วางแผนเพื่อเธอ

แม้เขาจะกำลังพูดกับปลายสายอยู่ แต่สายตากลับจ้องมองมาที่เธออยู่ตลอดเวลา

ม่านตาของเสิ่นเฉียวหดตัวลง เธอรู้ดีว่านี่คือบทลงโทษที่ลี่จิ่งฮั่นมอบให้กับเธอ

เมื่ออยู่ต่อหน้าลี่จิ่งฮั่น เธอไม่มีแม้แต่กำลังจะโต้ตอบอะไรได้เลย

ความรู้สึกอึดอัดจากการถูกกดขี่ การถูกเหยียดหยามและเยาะหยันถาโถมเข้ามาพันธนาการเธอเอาไว้

ลี่จิ่งฮั่นกดวางสายอย่างไม่ใส่ใจ “ไว้คุณยอมรับผิดเมื่อไหร่ ผมค่อยสั่งให้คนกลับมาเริ่มการรักษาแม่ของคุณอีกครั้งแล้วกันนะ”

เสิ่นเฉียวข่มความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาในทรวงอกเอาไว้ แล้วก็กัดฟันพูดว่า “ฉันไม่ผิด แล้วฉันก็จะไม่มีวันยอมรับผิดเด็ดขาด ลี่จิ่งฮั่น ในที่สุดฉันก็ได้เห็นธาตุแท้ของคุณแล้วว่าคุณนั้นเลือดเย็นขนาดไหน！”

แววตาของลี่จิ่งฮั่นเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา เขาพูดขึ้นอย่างเนิบ ๆ ว่า “ผมจะรอวันที่คุณมาคุกเข่าอ้อนวอนผมแล้วกัน”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที

นับตั้งแต่เขากลับมาจนถึงตอนนี้เพิ่งผ่านไปเพียงสิบนาทีเท่านั้น แต่เขากลับนำพาหายนะมาสู่ชีวิตเธออย่างแท้จริง

เสิ่นเฉียวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าและสิ้นหวังจับขั้วหัวใจ

ทว่าไม่นานนักเธอก็รีบดึงสติกลับมา ในเมื่อค่ารักษาของแม่ถูกระงับแล้ว เธอจึงต้องรีบไปที่โรงพยาบาลโดยด่วน

หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับคุณพ่อและบริษัท คุณแม่ก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง

โชคดีที่กู้ชีพได้อย่างทันท่วงทีจึงยังมีชีวิตอยู่ ทว่าท่านกลับต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ตลอดชีวิตที่เหลือทำได้เพียงพึ่งพาอุปกรณ์ทางการแพทย์ราคาแพงเพื่อยื้อลมหายใจเอาไว้เท่านั้น

หลังจากไปถึงโรงพยาบาล เสิ่นเฉียวก็รีบถอนเงินทั้งหมดที่มีในบัตรออกมาจ่ายค่ารักษาต่อให้แม่ทันที

ตลอดสามปีที่แต่งงานมา เธอยังคงทำงานอยู่ตลอด

แต่เงินในบัญชีกลับใช้จ่ายค่ารักษาได้เพียงแค่สามเดือนเท่านั้น

หากต้องการจะหลุดพ้นจากชีวิตแต่งงานครั้งนี้ อันดับแรกคือเธอต้องยืนหยัดได้ด้วยตัวเองและไม่ขอรับความช่วยเหลือใด ๆ จากลี่จิ่งฮั่นอีก

เสิ่นเฉี่ยวกดโทรศัพท์ออกไปหาใครคนหนึ่ง

“พี่เฉิน ฉันต้องการความช่วยเหลือจากพี่ค่ะ”

พี่เฉินเปรียบเสมือนเป็นผู้จัดการของเธอ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อชื่อเสียงในฐานะช่างภาพสัตว์ป่าของเธอเริ่มโด่งดัง งานบางส่วนก็ได้พี่เฉินนี่แหละที่เป็นคนช่วยจัดการให้

อีกฝ่ายมีคอนเนคชั่นที่กว้างขวางมาก ถึงขนาดที่ว่าช่วยเธอแก้ปัญหาตรงหน้าได้ ในการพูดคุยทางโทรศัพท์เมื่อกี้นี้ พี่เฉินยังแสดงความเห็นอกเห็นใจต่อสิ่งที่เธอเผชิญและรับปากว่าจะช่วยเธออย่างเต็มที่อีกด้วย

เวลาหนึ่งทุ่มตรง

เสิ่นเฉียวได้ขับรถมาถึงที่อาคารจิ่งรุ่ย

พี่เฉินช่วยนัดผู้จัดงานในการประกวดครั้งนี้ให้กับเธอ

ในกระเป๋าถือที่อยู่ข้างกายเธอ คือหลักฐานทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการที่ลู่ซือหน่วนขโมยผลงานของเธอในครั้งนี้

เสิ่นเฉียวตรงไปยังห้องส่วนตัวหมายเลข 2203 ทันที

ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออก ก่อนจะมีชายร่างอ้วนฉุลงพุงท่าทางดูน่าสะอิดสะเอียนคนหนึ่งเดินเข้ามา

เสิ่นเฉียวทักทายอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะ คุณหวัง ฉันคือเสิ่นเฉียว ผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้ แต่ผลงานของฉันถูกคนอื่นนำไปแอบอ้าง ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณค่ะ พี่เฉินน่าจะบอกคุณไว้แล้วใช่ไหมคะ”

หวังควนมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาหื่นกระหาย “ที่แท้คุณก็คือช่างภาพเสิ่นผู้โด่งดังนี่เอง ทั้งสาวทั้งสวยขนาดนี้แท้ ๆ แต่กลับต้องไปถ่ายงานในที่อันตรายแบบนั้น คงลำบากน่าดูเลยนะครับ”

“ดูใบหน้าสวย ๆ กับมือน้อย ๆ นี่สิ มาทำงานถ่ายภาพบุกป่าฝ่าดงแบบนี้ เสียของชะมัด”

เขาพูดพลางยื่นมืออันอวบอ้วนเข้ามาทางเธอ

รอยยิ้มของเสิ่นเฉียวแข็งทื่อเล็กน้อย เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน แล้วก็ยัดเอกสารที่เตรียมไว้ใส่มือของเขา

“คุณหวังคะ คุณลองดูหลักฐานชุดนี้ก่อนเถอะค่ะ ในฐานะผู้จัดงานครั้งนี้ คุณหวังน่าจะเข้าใจช่างภาพที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้ได้สารคดีอย่างพวกเราดี ฉันแค่ต้องการความยุติธรรมเท่านั้นค่ะ”

หวังควนเหวี่ยงแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะกระตุกมุมปากหัวเราะเยาะออกมา

“เสิ่นเฉียว คุณคงไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นคิดว่าถ้าไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนอะไรเลย ผมจะยอมล่วงเกินกับคุณลี่เพื่อสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรมนั่นหรอกนะ”

เสิ่นเฉียวกำหมัดแน่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนเล็บอันแหลมคมจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ

“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา...…”

ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบ หวังควนก็ชิงหัวเราะเยาะออกมาซะอย่างนั้น

เขาพูดด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยามว่า “นี่คุณไม่รู้หรือไงว่าลี่จิ่งฮั่นมีอิทธิพลในวงการนี้แค่ไหนน่ะ？”

ความหวังสุดท้ายที่ริบหรี่ของเสิ่นเฉียว ในวินาทีนี้พลันมอดดับลงในพริบตาไปอย่างสมบูรณ์

เธอจะไม่รู้สถานะของลี่จิ่งฮั่นได้ยังไงกันล่ะ

เขาใช้เวลาเพียงห้าปีผลักดันลี่ซื่อกรุ๊ปขึ้นสู่จุดสูงสุด จน ณ ตอนนี้เมื่อมองภาพรวมทั่วทั้งเมืองหลวง ความยิ่งใหญ่ของลี่ซื่อกรุ๊ปก็เป็นรองแค่เผยซื่อกรุ๊ปเท่านั้น

“แต่เห็นแก่หน้าสวย ๆ ของคุณ ถ้าคุณยอมปรนนิบัติผมให้เต็มที่สักคืน เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอกนะ”

หวังควนพูดพลางโถมร่างกายอันอ้วนฉุเข้าใส่เธอทันที

ทว่าก่อนที่มือปลาหมึกอันอวบอ้วนของเขาจะได้สัมผัสเสิ่นเฉียว ประตู ห้องส่วนตัวกลับถูกเปิดออกอย่างแรง จากนั้นหวังควนก็โดนเรียวขายาวที่ทรงพลังเตะเข้าอย่างแม่นยำจนกระเด็นไปอัดกับกำแพง

เสิ่นเฉียวหันไปมองทางประตูโดยสัญชาตญาณ ทว่าวินาทีที่เห็นชัดว่าผู้มาเยือนคือใคร เธอก็ถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว

เผยลี่ชวนงั้นเหรอ

ศัตรูตัวฉกาจของลี่จิ่งฮั่นนี่

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง