น้องคนนั้นมันเด็กผม (That boy is my boyfriend)
ตอน 1
ผมนั่งยอง ๆ ดูดบุหรี่อยู่บนหลังไม้พาเลท มองดูเพื่อนอีก 3 คนรุมกินโต๊ะนักเรียนดีเด่นลูกเสี่ยร้านทองชื่อ "ไอ้คราม" ไอ้ตงประครองท่อนเนื้อสีคล่ำที่แข็งผงาดพร้อมกระแทกมันเป็นอาวุธที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชคโชนเอ็นแข็งอวบจนเส้นเลือดปูดถูไถปากทางเข้าแล้วดันพลวดเข้าไปจนสุดอันมันยืนบดบี้อยู่ตรงบั้นท้ายอย่างเอาเป็นเอาตาย ถ้าไม่ติดไข่สองใบผมว่ามันคงหายเข้าไปทั้งตัว
ตอนที่เอ็นของไอ้ตงเข้าไปจนหมดอันไอ้ครามถึงกับต้องคายเนื้อของไอ้ฮานออกมาแล้วร้องจนเสียงเพี้ยนผิดคีย์ ไอ้เหวินพยักหน้าให้ผมเข้าไปเล่นแต่ผมส่ายหน้ารู้สึกวันนี้เหนื่อย ๆ ขอดื่มเบียร์แกล้มหนังสดดีกว่า
“อึก...อื้อ” ไอ้ลูกเสี่ยทำคอแข็งเหมือนจะขย่อนของในกระเพราะออกมา
“ฟันมึงอะ” ไอ้ฮานบีบจมูกแล้วตบปากมันจนแก้มขึ้นรอยนิ้ว
ในกลุ่มพวกเราเรียกว่าหน้าตาดีทุกคนโดยเฉพาะ “เบตง” มันเป็นหนุ่มลูกครึ่งไทยจีน ผิวขาวสะอาดอมชมพู ตาชั้นเดียว หุ่นลีน ๆ สมสวน เรียกว่าโอปป้าเลยทีเดียว โดยปกติพวกผมจะใช้หน้าตาไอ้ตงเป็นเหยื่อล่อหนุ่มสาวที่อ่อนต่อโลกเอามาขย้ำเล่นฆ่าเวลา
“อือออ..” ไอ้ตงเปลื่ยนท่าใหม่จับไอ้ลูกเสี่ยร้านทองขึ้นมานั่งทับกลางตัว ไอ้ฮานขยับตัวตามมันยืนคร่อมไอ้ตงไว้ ขนาดตอนเปลี่ยนท่าท่อนเนื้อของไอ้ฮานยังตั้งชูชันโด่เด่ไม่มีอ่อน ไอ้ตงรวบเอวบางแล้วกระเด้งเอวสวนขึ้นเสียงดับ “ตับ ตับ ตับ” ไอ้ครามวางมือข้างนึงไว้บนหน้าอกไอ้ตงมืออีกข้างนึ่งกอบกุมเอ็นที่เส้นเลือดปูดโปนใส่ปาก ไอ้ตงกระแทกแรง ๆ ไม่กี่ทีก็แตกคาตูด มันกระตุกสองสามทีแล้วก็ดึงออก ตอนไอ้ตงดึงออกน้ำกามสีขาวขุ่น ๆ ก็หยดลงพื้นบางส่วนไหลราดข้างขา
“ไอ้ฮานมึงมาเอามันอีกดิ” ไอ้ตงยกตัวไอ้ครามถอดออกจากเอ็นที่อ่อนตัวแล้วใช้ปลายเสื้อยืดเช็ดน้ำที่เยิ่มปลายอวัยวะ ไอ้ฮานที่รออยู่ไม่รีรอจะเข้าไปต่อคิวมันดึงเอ็นออกจากปากแล้วมายืนจ่อท้ายดึงสะโพกไอ้ครามยกขึ้นหาตัว แล้วใช้นิ้วล้วงเอาน้ำที่ยังค้างอยู่ในรูข้างในออกมาปายไว้ที่แผ่นหลังของไอ้คราม
“หล่อลื่น ๆ” ไอ้ตงหัวเราะอารมณ์ดีเพราะน้ำแตกแล้ว ไอ้ลูกเสี่ยตอนนี้อยู่ในท่าหมาแขนหน้าหมอบราบไปกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ตอนไอ้ฮานรั้งสะโพกขึ้นมาจะใส่ต่อ มันเห็นเนื้ออ่อนด้านในแดงก่ำจนปลิ้นออกมา
“เดี่ยวกูจะเอาให้บานกว่าเดิมอีก” พูดไปก็ยิ้มอวดเขี้ยวสวยจัดท่าจัดทาง นิสัยปกติของไอ้ฮานคือถ้าไม่มีให้เอาก็คือไม่เอาเลยมันก็อยู่ได้ ซึ่งตรงกันข้ามกับไอ้ตงไอ้เปรตนั้นเขาฮีทจัดทุกวันต้องเอาน้ำออก
พอได้เหลี่ยมไอ้ฮานก็แทงไม่ยั้ง ไอ้ลูกเสี่ยหัวสั่นหัวคลอนจนนอนไม่ได้ มันเอามือมาดันต้นขาไอ้ฮานแล้วกัดปากกลั้นเสียงแน่น แต่ไอ้ฮานเสือกเกี่ยวแขนสองข้างไว้แล้วรั้งมาข้างหลังจนร่างแอ่นโค้ง ผมกระดกเบียร์แล้วเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง ท่านี้แม่งคงลึกถึงลิ้นปรี่ ไอ้น้องนั้นน้ำตาไหลอาบแก้มกัดปากแน่นร้องไม่ออกมีแค่เสียงในลำคอเวลาโดนกระแทก
“อีก...อ..อื้อ”
ไอ้ฮานกระแทกแรงจนไอ้ลูกเสี่ยก็หน้าทิ่มลงไปนอนกองกับพื้น ไอ้ฮานยังตามไปลงเข็มไม่มีจังหวะให้พักหายใจกล้ามท้องเรียงตัวสวยของมันกระเพื้อมขึ้นลงเร็วตามจังหวะหอบหายใจ
“เฮ้ย...” ไอ้ตงเดินเข้ามาแล้วย่อตัวลงกระดกเบียร์เย็น ๆ ดูไอ้ฮานจัดการเด็กตัวเองแล้วยิ้มถูกใจ ไอ้ครามยังคลานสี่ขาอยู่ที่พื้นแต่ทำท่าจะรับแรงกระแทกจากไอ้ฮานไม่ไหวแล้ว
“ทำไมไม่ดิ้นเลยว่ะไอ้คราม” ไอ้ฮานกดหน้ามองนิดหน่อยแล้วฟาดมือลงก้นขาว ๆ อย่างไม่เบามือ ไอ้ลูกเสี่ยสะดุ้งเพราะเนื้ออ่อนถูกตีจนขึ้นริ้ว ไอ้ฮานกระแทกแบบไม่บันยะบันยังจนร่างกายสั่นสะท้านเพราะความเสียว
“จ..เจ็บ...พี่ผมเจ็บ”
ผมเค้นหัวเราะในลำคอพลางคิดในใจ “มันเพิ่งจะมาเจ็บเหรอหว่ะ” เบียร์ในมือหมดพอดีผมบีบกระป๋องแล้วโยนลงไปที่พวกมันนอนเอากันอยู่
ไอ้ฮานหูดับเพราะความเสียวไปแล้วเลยไม่ได้ฟังว่าไอ้ลูกเสี่ยมันร้องว่าอะไร มีแค่ไอ้เหวินที่ยืนดูพวกมันเอากันมาตั้งแต่ต้นตะโกนเตือนไอ้ฮาน
“เฮ้ย เบาได้เบา”
ผมมองตาไม่กระพริบเหมือนได้ดูละครสัตว์ ไอ้ฮานเหมือนหลุดไปอีกโลกนึง ยิ่งไอ้เด็กนั้นร้องขอให้เบามากเท่าไหร่ก็ยิ่งไปปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวให้ไอ้ฮานยิ่งลงมือไม่ยั้งราวกับคนใต้ร่างเป็นตุ๊กตายาง ในกลุ่มพวกเราคนที่โหดที่สุด ไร้หัวใจที่สุดคือไอ้ฮาน มันเป็นคนไม่เอาใคร แต่มันก็เป็นคนที่รักเพื่อนรักฝูงที่สุด ไอ้เหวินกลัวว่าไอ้ลูกเสี่ยจะตัวหัก 2 ท่อนซะก่อนเลยต้องเข้าไปเขย่าตัวมัน
“เฮ้ยมึง!”
เวลาที่แสงแดดส่องกระทบกับท้องฟ้าแล้วทำให้เกิดเป็นรุ้งเส้นจาง ๆ ที่ปลายขอบฟ้าเกิดเป็นสีทองเปล่งประกายไปทั้งแผ่นฟ้า ไอ้เหวินเห็นท่าไม่ดีแน่ถ้าไอ้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเสี่ยกลับบ้านค่ำมืด
“รีบ ๆ เอาให้แตกสักทีไอ้ฮาน” ไอ้เหวินตะโกนบอกเหมือนตอนเชียร์มวย
ไอ้ฮานยังกระเด้งเอวเข้าออกแบบรัว ๆ สุดแรงเกิด หน้าตาบิดเบี้ยวจากความเสียวซ่าน กลิ่นเหงือผสมกลิ่นคาวน้ำกามที่ค้างอยู่บนพื้นและในรูจีบแรงจนไอ้เหวินบอกให้ไอ้ตงเตรียมน้ำไว้ล้างให้เด็กตอนเสร็จ ขืนปล่อยกลับบ้านไปเลยพ่อมันได้กระทืบไส้แตก ผมยังดื่มเบียร์ดูความบรรเทิงชิบหายนี้ต่ออย่างสบายใจ
โดยปกติถ้าผมไม่ถูกใจใครผมก็จะไม่เอาของตัวเองไปใส่ช่องคลอดใครเด็ดขาด คือ เน้นถูกใจมากกว่าคลำว่าไม่มีหางก็เอา ยิ่งไอ้พวกที่ไอ้ตงลากมาเอาส่วนใหญ่ก็มาเพราะตั้งใจจะมาเอากับไอ้ตงเหลาะ บางคนก็ไม่ได้เตรียมใจว่าต้องมาโดนแชร์กับพวกผม แต่บางคนก็เต็มใจ เพราะพอเห็นหน้าไอ้เหวิน ไอ้ฮาน ก็แข่งขาอ่อนอ้าง่ายกันทุกคน แต่มันก็มีบางคนที่ไม่ยอมแล้วปากดี ด่าระรานทำให้ผมไม่สบายใจ ผมก็ทำให้สงบได้ด้วยปืน
นานอีกหลายนาทีกว่าไอ้ฮานจะเอาจนแตกไอ้เด็กนั้นก็หลับกลางอากาศไปก่อนหน้านั้นแล้ว ไอ้เหวินเป็นคนให้มันกอดเอวตอนโดนไอ้ฮานกระแทกจนสลบ มีแค่ไอ้เหวินมั้งที่มีมุมดูแลแบบนี้ ในกลุ่มเราไอ้เหวินอายุเยอะสุดประมาณ 40 และเป็นคนที่จริงจังที่สุด นิ่งสุด ส่วนไอ้ฮานอายุประมาณ 38 ลูกบ้าเยอะสุดและโหดสุด ผมกับไอ้ตงอายุเท่ากัน 35 เป็นสองคนสุดท้ายที่เข้ามาอยู่ในกลุ่ม
ไอ้ตงเขาเป็นคนหน้าดี เจ้าเสหน์ มีหน้าตาโอปป้าเป็นอาวุธ ส่วนตัวผมเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร และก็ไม่ห้ามใครด้วย ใครอยากทำอะไรก็ทำ ถ้าผมไม่เล่นเกมในมือถือ หรือ อ่านหนังสือ ก็จะนั่งดูพวกมันลงแขกเด็กที่ไอ้ตงไปพามาได้บ้าง ไม่ได้บ้างแต่ก็ไม่มีใครคิดเป็นจริงจังว่าต้องได้ฟาดของฟรีเสมอไป ผมรู้ว่างานที่พวกเราทำมันเสี่ยงแขวนอยู่บนเส้นด้าย ดังนั้น SEX คือการผ่อนคลายที่ดี
ใครจะรู้ว่าออกจากบ้านไปตอนเช้า ตอนเย็นไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านหรือเปล่า ดังนั้นใครอยากทำอะไรก็ทำไปผมไม่มีสิทธิไปห้ามความสุขใคร ทุกวันนี้แค่ตื่นมาตอนเช้า มีข้าวกิน มีงานทำ มีเงินเข้าบัญชีไว้ดูแลคนข้างหลังเวลาที่ผมไม่อยู่ในโลกนี้ก็ดีมากแล้ว เรื่องเมียเป็นตัวเป็นตนพวกผมเลิกคิดไปนานแล้ว เอาเป็นว่าถ้าอยากก็ออกไปหากิน ได้ฟรีบ้าง บังคับเอาบ้างก็แล้วแต่ฝีมือของแต่ละคน แต่โดยส่วนตัวผม ผมไม่ถือเป็นสาระสำคัญของชีวิต ผมไม่คิดอยากเอาใครมาถ่วงขาตัวเอง และไม่คิดเอาตัวเองไปผูกกับใคร
หลังจากปลดประจำการผมกับไอ้ตงก็ไม่มีเงินติดตัว เราสองคนก็พยายามหางานมาตลอดจนสุดท้ายไม่มีที่ไหนรับ ไอ้ตงตัดสินใจติดต่อไปหานายเก่า ซึ่งตอนนั้นยังเป็นแค่อันตพาลขาใหญ่ที่ร่ำรวยมากจาก ม้า หวย มวย บ่อน อยู่แต่สุดท้ายอำนาจมืดก็พาถลำไปค้ามนุษย์และค้าอาวุธสงครามกลายเป็นมาเฟียมีชื่อยิ่งใหญ่ติดลมบนอยู่หลาย10ปีจนปัจจุบันนี้นับว่าแก๊งค์ฟางสุ่ยเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุด
หลังจากที่เอาจนเรียบร้อยโรงเรียนฮานแล้วมันก็เรียกไอ้เหวินกับผมให้ไปเอาต่อแต่ไอ้เหวินยกมือปรามว่าให้พอแล้วรีบเอามันไปส่งบ้านได้แล้ว ไอ้ตงเป็นคนทำความสะอาดเช็คคราบน้ำที่หว่างขา และยังมีน้ำใจใช้นิ้วสอดเข้าไปทำความสะอาดให้มันถึงในรู หลังจากเช็ดหน้าเช็ดตาให้มันจนเหมือนผู้เหมือนคน จับมันใส่เสื้อผ้า รอมันตื่นแล้วตะล่อมพามันซ้อนท้ายขึ้นบิ๊กไบร์ไปส่งบ้าน
ตอนที่ไอ้ตงเลี้ยวออกไปจากตึกร้าง ผมก็ถามไอ้ฮานว่า “สรุปเด็กใครหว่ะ” ไอ้ฮานหัวเราะก๊ากอารมณ์ดี
“เด็กไอ้ตง ไอ้ครามเขาชอบไอ้ตง”
“อะหะ...”
“เขาเจอกันตอนที่ไอ้ตงเข้าไปนั่งรอบอสที่ร้านข้าวมันไก่ฝั่งตรงข้ามร้านทองพ่อไอ้คราม”
ผมผยักหน้า...อ้อได้เด็กนี้ชื่อคราม...เป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของร้านทอง
“ไอ้ตงเขาบอกว่าไม่เคยเอากับผู้ชาย กูเลยยุให้มันลอง”
“อะหะ...หึ้ย!” ผมผยักหน้ารับแต่คิดในใจว่าไอ้ตงนิมันตอแหลสัด ๆ ไม่เคยเอากับผู้ชายได้ไง ผมติดทหารรุ่นเดียวกันมันยังเกือบโดนมันทลวงตูด ในกองทัพเค้ารู้กันทั่วว่าไอ้ตงเป็นหัวหมู่ทะลวงฟัน ยิ่งตอนมันติดซอย ติดคุกทหารกระเทยในรุ่นยังไปนอนเอากับมันยันเช้า
“เออป่ะ...กลับท่าเรือกัน” ผมหันไปพยักหน้าชวนไอ้เหวินกลับบ้าน แล้วเดินไปค่อมรถบิ๊กไบร์ ไอ้ฮานหยิบฝูกที่นอนแล้วเหวี่ยงทิ้งไปที่ป่าข้าง ๆ ก่อนจะเดินไปซ้อนท้ายไอ้เหวินแล้วขับตามกันออกมาจากตึกร้าง
รถบิ๊กไบร์สองคันขับตีคู่กันมา ลอดผ่านใต้ทางด่วนแล้วกลับขึ้นมาบนถนนใหญ่ แต่สายตาผมเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวที่ปลายหางตาผมเบรครถกึก คันของจางเหวินและฮาวดี้ขับแซงหน้าและจอดทันทีเหมือนกัน
“มีอะไรหว่ะไอ้เซี่ยน”
ผมนิ่วหน้าเล็กน้อย แต่สายตาหันไปมองตามต้นเสียงเหมือนคนด่ากันอยู่อีกฝั่ง
“ไอ้เหี้ย!”
“ดักไว้ แล้วเอาเงินมันมา”
ผู้ชายชุดดำตัวใหญ่ ๆ สามสี่คนถือไม้เบสบอลในมือกำลังไล่ตามไอ้เด็กหัวหน้าอ่อนนั้น ผมมองจากดาวอังคารก็จำได้ว่าไอ้เด็กเปรตนั้นเหลาะที่ล้วงกระเป๋าผม และมันเป็นคนพาลูกกระจ้อกตัวเล็กตัวน้อยมุดเข้าไปกรีดลังขโมยบุหรี่ออกไปขายหลายคอนตอน ตอนแรกผมผมตามหาตัวมันให้ควักแต่ก็ไปโดนมันหลอกตอนใส่ชุดนักเรียนม.ปลาย
“แสบนักไอ้เด็กเหี้ย...เดี่ยวกูจะบิดให้เนื้อเขียว!!!”
“ไปก่อนเลยเดี่ยวกูมา”
ผมบิดรถออกไปอย่างไวไอ้เด็กนั้นมันโจทย์กูโว้ย ใครก็แตะมันไม่ได้ถ้าไม่ใช่กู!!!
คุณอาจจะชอบ
