เผลอใจรัก 18 มงกุฏ นาธัชชา-ฟาเบียน)

"หน้าฉันดูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ เธอถึงคิดจะมาหลอกกันง่าย ๆ รู้ไหมว่าเธอเป็นสิบแปดมงกุฏที่กระจอกที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยนะ" ฟาเบียนเหยียดยิ้มร้ายแล้วเดินเข้าไปหาเธอ ในขณะที่ร่างเล็กในชุดเดรสล่อแหลมเริ่มถอยหลังออกห่าง

"คะ..คุณจะทำอะไรฉัน" ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นเล็กน้อย ด้วยเพราะเธอไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน พอเริ่มงานแรกเธอก็พลาดเลย ซึ่งเธอเองยังไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดการผิดพลาดตรงไหนกันแน่

"เธอชวนฉันมานอนด้วยไม่ใช่รึไง ถ้างั้นก็รีบมาทำในสิ่งที่เธออยากทำซะสิ ไหนว่าฉันรูปหล่อ แต่งตัวดี ดูเป็นคนมีเงินไง ไม่อยากจะรูดทรัพย์ฉันแล้วเหรอ" ฟาเบียนไม่หยุดการเดินเข้าหา ส่วนคนตัวเล็กตอนนี้ได้ถอยออกไปจนสุดผนังของห้องแล้ว

"ไม่ค่ะ! อย่านะคะ ปล่อยฉันไปเถอะ" นาธัชชาร้องขอความเห็นใจในขณะที่ข้อมือทั้งสองข้างถูกฝ่ามือแกร่งของฟาเบียนรวบไว้เหนือศรีษะเล็กด้วยมือเพียงข้างเดียว

"ไหนว่าอยากรูดทรัพย์ฉันไง ฉันยอมให้เธอรูดก็ได้ แต่ตอนนี้เธอต้องใช้ปากสวย ๆ นี่รูดอย่างอื่นให้ฉันก่อน ตกลงไหม?" ฟาเบียนขยับกายเข้าประชิดคนตัวเล็ก จนลำตัวของเธอกับเขาแนบสนิทกัน ใบหน้าหล่อเหลานั้นแนบชิดใบหน้าเรียว จนเขามองเห็นแววตาที่สั่นระริกของเธอได้อย่างชัดเจน

"ริจะเป็นสิบแปดมงกุฏตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนี้ ต้องส่งไปอยู่ในตะรางซะให้เข็ด"