ซีรีส์พันธนาการเสน่หา
ตอน 2
“แล้วทำไมยังไม่ย้ายออกล่ะ” เขากระซิบ
“หรือจริง ๆ แล้วเธอก็อยากโดนฉันเอาอีก”
“ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่”
ไม่ทันจบประโยค ร่างของเธอถูกดันล้มลงไปกับเตียงอีกครั้ง
ริมฝีปากหยาบหนาของเขาประกบลงมาอย่างรวดเร็ว
“คืนนี้ฉันจะทำให้เธอยอมรับความจริง ว่าเธอเป็นของฉัน”
ชุดนอนผ้าฝ้ายถูกถลกขึ้น มือหยาบลากผ่านผิวกายอ่อนนุ่ม
ริมฝีปากเขากระซิบชิดหูเธอว่า
“คืนนี้ฉันจะกระแทกให้เธอจำชื่อฉันได้ไปตลอดชีวิต”
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นภายในห้อง พลอยชมพูเม้มปากแน่น น้ำตาไหลอีกครั้ง
แต่น่าเศร้าที่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ เสียงฝนเทกระหน่ำลงมาในยามค่ำ
ทั้งบ้านมืดสลัวเพราะไฟดับลงชั่วคราว แต่เงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงกรอบประตูห้องเธอนั้นกลับชัดเจนในขณะฟ้าแลบ
พายุ ยืนมองเข้าไปในห้องด้วยสายตาแน่นิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความเร่าร้อน
“กลัวผีรึเปล่า”
เสียงนั้นทำเอาหัวใจพลอยชมพูหล่นไปอยู่ที่ปลายเท้า
เธอนั่งอยู่ปลายเตียง สวมเพียงเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงขาสั้นที่เปียกเพราะเมื่อครู่วิ่งออกไปปิดหน้าต่าง
“หนู หนูไม่กลัวค่ะ”
“แต่ฉันกลัวเธอ” เขาเดินเข้ามาใกล้ จนฝ่าเท้าที่เปียกแฉะเหยียบพื้นไม้จนเกิดเสียงเบา
“กลัวเธอจะปล่อยให้ฉันคลั่งเธอมากไปกว่านี้”
“คุณพายุ หนูว่าเราควรหยุดเรื่องแบบนี้”
ร่างของเธอถูกผลักให้นอนราบกับเตียงในพริบตา
เสียงฟ้าร้องตามหลัง ขณะเขาก้มลงจ้องดวงตาเธอที่เบิกกว้าง
“ฉันบอกให้เธอหยุดพูด แล้วใช้ปากทำอย่างอื่นแทนดีกว่าไหม”
เขาพูดจบก็จับข้อมือทั้งสองของเธอกดไว้เหนือศีรษะ
ริมฝีปากร้อนแรงลากไล้จากซอกคอลงมาที่ไหปลาร้า แล้วกัดขบเบา ๆ อย่างหยอกล้อจนผิวขาวเกิดรอยแดง
พลอยชมพูหลับตาแน่น พยายามกลั้นเสียงคราง แต่เสียงฝนที่ดังกลบก็ทำให้เขาได้ใจยิ่งขึ้น
“อย่าเก็บเสียงไว้ เธอเป็นของฉันอยู่แล้วนี่ จำไม่ได้เหรอ”
มือของเขาล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืด จับเนินเนื้อเต่งตึงที่สั่นสะท้านภายใต้ฝ่ามือ
กางเกงของเธอถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว แล้วปลายนิ้วเขาก็สัมผัสเข้ากับจุดลับอย่างชำนาญ
“เธอเปียกขนาดนี้แล้ว จะบอกฉันว่าไม่ต้องการงั้นเหรอ”
“หนู หนูไม่ได้”
เธอพูดไม่ทันจบ ลำกายของเขาก็แทรกเข้ามาอย่างไม่ปรานี
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องผสมกับเสียงหอบหายใจของทั้งคู่
“อืม... แน่นเหมือนเดิมเลยนะ”
“คืนนี้ฉันจะกระแทกให้เธอร้องจนเสียงหาย”
เขากระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า รุนแรงและลึกจนเธอเผลอจิกผ้าปูเตียงแน่น
ริมฝีปากเธอสั่นระริก ร่างกายร้อนฉ่าทั้งที่ฝนข้างนอกยังคงตก
“คุณพายุ อย่า หนูไม่ไหวแล้วค่ะ”
“ก็แค่เริ่มต้นเอง เดี๋ยวเธอก็ไหว”
เขาดันเธอให้พลิกคว่ำ แล้วจับสะโพกกลมกลึงไว้แน่น
ก่อนจะกระแทกจากด้านหลังเต็มแรง สัมผัสลึกชนิดที่ทำให้เธอกัดหมอนกลั้นเสียง
“ชอบท่านี้ล่ะสิ ดูซิว่าเธอจะครางดังแค่ไหน”
เสียงเนื้อกระทบกันถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
แรงกระแทกหนักหน่วงขึ้นจนร่างบางโยกตามแรงในทุกจังหวะ
ในที่สุด ร่างสูงก็แช่ลึกจนสุดก่อนจะปล่อยน้ำรักอุ่น ๆ เข้าภายในร่างเธอ
เขาแตกในร่องลึกจนเธอรู้สึกถึงความกระตุกของเขาภายในกาย
เธอนอนนิ่ง หอบหายใจถี่ ขณะเขาโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหู
“จำไว้ เธอเป็นของฉันคนเดียว”
เช้าวันใหม่ที่ฝนหยุดตกไปแล้ว แต่หัวใจของพลอยชมพูกลับยังเปียกปอน
เธอยืนมองมารดาที่กำลังรดน้ำต้นไม้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
อัญชลีมีแววตาเป็นประกายอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาตลอดหลายปีที่มารดาต้องเลี้ยงเธอมาเพียงลำพัง
“หนูมีความสุขไหมลูก ที่นี่น่าอยู่ใช่ไหม”
พลอยชมพูยิ้มบาง ๆ พยายามกลั้นน้ำตาไว้
เธอไม่สามารถบอกได้เลยว่าแท้จริงแล้ว ใจของเธอแหลกละเอียดไปกี่ครั้งแล้วในห้องของพายุ
“หนูมีความสุขค่ะแม่”
แม้ในใจจะกำลังกรีดร้อง แต่ใบหน้ากลับต้องยิ้มเพื่อไม่ทำลายความหวังของคนที่เธอรักที่สุดในชีวิต
คืนนั้น...
เสียงฝักบัวดังลอดมาจากห้องน้ำ พลอยชมพูนอนตะแคง ร่างสั่นเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก และร่างเปลือยเปียกน้ำของพายุเดินออกมา
“อาบน้ำเตรียมพร้อมแล้วนะ เธอล่ะ พร้อมหรือยัง”
“หนูขอร้อง คืนนี้อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ”
“ทำไมล่ะ”
เขาพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงเต็มไปด้วยหยดน้ำที่ยังเกาะตามกล้ามเนื้อแน่น
ผ้าขนหนูพันไว้ต่ำจนเห็นแนวสะโพกอย่างน่าหลงใหล เขาดึงปลายผ้าขนหนูออกต่อหน้าเธออย่างจงใจ
“ดูให้ชัด ว่าฉันต้องการเธอแค่ไหน”
“หนู ขอร้อง”
“อย่าขออะไรแบบนั้นเลย เพราะคืนนี้ฉันจะทำให้เธอลืมหายใจไปเลย”
เขาพูดจบก็ขึ้นคร่อมบนร่างเธอที่นอนสั่นด้วยความกลัวและสับสน
ริมฝีปากของเขาทาบลงมาบนกลีบปากอ่อนนุ่มอย่างหิวกระหาย
พลอยชมพูดิ้นหนีเล็กน้อย แต่มือใหญ่กลับจับต้นขาทั้งสองแยกออกแล้วแนบตัวเข้าหาโดยไม่ให้โอกาสได้หลบ
“เมื่อคืนเธอบีบแน่นขนาดไหน ฉันยังจำได้ดี”
เขาดันลำกายแข็งขืนเข้ามาอย่างดุดัน ร่างเธอสั่นสะท้าน
เสียงกระแทกแรงๆเกิดขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
เธอกัดปากแน่น ฝืนไม่ให้เสียงใดเล็ดลอดออกมา
“อย่าเงียบ เธอร้องสิ ฉันชอบเวลาที่เธอคราง”
เขากระแทกเข้ามาอย่างถี่ยิบจนเตียงสั่น ร่างบางถูกโยกตามแรงทุกจังหวะ
เขากระซิบชิดหูเธอ พร้อมบีบหน้าอกเบา ๆ คล้ายปลอบ คล้ายยั่ว
“ฉันจะไม่หยุด จนกว่าเธอจะยอมรับว่าเธอต้องการฉัน”
พลอยชมพูสั่นสะท้าน หัวใจปวดร้าว แต่ร่างกายกลับไม่สามารถต้านทานความร้อนแรงนั้นได้อีก
เสียงเนื้อกระแทกดังลั่นพร้อมกับเสียงหอบหายใจของเขาที่ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
“ฉันจะแตกในอีกครั้ง ให้เธอจำรสชาติของฉันไว้”
และเขาก็ทำจริง เขาปลดปล่อยสอดลึกเข้าไปภายในของเธออีกครั้ง
คุณอาจจะชอบ
