รักชั่วนิรันดร์

“ลุงโจว๋คะ นี่ค่ะ หนังสือข้อตกลงการหย่า ฉันเซ็นชื่อแล้วนะคะ รบกวนช่วยนำไปให้ คุณโฮ่วหลิงเฉิน ด้วยนะคะ”

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เหนียนหย่าเสวียน จะรวบรวมความกล้า ยื่นหนังสือข้อตกลงการหย่าให้กับลุงโจว๋ พ่อบ้านประจำตระกูล โฮ่ว

ลุงโจว๋ ถึงกลับอึ้งไป เมื่อได้ยินเธอพูดว่า “หนังสือข้อตกลงการหย่า” เดิมทีเขาคิดว่าการที่ หย่าเสวียน ต้องการที่จะหย่า เพราะเธอแค่ต้องการสินสมรสของหลิงเฉิน

แต่เมื่อเขาอ่านดูเอกสารแล้ว เขากลับพบว่า เธอไม่ต้องการอะไรเลย

ลุงโจว๋ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “หย่าเสวียน ทำไมคุณถึงได้ซื่อแบบนี้ล่ะ？ ทำไมคุณถึงอยากที่จะหย่ากับคุณโฮว่ และไม่ต้องการทรัพย์สินอะไรเลย？”

หย่าเสวียนเป็นเพียงนักศึกษาวิทยาลัย และเธอไม่มีพ่อแม่ที่ไหน มันไม่ฉลาดเลยที่เธอจะขอหย่าตอนนี้ และที่สำคัญคือ เธอไม่ต้องการทรัพย์สินอะไรเลย

หย่าเสวียน แสร้งมองไปทางอื่น ก่อนจะเอามือขึ้นเกาหัวอย่างประหม่า “คุณหลิงเฉินกับฉัน แต่งงานกันมาได้สามปีแล้ว แต่การแต่งงานของเรา เป็นเพียงแค่กระดาษใบหนึ่งเท่านั้น ฉันไม่อยากเสียเวลากับเขาอีกต่อไป” เธอบอกกับลุงโจว๋ออกมาตรง ๆ

เธออยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง เธอไม่ต้องการให้การแต่งงานแต่เพียงในนามครั้งนี้ พรากชีวิตที่ควรจะเป็นไปจากเธอ

ในสายตาของเธอ หลิงเฉินเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยพบเจอเลยสักครั้ง เธอจึงไม่มีอะไรจะเสีย หากจะปล่อยเขาไป และการแต่งงานในครั้งนี้ ล้วนถูกจัดแจงโดยพ่อแม่ที่ล่วงลับไปแล้วของเธอ เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย

“ผมเข้าใจแล้ว คุณคงตัดสินใจดีแล้ว วันนี้ เอ่อ...ไม่สิ ผมจะนำเอกสารนี่ ไปมอบให้คุณโฮ่ว ในวันพรุ่งนี้นะครับ”

หย่าเสวียน ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ขอบคุณนะคะลุงโจว๋” เธอพูดพร้อมฉีกยิ้มอย่างน่ารัก

ลุงโจว๋ลุกขึ้น แล้วเดินออกไป แต่ก่อนจะก้าวออกไป เขาหันมาหาหย่าเสวียนอีกครั้ง แล้วพูดขึ้นว่า “คุณโฮว่ เป็นคนดีนะครับ ผมคิดว่าคุณสองคนเหมาะสมกันนะครับ ผมหวังว่าคุณจะทบทวนเรื่องนี้อีกครั้ง”

‘เหมาะสมกันอย่างนั้นเหรอ？’ หย่าเสวียนทวนคำในใจ แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยเห็นสามีของเธอด้วยซ้ำตลอด ต่อให้เป็นคู่ที่เหมาะสมกัน แล้วยังไงล่ะ？

รอยยิ้มที่ขมขื่น ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และตอบอย่างหนักแน่นว่า “ฉันตัดสินใจแล้วค่ะลุงโจว๋”

บ่ายวันต่อมา ลุงโจว๋ยังไม่ได้รับโทรศัพท์จากหย่าเสวียน เขาหวังว่าเธอจะคิดได้ และเสียใจที่ตัดสินใจขอหย่า หรืออย่างน้อย ๆ เธออาจจะอยากแก้ไขเงื่อนไข และเรียกร้องอะไรบ้าง แต่เธอก็ไม่ได้ทำอย่างนั้น

ลุงโจว๋จำใจหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรออก ทันทีที่ติดต่อ หลิงเฉินได้ เขาก็พูดว่า “คุณโฮว่ครับ มีเอกสารให้คุณโฮว่เซ็นครับ

“เอกสารอะไร？” หลิงเฉินถามอย่างไม่ใส่ใจ

ลุงโจว๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “มัน...เป็น หนังสือข้อตกลงการหย่าครับ”

โฮว่หลิงเฉิน ซึ่งกำลังจัดการกับเอกสารบางอย่างอยู่ ถึงกับชะงักไปทันที

ตอนนั้นเองที่เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขามีภรรยาแล้ว

เมื่อลุงโจว๋ไม่ได้รับคำตอบจากปลายสาย เขาจึงพูดต่อว่า “นายท่านครับ ทำไมคุณโฮว่ไม่ลองคุยกับ คุณหย่าเสวียน เกี่ยวกับเรื่องนี้ดูล่ะครับ”

“เธอต้องการเท่าไหร่？” หลิงเฉินถามอย่างเย็นชา

“เธอไม่ต้องการอะไรเลยครับ แม้แต่สินสมรส

“เธอไม่ต้องอะไรเลยงั้นเหรอ？”

“ครับ แต่คุณโฮว่ครับ ตอนนี้คุณท่านอาการไม่สู้จะดี ถ้าคุณท่านรู้เรื่องนี้เข้าอาจจะอารมณ์เสียได้นะครับ และถ้ามีข่าวว่าคุณโฮว่ถูกภรรยาทิ้ง แพร่ออกไป ผมเกรงว่าจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของบริษัทได้นะครับ” ลุงโจว๋ให้เหตุผล

“เอาล่ะ เอาหนังสือข้อตกลงที่ว่ามาให้ผมที่ทำงานล่ะกัน ผมจะกลับไปที่เมืองเยว่ในอีกสองวันนี้”

“ได้ครับ คุณโฮว่” ลุงโจว๋ไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านั้น

ถ้าหลิงเฉินได้ตัดสินใจอะไรแล้ว ไม่มีใครจะเปลี่ยนใจเขาได้

ที่บลูไนต์บาร์ในเมืองเยว่

ตกกลางคืนจะมีหนุ่มสาวทยอยกันเข้าไปในบาร์ ยิ่งดึกบาร์ก็ยิ่งคึกคัก

ปกติหย่าเสวียนมักจะสวมชุดลำลองแบบสบาย ๆ แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ เธอจึงสวมชุดราตรีสีชมพูประดับลูกไม้ ปกติแล้วเธอจะไม่แต่งตัวแบบนี้ เพื่อน ๆ ของเธอต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพร่วมกับเธอผู้เป็นเจ้าของวันเกิด

ขณะหนุ่มสาวกำลังสนุกสนานกับงานเลี้ยงอยู่ จู่ ๆ ชายขี้เมารูปร่างอ้วนท้วมคนหนึ่งก็เดินเข้ามา และจู่โจมเข้าไปกอดหย่าเสวียน

“เฮ้ คนสวย ถ่ายรูปด้วยกันหน่อยสิ”

เมื่อถูกชายคนดังกล่าวลวนลาม หย่าเสวียนจึงตบหน้าเขาไปอย่างเต็มแรง

ชายขี้เมาสร่างเมาในทันที เขากัดฟันกรอด และปรี่เข้าหาเธอ หวังจะให้บทเรียนแก่หย่าเสวียน

โชคดีที่เพื่อนของเธอยืนขวางไว้

หย่าเสวียนเป็นคนสวยสะดุดตา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายล่วงเกิน

เพื่อนคนหนึ่งของหย่าเสวียน มองไปที่ชายขี้เมาคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็พูดอย่างเหยียด ๆ ว่า “แก่ขนานนี้แล้ว ไม่ดูสังขารตัวเองบ้างเหรอ？ มาลวนลามผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง？”

“ก่อนจะออกจากบ้าน หัดส่องกระจกดูสารรูปตัวเองบ้างนะ กล้าดียังไงมาขอผู้หญิงสวย ๆ อย่างนี้ถ่ายรูป？” “ไอ้โรคจิต” เพื่อนเธอคนหนึ่งสบถออกมา

ชายคนนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่ถูกเด็กวัยรุ่นพูดจาดูถูกเยีนดหยามเรื่องรูปร่างหน้าตา เขาวางเครื่องดื่มลงด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน และตะโกนออกมาว่า “แกกล้าดียังไง！？ ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่！”

ทันทีที่พูดจบเขาก็โบกมือ ทันใดนั้น กลุ่มอันธพาลก็เข้ารุมล้อมหย่าเสวียนและเพื่อน

คนที่มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของหย่าเสวียนล้วนเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเธอ ด้วยเกรงจะสร้างปัญหาให้ตัวเอง พวกเขาจึงไม่กล้ามีเรื่องนอกสถานศึกษา

ขณะนั้นนัตย์ตาของหย่าเสวียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อตระหนักว่าพวกเธอมีคนน้อยกว่า เธอจึงตะโกนขึ้นอย่างไม่รอช้าว่า “วิ่ง！”

เพื่อน ๆ ของเธอต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาของฮีโร่ พวกเขาต่างคว้ากระเป๋า แล้ววิ่งหนีอย่างไม่รีรอ

แล้วพวกอันธพาลก็วิ่งไล่ตามพวกเธอ

โชคร้ายที่หย่าเสวียนวิ่งเร็วไม่ได้เพราะเธอสวมชุดราตรี และรองเท้าส้นสูง เธอหลุดออกจากกลุ่มเพื่อน ก่อนจะไปถึงทางออก

เธอถอดรองเท้าออก และวิ่งด้วยเท้าเปล่า

เมื่อถึงทางเลี้ยวตรงหัวมุม เธอสังเกตเห็นร่างคุ้น ๆ

ขณะนั้นพวกอันธพาลกำลังใกล้เข้ามา หย่าเสวียนที่เมานิดหน่อย ๆ ไม่มีเวลาคิดหน้าคิดหลัง จึงเหวี่ยงตัวเองเข้าสู่อ้อมแขนของชายคนนั้น และโอบกอดเขาอย่างไม่มีทางเลือก “ที่รักขา！” แล้วเธอก็เรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อน