ่งถามต่อ

“ไปผับ”

“ครับ”ธีร์รับคำ

รถเคลื่อนออกจากรั้วบ้านมาสู่ผับย่านดัง เมริยาเปิดประตูก้าวลงทันทีที่รถจอด แค่รูปร่างก็สามารถเรียกสายตาหลายคู่ให้มองมายิ่งเห็นใบหน้ายิ่งทำให้ชายหลายคนจ้องค้างไม่วางตา ร่างบางโยนกายลงบนโซฟาซึ่งเป็นที่ประจำกวาดตามองหาใครบางคนซึ่งคุ้นเคยกัน ไม่นานร่างสูงโปร่งในสภาพเพิ่งออกจากที่ทำงานก้าวเข้ามาร่วมวง กระแทกก้นนั่งลงอย่างไม่เต็มใจสีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

สำหรับยศราชย์แล้วเขาไม่ได้มีพ่อรวย ทุกอย่างมาจากการทำงานของตนเองทั้งนั้น เงินมีแต่ไม่มากพอที่จะไม่ทำอะไรเลยแล้วใช้จนถึงวันตาย งานมากมายในบริษัทต้องสะสางแถมยังมีเรื่องสาวๆ ที่โทรกวนตลอดวันจากข่าวฉาวบนหน้าหนังสือ แม้แต่รายการบันเทิงก็ยังเล่นข่าวนี้เลย

“เรียกฉันมาวันนี้มีอะไรอีกล่ะ!”ยศราชย์ถามเสียงแข็ง

“ก็แค่เรียกมาเป็นเพื่อน”

“นี่มันเรื่องอะไรอีกเม ฉันไม่ได้มีกินมีใช้สุขสบายอย่างแกนะ ฉันมีงานมีการต้องทำ!”ชายหนุ่มบอกด้วยความหงุดหงิด แม้จะสงสารเพื่อนแต่ตอนนี้เริ่มจะสงสารตัวเองล่ะ

“วันนี้แค่มาเที่ยวเฉยๆ น่า... อย่าบ่นเลยยศ เผื่อแกได้สาวๆ ไปนอนกกไง”คนตัวเล็กรีบทำเสียงอ่อนเสียงหวานเพราะรู้นิสัยเพื่อน ว่าตอนนี้อารมณ์ของอีกฝ่ายเป็นเช่นไร

ยศราชย์ช้อนสายตามองอย่างรู้ทัน แล้วส่ายหน้าด้วยความระอาปนเอ็นดู

“ไม่ต้องมาตีเนียน บอกไว้เลยนะฉันจะไม่ยอมเป็นข่าวกับแกอีกแล้วเม เมื่อวานหูนี้ก็ชาเสียจนเห็นดาวระยิบระยับไปแล้ว รอบนี้มีหวังได้มาถล่มฉันที่บริษัทแน่!”

“ก็แกอยากมีหญิงเยอะทำไมล่ะ!”เมริยาเถียง

“อ้าว! ไม่รู้เหรอผู้ชายจะเจ๋งเขาวัดกันที่หญิงนี่แหละ”ชายหนุ่มยิ้มกรุ่มกริ่มต่อความภาคภูมิใจของตนเอง ในการมีเบอร์สาวๆ ไว้ในเครื่องมากมาย รวมถึงหญิงสาวที่ตนควงไปเที่ยวไหนบ่อยๆ

“ผู้ชายจะเจ๋งไม่เจ๋งเขาไม่ได้วัดกันที่เรื่องบนเตียงหรอกนะ ไอ้ทุเรศ!”หญิงสาวเบ้ปากใส่เพื่อน

“ดูเจ้าสำนวน บอกตัวเองก่อนเถอะ เธอน่ะหนุ่มเยอะกว่าฉันอีกเม”