ความรักคือ กรงขังของฉัน ไม่ใช่ ความรอด

เกรซ POV:

เช้าวันรุ่งขึ้น คเชนทร์สวมบทบาทสามีที่แสนดีได้อย่างไร้ที่ติ เขายกกาแฟมาให้ฉันถึงเตียง ใช้นิ้วโป้งลูบไล้แก้มฉันอย่างอ่อนโยน ซึ่งตอนนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนถูกล่วงละเมิด

“วันนี้ดูดีขึ้นนะ” เขาพูด แต่รอยยิ้มของเขาส่งไปไม่ถึงดวงตา

“แค่ต้องการพักผ่อนน่ะค่ะ” ฉันโกหก พลางฝืนยิ้มตอบกลับไป

“เช้านี้พี่ต้องออกไปข้างนอกหน่อยนะ” เขาพูด หลบสายตาฉันขณะจัดเนกไทให้เข้าที่ “เป็นวันครบรอบ... คุณก็รู้นี่นา พลอยน่ะ พี่แค่อยากไปที่สุสานคนเดียว”

คำโกหกที่หน้าด้านและลื่นไหลอย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ เขากำลังใช้ความทรงจำของผู้หญิงที่เขาปกป้องเป็นข้ออ้างเพื่อที่จะไปหาเธอ

“แน่นอนค่ะ” ฉันพูด น้ำเสียงสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด “ไปเถอะค่ะ ใช้เวลาให้เต็มที่เลย”

การยอมตกลงอย่างง่ายดายของฉันดูเหมือนจะทำให้เขาสบายใจขึ้น เขาโน้มตัวลงมาพยายามจะจูบฉัน แต่ฉันหันหน้าหนีในวินาทีสุดท้าย ริมฝีปากของเขาจึงทำได้เพียงสัมผัสแก้มฉันแผ่วเบา ความรู้สึกขยะแขยงแล่นพล่านไปทั่วร่าง จนฉันต้องจิกเล็บลงบนต้นขาใต้ผ้าห่มเพื่อไม่ให้เผลอสะดุ้งถอยหนี ความเจ็บปวดเล็กๆ น้อยๆ นั้นช่วยเบี่ยงเบนความสนใจได้เป็นอย่างดี

เขาจากไป และทันทีที่เสียงประตูหน้าบ้านปิดลง ฉันก็ลุกออกจากเตียง ฉันรู้ว่าฉันต้องการมากกว่าแค่ความทรงจำ ฉันต้องการหลักฐานที่เป็นรูปธรรม ห้องทำงานของเขาคือเป้าหมายแรก

แล็ปท็อปของเขาวางอยู่บนโต๊ะทำงานในสภาพพับปิดอยู่ หัวใจฉันเต้นระรัวขณะที่เปิดมันขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับหน้าล็อกอิน ภาพพื้นหลังเป็นรูปพระอาทิตย์ตกดินเหนือมหาสมุทร เป็นภาพที่ฉันถ่ายเองตอนไปฮันนีมูน ความทรงจำที่ตอนนี้แปดเปื้อนและเน่าเฟะจากภายใน

เขาเป็นคนไม่ค่อยระวังเรื่องรหัสผ่านอยู่แล้ว ฉันลองใส่วันเกิดของเขา ไม่ได้ผล วันครบรอบแต่งงานของเรา ถูกปฏิเสธ จากนั้นความคิดอันเย็นเยียบก็แล่นเข้ามาในหัว เด็กชายคนนั้น... ดิน พลอย ‘ตาย’ ไปเมื่อห้าปีก่อน เด็กคนนั้นดูอายุประมาณสี่ขวบ

ฉันลองใส่วันที่อื่นๆ อีกสองสามวัน วันเกิดแม่ของเขา วันก่อตั้งบริษัท ทั้งหมดถูกปฏิเสธ ความหงุดหงิดของฉันเพิ่มมากขึ้น ขณะที่กำลังจะยอมแพ้ สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตสีเหลืองเก่าๆ แผ่นเล็กๆ ที่สอดอยู่ใต้แผ่นรองเขียนบนโต๊ะของเขา มันซ่อนอยู่เกือบมิด บนนั้นมีลายมือที่คุ้นเคยของคเชนทร์เขียนไว้สองคำ `ดิน 2808`

ดิน? 2808? มันไม่มีความหมายอะไรเลย แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ ด... ดิน วันที่ 28 สิงหาคม ฉันจำได้ว่าพลอยเคยกรีดร้องใส่หน้าฉันตอนทะเลาะกันเมื่อหลายปีก่อน “วันที่ 28 สิงหาคมเป็นวันที่สำคัญที่สุดในโลก! แกไม่มีวันเข้าใจหรอก!” ตอนนั้นฉันปัดมันทิ้งไปว่าเป็นแค่เรื่องดราม่า แต่ตอนนี้...

ฉันพิมพ์ตัวเลขลงไป 2808

เข้าสู่ระบบได้สำเร็จ

ภาพพื้นหลังเดสก์ท็อปที่ปรากฏขึ้นทำให้ท้องของฉันบิดเกร็งจนเจ็บปวด มันคือภาพของพวกเขา คเชนทร์ พลอย และดินตัวน้อย นั่งอยู่หน้าเค้กวันเกิดที่มีเทียนสี่เล่ม พวกเขาดูเหมือนครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ มีความสุข เป็นของจริง

มือที่สั่นเทาของฉันเลื่อนไปที่ไฟล์ต่างๆ ของเขา มีโฟลเดอร์ซ่อนอยู่ในโฟลเดอร์อีกที เป็นเขาวงกตดิจิทัลแห่งชีวิตลับของเขา ฉันพบทุกอย่าง

รูปถ่าย... หลายร้อยรูป ก้าวแรกของดิน คริสต์มาสแรกของพวกเขาในฐานะครอบครัว วันหยุดพักผ่อนที่ชายหาดซึ่งฉันไม่รู้จัก คเชนทร์อยู่ในทุกรูปถ่าย ใบหน้าของเขาเปล่งประกายด้วยความสุขที่ไม่เสแสร้งแบบที่ฉันไม่ได้เห็นมานานหลายปี

แล้วฉันก็เจอใบแจ้งยอดบัญชีธนาคาร มีการโอนเงินรายเดือนจากบัญชีร่วม บัญชีร่วมที่ถือโดยคเชนทร์และ... พ่อของฉัน ชื่อของแม่ฉันปรากฏอยู่บนรายการทำธุรกรรมสำหรับของขวัญราคาแพงที่ส่งไปยังตู้ ป.ณ. ใกล้ๆ ฟาร์ม ของเล่น เสื้อผ้าเด็กแบรนด์เนม กองทุนทรัสต์ที่ตั้งขึ้นเพื่อ ด.ช.ดิน สิริวัฒนา

พวกเขาไม่ใช่แค่ซ่อนพลอยไว้ แต่ยังให้เงินสนับสนุนเธอ พวกเขายอมรับลูกของเธอเป็นลูกของตัวเอง เป็นหลานชายตัวจริงของพวกเขา

ฉันรู้สึกเจ็บแปลบในอก เป็นความว่างเปล่าที่เคยเป็นที่อยู่ของหัวใจ คำพูดที่แสดงความรักทุกคำที่พ่อแม่เคยพูดกับฉัน ท่าทีแสดงความรักทุกอย่าง ย้อนกลับมาในความคิด ตอนนี้มันบิดเบี้ยวกลายเป็นเรื่องตลกที่โหดร้าย

ฉันนึกถึงคำสาบานของคเชนทร์ในวันแต่งงานของเรา “พี่สัญญาว่าจะสร้างชีวิตของเราบนรากฐานของความซื่อสัตย์และความไว้วางใจ” คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสงัด เป็นเหมือนเสียงสะท้อนที่ขมขื่นและน่าสมเพช เขาไม่ได้ให้สัญญานั้นกับฉัน เขาให้สัญญานั้นกับเธอ กับพวกเขา

อาการวิงเวียนศีรษะถาโถมเข้ามา จนฉันต้องถอยหลังออกจากโต๊ะทำงาน ชนกองเอกสารตกกระจายเกลื่อนพื้น ฉันต้องออกไปจากที่นี่ ฉันหายใจในบ้านหลังนี้ไม่ไหว ท่ามกลางเงาของชีวิตที่ไม่เคยเป็นจริง

ขณะที่ฉันหันหลังจะจากไป การแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อป ข้อความใหม่ หน้าต่างแชทยังคงเปิดอยู่ เป็นหน้าต่างสู่โลกของพวกเขา

มันมาจากพลอย

`รอไม่ไหวแล้วนะคะ รีบมาเร็วๆ น้องดินคิดถึงคุณพ่อแล้ว รีบกลับมาหาครอบครัวที่แท้จริงของพี่เถอะนะ`

คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนการจงใจแทงเข้ามาที่กลางใจ เธอรู้ เธอต้องรู้ว่าเขาอยู่กับฉัน มันคือการเยาะเย้ย เป็นการแสดงชัยชนะครั้งสุดท้ายที่บดขยี้หัวใจฉัน

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของคเชนทร์ปรากฏเต็มหน้าจอ ฉันจ้องมองมัน ภาพตรงหน้าพร่าเลือน

“ว่าไงที่รัก” น้ำเสียงของเขาร่าเริง เป็นปกติอย่างน่าขยะแขยง “เพิ่งออกจาก ‘สุสาน’ ตอนนี้เอง รถติดมากเลย เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้วนะ รักนะครับ”

ฉันวางสายโดยไม่พูดอะไร การค้นพบโดยบังเอิญได้จบลงแล้ว ตอนนี้ฉันต้องการแผนการ ฉันจะไม่เป็นเหยื่อในเรื่องราวของพวกเขา ฉันจะไม่ถูกลบเลือนไป

ฉันคว้ากุญแจรถ จิตใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่เย็นเยียบและผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดี ฉันต้องกลับไปที่ฟาร์มแห่งนั้น ฉันต้องไปเห็นมันทั้งหมดเป็นครั้งสุดท้าย

และครั้งนี้ ฉันจะไปเอาหลักฐานที่จะเผาโลกของพวกเขาให้มอดไหม้เป็นจุล