ละทิ้งทรยศมรณะ โอบรับชีวิตใหม่

ใบหน้าของภพเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "เพียงขวัญอยู่ที่โรงพยาบาล เธอเริ่มตกเลือด พวกเขาต้องการเลือด เยอะมาก"

เขาวางสายแล้วคว้าแขนของชาริสา แรงบีบของเขาราวกับคีมเหล็ก "เราต้องไป เดี๋ยวนี้"

"อะไรนะ? ทำไมต้องเป็นชาด้วย?" ชาริสาพยายามสะบัดแขนออก ความรุนแรงกะทันหันของแรงบีบทำให้เธอตกใจ นี่ไม่ใช่ผู้ชายที่โศกเศร้าและรู้สึกผิดเมื่อครู่นี้ นี่คือคนที่สิ้นหวังและไร้ความปรานี

"กรุ๊ปเลือดของเธอ" เขาพูดพลางลากเธอไปที่ประตู "มันหายาก เอบีลบ เหมือนของเธอเลย คลังเลือดของโรงพยาบาลมีน้อย เธอเป็นคนเดียวที่บริจาคให้ทันเวลาได้ เธอต้องช่วยเธอนะชา"

ความหน้าด้านของข้อเรียกร้องของเขานั้นน่าทึ่งมาก เขาต้องการให้เธอช่วยผู้หญิงที่เพิ่งทำลายชีวิตของเธอ เขาไม่ได้ขอ เขากำลังสั่ง

"ไม่" ชาริสาพูดพลางยันเท้าไว้ "ปล่อยชานะภพ ชาจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

"อย่าเห็นแก่ตัวสิ!" เขาคำราม ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "นี่มันชีวิตคนทั้งคนนะ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา เธอจะปล่อยให้เธอตายไม่ได้!"

ตอนนี้เขากำลังลากเธอออกจากบ้าน นิ้วของเขาจิกลงไปในผิวหนังของเธออย่างเจ็บปวด แหวนแต่งงานหนักอึ้งบนนิ้วของเขา แหวนที่ควรจะเป็นสัญลักษณ์ของความรักนิรันดร์ที่เขามีต่อเธอ กดลงบนเนื้อของเธอ

"เธอเป็นผู้หญิงที่กำลังจะตายนะชา! เธอใจร้ายขนาดที่จะยอมดูคนตายไปต่อหน้าต่อตาเพราะความแค้นเหรอ?" เขาตะโกนขณะที่กึ่งผลักกึ่งดึงเธอเข้าไปในรถของเขา

คำพูดเหล่านั้นเป็นการแบล็กเมล์ทางศีลธรรมที่โหดร้าย เขากำลังบิดเบือนความเมตตาของเธอให้กลายเป็นอาวุธต่อสู้กับเธอเอง ในวังวนของความเจ็บปวดและความสับสน ส่วนเล็กๆ ที่เหนื่อยล้าในใจเธอยอมจำนน ชีวิตก็คือชีวิต แม้แต่ชีวิตของเพียงขวัญ

โรงพยาบาลเป็นภาพเบลอของแสงไฟฟลูออเรสเซนต์และกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่น่าหวาดกลัว ภพไม่ปล่อยแขนเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาฉุดเธอไปตามทางเดินจนกระทั่งถึงศูนย์บริจาคโลหิต

"เธอต้องการเลือด เดี๋ยวนี้!" เขาตะโกนใส่พยาบาลที่ตกใจ "ชื่อเพียงขวัญ หิรัญ นี่คือผู้บริจาค"

พยาบาลเตรียมแขนของชาริสาอย่างรวดเร็ว ขณะที่เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้เย็นเฉียบ จิตใจของชาริสากำลังสับสนวุ่นวาย เธอกำลังจะให้เลือดของตัวเอง พลังชีวิตของตัวเอง แก่ผู้หญิงที่ขโมยคู่หมั้นของเธอและทำให้เธออับอายต่อหน้าทุกคนที่เธอรู้จัก ความไร้สาระนี้มันลึกซึ้งจนเกือบจะบ้าคลั่ง

เธอพยายามดึงแขนกลับเป็นครั้งสุดท้าย "ภพ ชาทำไม่ได้"

"เธอต้องทำ" เขาพูด เสียงต่ำและน่ากลัว เขาขยับไปอยู่หลังเก้าอี้ของเธอ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างหนักแน่น ตรึงเธอไว้กับที่ "ทำเลยครับ" เขาสั่งพยาบาล

เข็มเป็นความรู้สึกเย็นและแหลมคม ชาริสาสะดุ้ง น้ำตาแห่งความอัปยศอดสูอย่างแท้จริงหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของเธอ เธอมองอย่างชาด้านขณะที่เลือดสีแดงเข้มของเธอไหลผ่านท่อใส ออกจากร่างกายของเธอเพื่อไปช่วยชีวิตคู่แข่งของเธอ มือของภพไม่เคยละไปจากไหล่ของเธอ เป็นน้ำหนักที่หนักอึ้งและแสดงความเป็นเจ้าของที่รู้สึกเหมือนกรงมากกว่าการปลอบโยน

โลกเริ่มหมุนเมื่อถุงเลือดเต็ม 450 มิลลิลิตร การบริจาคมาตรฐาน แต่หลังจากความพินาศทางอารมณ์ของวันนั้น ร่างกายของเธอรู้สึกอ่อนเพลีย ว่างเปล่า จุดดำๆ เต้นระริกอยู่หน้าดวงตาของเธอ

"เสร็จแล้วค่ะ" พยาบาลพูดพลางติดสำลีที่แขนของเธอ

วินาทีที่เข็มถูกดึงออก ภพก็ปล่อยเธอ "ขอบคุณพระเจ้า" เขาพึมพำ ความโล่งใจของเขาชัดเจน ทันใดนั้น แพทย์คนหนึ่งก็พรวดพราดออกมาจากห้องผ่าตัดใกล้ๆ

"คุณภพ! เราทำให้เธอทรงตัวได้แล้ว แต่เธอถามหาคุณ"

ภพไม่ลังเล เขาไม่ได้หันกลับมามองชาริสาด้วยซ้ำ เขาวิ่งไปทางห้องผ่าตัด ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เพียงขวัญ

ขณะที่เขาวิ่ง ชาริสาพยายามจะยืนขึ้น ขาของเธออ่อนแรง โลกเอียงไปด้านข้าง และเธอล้มลง หัวของเธอฟาดเข้ากับมุมรถเข็นเวชภัณฑ์ที่เป็นโลหะอย่างแรง

รถเข็นโคลงเคลง และถาดเครื่องมือสแตนเลสหนักๆ ก็ร่วงหล่นลงมา กระแทกศีรษะและไหล่ของเธอ ความเจ็บปวดที่แหลมคมและทำให้ตาพร่ามัวปะทุขึ้นหลังดวงตาของเธอ แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นคือแผ่นหลังของภพขณะที่เขาหายเข้าไปในประตูห้องผ่าตัด เป็นการกระทำแห่งการทอดทิ้งครั้งสุดท้ายที่เด็ดขาด

...

เมื่อชาริสาตื่นขึ้น สิ่งแรกที่เธอรับรู้คือความเจ็บปวดตุบๆ ที่ศีรษะ เธออยู่ในห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว ภพนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงของเธอ กุมศีรษะไว้ในมือ เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อเธอขยับตัว ดวงตาของเขาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ดูอ่อนล้า

"ชา ตื่นแล้วเหรอ" เขาพูด เสียงแหบพร่า "พี่ขอโทษนะ พี่ไม่เห็นว่าชาล้ม พี่เป็นห่วงเพียงขวัญมาก..."

เธอแค่จ้องมองเขา ดวงตาของเธอว่างเปล่า คำขอโทษนั้นรู้สึกเหมือนเสียงสะท้อนที่กลวงโบ๋ในห้องที่ปลอดเชื้อ ขอโทษที่เขาไม่เห็นเธอได้รับบาดเจ็บ ไม่ใช่ขอโทษที่เป็นสาเหตุของมัน

"ไม่ต้องพูด" เธอพูด เสียงแหบแห้ง ลำคอของเธอเจ็บ

"พี่มันโง่และหยาบคายกับชามาก" เขาพูดต่อ ไม่สนใจเธอ เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอ แต่เธอชักมือกลับ "พี่สัญญาชา พี่จะไม่มีวันปฏิบัติต่อชาแบบนั้นอีกเด็ดขาด เมื่อเพียงขวัญ...จากไป...ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ชากับพี่ พี่สัญญา"

เสียงหัวเราะที่เย็นชาและขมขื่นเกือบจะผุดขึ้นมาจากอกของเธอ กลับไปเป็นเหมือนเดิมเหรอ? เขาทำลายโลกของพวกเขาจนแหลกละเอียดและตอนนี้กำลังสัญญาว่าจะติดกาวชิ้นส่วนต่างๆ กลับเข้าด้วยกันด้วยคำพูดที่ว่างเปล่า เขามัวเมาอยู่กับบทบาทผู้ช่วยให้รอดผู้สูงส่งของเพียงขวัญจนมองไม่เห็นซากปรักหักพังที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง

เขาพยายามดูแลเธอ เขาเอาอาหารมาให้เธอ จัดหมอนให้เธอ และพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและปลอบประโลม แต่ความสนใจของเขากระจัดกระจาย โทรศัพท์ของเขาดังไม่หยุดพร้อมกับอัปเดตจากห้องของเพียงขวัญ เขาจะอยู่ระหว่างป้อนซุปให้ชาริสาหนึ่งช้อน แล้วสายตาของเขาก็จะเลื่อนไปที่หน้าจอ สีหน้าของเขาอ่อนโยนลงด้วยความอ่อนโยนที่ไม่ได้มีไว้สำหรับเธออีกต่อไป

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่พยายามช่วยเธอนั่ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขารับสาย ความสนใจของเขาเปลี่ยนไปทันที "เธอตื่นหรือยัง? เธออยากได้อะไรไหม?"

ด้วยความวอกแวก เขาปล่อยแขนของชาริสาเร็วเกินไป เธอลื่นไถลอย่างงุ่มง่าม ไหล่ที่บาดเจ็บของเธอบิดเบี้ยวเมื่อกระแทกกับราวกั้นเตียง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแหลมคมหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ

ภพวางสายทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความหงุดหงิด "พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ นะชา"

"ออกไป" เธอพูด เสียงของเธอเงียบอย่างน่ากลัว "ออกไปเลยภพ ไปอยู่กับเธอ พี่ไม่มีประโยชน์อะไรกับชาที่นี่หรอก"

"ชา พี่ชดเชยให้ชาได้นะ" เขาอ้อนวอน เสียงสั่นเครือ "พี่จะใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลือเพื่อชดเชยให้ชา"

แต่คำสัญญาของเขาเหมือนขี้เถ้าในปากของเธอ เธอหลับตาลง ปิดกั้นเขาออกไป ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว เขาเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว ผู้ชายที่หัวใจเต้นเพื่อคนอื่น อนาคตของพวกเขา อนาคตที่เธอออกแบบไว้อย่างดี ถูกทำลายลง และเขากำลังยืนอยู่ในซากปรักหักพัง ขอให้เธอชื่นชมทิวทัศน์