ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมา และหัวใจของฉันก็ว่างเปล่า

เจียงอวี้ไป๋สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ เมื่อเห็นเซี่ยหยู่ถางที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าซีดขาวและตัวสั่น เขามีสีหน้าตกใจเล็กน้อย

"หยู่ถาง? เกิดอะไรขึ้น?" "คุณอา.

.." เสียงของเซี่ยหยู่ถางแผ่วเบา เธอยกมือที่ร้อนรุ่มจับแขนเสื้อของเจียงอวี้ไป๋ "ฉันมีไข้ รู้สึกไม่ดีเลย. .. คุณพาฉันไปโรงพยาบาลได้ไหม?"

เจียงอวี้ไป๋ยกมือขึ้นสัมผัสหน้าผากเธอ อุณหภูมิที่สูงทำให้คิ้วของเขาขมวดแน่น

"ทำไมถึงมีไข้หนักขนาดนี้?" เขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แล้วหันหลังไปหยิบกุญแจรถ "ไข้สูงขนาดนี้แล้วเพิ่งมาบอกฉัน"

ในขณะนั้น หลินอินอินเดินออกมาจากห้องนอน สวมเสื้อเชิ้ตของเจียงอวี้ไป๋ กระโปรงหลวมๆ คลุมขาไว้

ความลับถูกเปิดเผย

เธออยากจะไปโรงพยาบาลกับพวกเขา

"อวี้ไป๋ คุณเป็นผู้ชาย คุณจะเข้าใจได้ยังไงว่าจะดูแลผู้หญิงยังไง ฉันไปด้วยกันนะ"

พูดจบ หลินอินอินก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วกอดเซี่ยหยู่ถางอย่างเป็นกันเองและพาเธอออกไป

รถขับไปครึ่งทาง

โทรศัพท์ของหลินอินอินดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วสีหน้ากลายเป็นกังวลทันที

"ฮัลโหล? อะไรนะ? เสวี่ยชิวเป็นอะไร? ...ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"

หลังวางสาย หลินอินอินดึงแขนของเจียงอวี้ไป๋อย่างเร่งรีบ "อวี้ไป๋ เสวี่ยชิวของฉันป่วย โรงพยาบาลสัตว์บอกว่าสถานการณ์ไม่ดี คุณช่วยพาฉันไปได้ไหม ?"

เจียงอวี้ไป๋ขมวดคิ้ว มองเซี่ยหยู่ถางที่หน้าซีดและดูเหมือนจะหมดแรง แล้วมองไปที่หลินอินอินที่มีสีหน้ากังวล สายตาของเขาลังเลระหว่างสองคน

หัวใจของเซี่ยหยู่ถางค่อยๆ จมลง

เธอพิงกำแพงเย็นๆ อย่างอ่อนแรง มองเจียงอวี้ไป๋ด้วยเสียงที่แฝงความเศร้า "คุณอา ฉันรู้สึกไม่ดีเลย. .."

สายตาของเจียงอวี้ไป๋จ้องไปที่ใบหน้าที่แดงเพราะไข้ของเธอ กลืนน้ำลายลงคอ เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่สุดท้าย เขาเพียงแค่หายใจลึก หลีกเลี่ยงการสบตาเธอ พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "หยู่ถาง คุณลงจากรถก่อนนะ ฉันจะให้เพื่อนมารับคุณไปโรงพยาบาล"

เซี่ยหยู่ถางมองเขาอย่างไม่เชื่อถือ น้ำตาพร่างพรายในสายตา "คุณอา คุณจะพาเธอไปเหรอ?"

เจียงอวี้ไป๋ไม่ตอบ เพียงแค่หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เหมือนจะโทรหาใครบางคน

ในวินาทีนั้น เซี่ยหยู่ถางรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกของเธอพังทลายลง

เธอมองผู้ชายที่เคยดูแลเธอเหมือนสิ่งสำคัญในชีวิต มองเขาที่เลือกอีกผู้หญิงหนึ่งในขณะที่เธออยู่ในช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุด หัวใจของเธอเหมือนถูกฉีกขาดไม่มีชิ้นดี ในขณะนั้น มันไม่ต่างจากตอนที่เธออยู่ในเปลวไฟร้อนแรง

"ไม่เป็นไร" เซี่ยหยู่ถางยิ้มขึ้นมา "คุณอา คุณไปเถอะ ฉันจัดการเองได้"

เธอลงจากรถ ยกมือเรียกแท็กซี่

ทุกก้าวที่เดินไป เหมือนเดินบนหนามที่ทิ่มแทงจนแทบหมดสติ

เธอรู้ว่าตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจียงอวี้ไป๋ ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

ความหนาวเย็นจับใจแผ่กระจายไปทั่ว

เซี่ยหยู่ถางรู้สึกว่าสติของเธอเริ่มจางลง

เธอเหมือนกลับไปตอนเด็ก ที่เกิดไฟไหม้แรง เธอร้องเรียกลุงท่ามกลางควันหนา และเจียงอวี้ไป๋วิ่งเข้ามากอดเธอแน่น

ในตอนนั้นเขาบอกว่าจะปกป้องเธอตลอดไป

แต่ตอนนี้ เขากลับเลือกทิ้งเธอที่มีไข้สูงไว้บนถนนกลางดึกเพียงเพื่อแมวตัวหนึ่ง

ต่อมา เซี่ยหยู่ถางจมลงสู่ความมืด

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลทำให้รู้สึกไม่สบาย

เซี่ยหยู่ถางกลัวโรงพยาบาลมาตั้งแต่เด็ก

หลังจากนั้นไม่นาน ขนตาของเซี่ยหยู่ถางสั่นเล็กน้อย

เมื่อเธอลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือท่อส่งน้ำเกลือที่ห้อยอยู่บนอากาศ น้ำใสหยดทีละหยดผ่านเข็มเข้าสู่หลังมือของเธอ

รู้สึกเย็นยะเยือก

"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู เซี่ยหยู่ถางหันศีรษะไปเห็นเจียงอวี้ไป ๋นั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง คิ้วขมวดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง