ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมา และหัวใจของฉันก็ว่างเปล่า

ในวันที่ครอบครัวเศรษฐีตระกูลเซี่ยจัดพิธีเลือกสิ่งของให้ลูกสาวสุดที่รัก เซี่ยอวี่ถัง ในวันครบหนึ่งปีของเธอ ได้วางสมบัติมากมายทั้งทองและเงิน

แต่เธอกลับข้ามผ่านทองคำและอัญมณีไปจับมือของ เจียงอวี่ไป๋

ซึ่งเป็นเพื่อนคนสำคัญของพ่อ ทุกคนต่างหัวเราะและพูดกันว่า เขาคงต้องดูแลเธอตลอดชีวิตแล้ว

ต่อมาตระกูลเซี่ยเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่

ทำให้ทุกคนเสียชีวิตในกองเพลิง เหลือเพียงลูกชายคนโต เซี่ยจือเย่า และลูกสาวคนเล็ก อวี่ถัง ญาติพี่น้องต่างมองอย่างโลภ อยากจะทำลายชีวิตพวกเขา

เจียงอวี่ไป๋ส่งเซี่ยจือเย่าไปฝึกฝนในต่างประเทศ ส่วนอวี่ถังเขานำมาอยู่ข้างกายและสอนสั่งด้วยตัวเอง

ตั้งแต่นั้นมา ในโลกของเซี่ยอวี่ถังก็มีเพียงคุณลุงเจียงอวี่ไป๋เท่านั้น

1. ใบไม้ต้นฉางซูถูกลมฤดูใบไม้ร่วงในเมืองหลวงพัดปลิว

เซี่ยอวี่ถังมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีใบหน้าของพี่ชาย เซี่ยจือเย่า ความเจ็บปวดแผ่ขยายจากหัวใจ

ชายในวิดีโอใส่สูทตัดเย็บพิเศษ ดวงตาแสดงความกังวลเหมือนเมื่อสิบปีก่อนที่สนามบินตอนที่เขาจากไปด้วยดวงตาแดงก่ำ “อวี่ถัง เที่ยวบินเดือนหน้าฉันให้ผู้ช่วยจองไว้แล้วนะ” “บ้านที่เธอชอบ

ฉันก็ให้คนรีโนเวทใหม่ตามสไตล์ฝรั่งเศสที่เธอเคยพูดไว้ เธอต้องชอบแน่ๆ” เซี่ยอวี่ถังพยายามยิ้มให้ดูผ่อนคลาย

แต่ไม่สามารถฝืนยิ้มได้ “พี่ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก” “ไม่ลำบากหรอก” เซี่ยจือเย่าขมวดคิ้ว

“หลายปีที่เธออดทนอยู่ในประเทศยังไม่พอหรือ? ตอนนี้ธุรกิจของตระกูลเซี่ยในยุโรปและอเมริกาก็มั่นคงแล้ว เธออยากเรียนศิลปะหรืออยากท่องโลกก็ได้ พี่จัดให้ได้” เขาหยุดครู่หนึ่ง เสียงอ่อนโยนลง “ตอนเด็กๆ เธอเคยบอกว่าอยากไปฟังคอนเสิร์ตที่ฝรั่งเศส จำได้ไหม?” แน่นอนว่าจำได้

ตอนนั้นเธอเพียงแปดขวบ นั่งอยู่บนเข่าของเจียงอวี่ไป๋ดูสารคดีเทศกาลดนตรีในยุโรป ชี้ไปที่หน้าจอแล้วบอกว่าอยากไปฟังด้วยตัวเอง

เจียงอวี่ไป๋ฟังแล้วลูบหัวเธอเบาๆ เสียงนุ่มนวล “รออวี่ถังโต ลุงจะพาไป” คนรอบข้างต่างพูดว่าเจียงอวี่ไป๋เอาใจเธอเหมือนเธอเป็นเจ้าหญิง

หากเธอขอพระจันทร์ก็คงจะหยิบให้ได้ คิดถึงอดีตแล้ว

หัวใจเธอเหมือนถูกบีบแน่น เซี่ยอวี่ถังรีบหลบตา

กลัวว่าน้ำตาจะทำให้พี่ชายเป็นห่วง “จำได้” เสียงของเธออึดอัดเล็กน้อย วิดีโอฝั่งนั้นเซี่ยจือเย่าเงียบไปสักครู่ก่อนจะพูดอีกครั้ง “อวี่ถัง” เขาเริ่มพูดอีกครั้ง น้ำเสียงลำลอง “เธอกับลุง... ฉันรู้ว่าเธอไม่สบายใจตลอดหลายปีนี้”

เซี่ยอวี่ถังบีบนิ้วแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เจ็บปวดเหมือนมีหมุดพันเต็มไปหมด

เธอจินตนาการได้ว่าพี่ชายคงรู้สึกทั้งไม่สบายใจและสงสาร

เหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้นเผาบ้านเก่าของตระกูลเซี่ยและวัยเด็กที่ไร้กังวลของเธอ เจียงอวี่ไป๋อุ้มเธอที่บาดเจ็บออกมาจากกองเพลิง เขาต้านทานแรงกดดันจากญาติพี่น้องเพื่อรักษาสิทธิ์สืบทอดของเธอและพี่ชาย เขาสอนเธออ่านหนังสือเขียนหนังสือด้วยมือของเขาเอง

แต่ความรู้สึกขอบคุณเหล่านี้กลับเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ

เมื่อไรไม่รู้ ตอนอายุสิบห้าเธอป่วยไข้ เจียงอวี่ไป๋อยู่ข้างเตียงตลอดคืน เธอบังเอิญสัมผัสข้อมืออุ่นๆ ของเขา

หรืออายุสิบแปดปีวันเกิดเขาให้ไวโอลินบอกว่าเสียงดนตรีของเธอ วันหนึ่งคนทั้งโลกจะได้ยิน เธอลืมไปแล้ว ความรักเกิดขึ้นเมื่อไม่รู้ตัว

แต่เมื่อรู้ก็ลึกซึ้งเกินจะถอนตัว “พี่” เซี่ยอวี่ถังหายใจลึก

ทำให้เสียงดูสงบ “ฉันรู้ว่าพี่อยากจะพูดอะไร” “ความกรุณาของลุงต่อเราสองพี่น้อง พี่จะไม่ลืมตลอดชีวิต” เซี่ยจือเย่าเสียงหนัก “แต่ความรักไม่สามารถบังคับได้เพราะความกตัญญู เขามองเธอเป็นหลานสาว เป็นเด็กที่ต้องดูแล เธอไม่สามารถ...” “ฉันไม่ได้บังคับ” เซี่ยอวี่ถังตกใจจนเสียงสูงขึ้น แล้วรีบลดเสียงลงเมื่อรู้ตัว “พี่ ฉันเข้าใจ

” “เรื่องที่ฉันจะไป ฉันจะบอกลุงด้วยตัวเอง” เซี่ยอวี่ถังมองใบไม้ที่ร่วงหล่นนอกร้างหน้าต่าง

รู้สึกว่าแววตาเต็มไปด้วยความเศร้า เธอสูดจมูกแล้วส่งยิ้มให้โทรศัพท์ “พี่ ฉันสัญญาว่าเดือนหน้าจะไป ตอนนั้นพี่ต้องเลี้ยงสเต็กที่อร่อยที่สุดในนิวยอร์กให้ฉันนะ” “ได้” เซี่ยจือเย่ายิ้มในที่สุด “เธออยากกินเท่าไหร่ พี่จะเลี้ยงเอง” วางสาย วิดีโอปิดลง ห้องเงียบสงบลงทันที เซี่ยอวี่ถังค่อยๆ ย่อตัวลง ซบหน้าบนเข่า น้ำตาที่เก็บไว้ไม่ไหวก็ไหลออกมา เธอรู้ว่าพี่ชายหวังดี เธอรู้ว่าความกรุณาของเจียงอวี่ไป๋ไม่ใช่ความรัก

แต่ความรักเติบโตเหมือนต้นไม้ที่มีรากลึก ไม่รู้ตัวกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เธอหายใจไม่ออก

เธอยกมือสัมผัสริมฝีปากตัวเอง เมื่อคืนเธอเหมือนขโมยความสุขของผู้อื่น ได้ลิ้มรสความรู้สึกที่อ่อนโยนที่สุด

การจากไปในอีกหนึ่งเดือนจริงๆ แล้วเป็นการจัดการที่ดีที่สุดหรือเปล่า? เซี่ยอวี่ถังไม่รู้ เธอรู้เพียงว่าเมื่อคิดถึงการจากลาลุง

หัวใจเหมือนมีบางอย่างถูกควักออกไป เจ็บปวดมาก

เสียงเปิดประตูดังจากข้างล่าง เซี่ยอวี่ถังรีบเช็ดน้ำตา หยิบกาแฟที่เตรียมไว้แล้ววิ่งลงบันได

เมื่อเห็นเพียงหนึ่งเดียว เซี่ยอวี่ถังก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนตะลึงในที่เดิม