ประมูลรักพันธะนายมาเฟีย

บทที่ 2 เบลล่า ฟรานเซนโก้

“สิ่งที่ทำลายคนเรานั่นก็คือ... ความกลัวที่จะรักต่างหาก แกจะไม่มีวันเข้าใจ จนกว่าจะยอมเปิดใจให้กับใครสักคน ซีนอลเอ๊ย! ปีนี้ก็สมควรแก่เวลาแล้วนะ ต้องหาเมีย จะได้มีเหลนมาให้ปู่ได้อุ้ม ปู่เชื่อว่าแกจะต้องได้รับความสุขมากกว่าที่ตัวเองคิด เลิกกลัวได้แล้ว เฮ้อ... นึกว่าจะมีแต่เจ้าสาวที่กลัวฝน กลายเป็นแกเองหรือที่กลัวน่ะ” คุณปู่พูดต่อ

ได้ยินคำถากถางเช่นนั้นแล้ว ซีนอลถึงกับไปไม่เป็น ทว่าเขากลับหวนไปนึกถึง ความทรงจำอันขมขื่นในอดีตที่ยังคงตราตรึง เขาเติบโตมาพร้อมความเชื่อว่า ความรักคือความอ่อนแอ

เพราะริคาโด้ผู้เป็นพ่อ ไม่ค่อยใส่ใจริต้า คุณแม่ของเขาเท่าไร คุณพ่อมักทำให้แม่เสียน้ำตา

เขาจึงได้สร้างเกราะกำบังรอบตัวเพื่อไม่ให้ใครเข้าถึงหัวใจ แต่ลึก ๆ ลงไปในความเงียบงันของหัวใจนั้น ค่ำคืนนี้ชายหนุ่มรู้สึกแปลก ๆ

ในหัวใจว่างเปล่าและมืดมน เหมือนคุณปู่จะมาจุดประกายไฟเล็ก ๆ แทบจะเป็นแค่หิ่งห้อยที่แสดงขอตัวมันริบหรี่เต็มที

ส่วนคุณลอเรนโซมองซีนอลเหมือนมองภาพสะท้อนของตัวเองในอดีตเช่นกัน กว่าจะลงตัวกับคุณย่า กว่าจะเข้าใจคำว่ารัก ก็เกือบจะสายไป

ดีว่าก่อนที่คุณย่าโรนีซ่าจะเสีย ทั้งสองคนได้ประคองความรักจนเข้าใจถ่องแท้ และท่านก็อยู่กับคุณย่าจนลมหายใจสุดท้ายของคุณย่า

ซีนอลเป็นชายหนุ่มผู้แข็งกร้าวและทะนงตัวเกินกว่าจะยอมรับว่าตัวเองต้องการใครสักคน เขารู้ดีว่าหลานชายคนนี้ยังมีเวลาเปลี่ยนแปลง

แต่ถ้าไม่รีบ... ซีนอลอาจจะแก่เกินกว่าจะได้รักใคร ก็เป็นได้... ช่วงวัยที่จะหวาน ๆ ใส่กันมันต้องเป็นช่วงเวลานี่แหละ

อีกฟากฝั่งหนึ่ง ในห้องที่มืดมิดใต้ผับแห่งนั้น มีร่างของสตรีคนหนึ่งที่กำลังถูกมัดทั้งมือและเท้า แถมยังถูกขังอยู่ในห้องที่มีเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟเล็ก ๆ ที่อยู่ติดกับเพดานในห้องนั้นเท่านั้น

เบลล่า ฟรานเซนโก้ วัยยี่สิบห้าปี... นางแบบลูกครึ่งอิตาลี-ไทย เปรียบเสมือนงานศิลป์ที่หลุดออกมาจากปลายพู่กันของจิตรกรเอกแห่งยุค

ใบหน้าของเธอมีเสน่ห์ที่ผสมผสานระหว่างความงามสง่าแบบยุโรปและความอ่อนหวานแบบตะวันออก

ดวงตาสีเฮเซลที่โฉบเฉี่ยว ราวกับมีแสงสะท้อนจากแสงดาว ซ่อนความอ่อนโยนไว้เบื้องลึก ดวงตาคู่นั้นสามารถสะกดคนทั้งฮอลล์ให้หยุดนิ่งได้เสมอในเสี้ยววินาที

แต่เพียงเธอไม่มีเส้นสายเท่านั้น จึงขาดโอกาส รวมถึงการที่เธอเข้าสังคมไม่เก่งเท่าใดนัก ทำให้พลาดโอกาสงานดี ๆ อยู่หลายครั้ง

เวลานี้เบลล่าเริ่มขยับตัวเล็กน้อย สติเริ่มกลับมา ในหัวของเธอเหมือนได้ยินเสียงของคนกระซิบกัน เป็นเรื่องในอดีตที่มักจะมีคนวิพากษ์วิจารณ์เธออย่างไม่กริ่งเกรงแม้จะอยู่ใกล้ ๆ

“โครงหน้าของเบลล่าได้รูปกว่ายายสินีนั่นเสียอีก ทำไมเจ้อาร์ตไม่เลือกให้เบลล่าเดินฟินาเล่”

“หื้อ! คนเราเทียบวาสนากันไม่ได้หรอก แม้ว่าโครงหน้าจะสมบูรณ์แบบราวกับถูกแกะสลักจากหินอ่อนก็ตาม แต่ถ้าประจบสอพลอไม่เป็น ก็อดจ้า..” แล้วก็พากันหัวเราะคิก ๆ

ริมฝีปากบางได้รูปสีแดงระเรื่อคล้ายกลีบดอกกุหลาบ กำลังขบเม้ม และพยายามหายใจเข้าเต็มปอด ตามที่ค่อยขยับมองดูไปรอบ ๆ อย่างหวาดหวั่น

สติสัมปชัญญะของเบลล่าเริ่มกลับมา ความทรงจำก่อนที่จะหมดสติ ดวงใจที่เปราะบางในเวลานี้หายแวบ...

หญิงสาวจำได้ว่า มีผ้าสีขาวโป๊ะลงมาที่กึ่งปากกึ่งจมูก แล้วพอสูดเข้าไปแบบเต็ม ๆ ปอด... ร่างก็ของเธอก็ทรุดฮวบ สติดับหายไปในทันที

‘ที่นี่ที่ไหน’ พอเริ่มขยับกาย ก็รับรู้ได้ถึงเชือกที่พันธการอยู่ที่มือ

‘อะไรกันนี่?’ เบลล่าตกใจสุด ๆ

‘มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แล้วใครเป็นคนทำ’

‘ทำไมต้องเป็นแบบนี้’

คำถามร้อยแปดพันเก้าเข้ามาในหัวสมอง นึกไม่ออกจริง ๆ แล้ว... ‘ที่นี่มันเป็นที่ไหน ใครกล้าทำแบบนี้กัน หรือฉันจะเอาชีวิตมาทิ้งเอาไว้ที่นี่จริง ๆ’

เบลล่าพยายามลุกขึ้น สองมือแม้จะมีเชือกผูกอยู่ แต่เธอก็พยายามอย่างเต็มที่ จนลุกขึ้นมานั่งห้อยขาได้

ที่น่าตกใจ สองขาของเธอก็ถูกผูกมัดติดกันเอาไว้ หากจะแก้เชือกที่ผูกแน่นอย่างนั้น ก็คงจะใช้เวลานานพอสมควร

หญิงสาวสะบัดศีรษะไปมา เพื่อไล่ความเมื่อยขบ จนเส้นผมสีดำสนิทยาวสลวยที่ล้อมกรอบใบหน้าของเธอเอาไว้ ตอนนนี้ระปิดใบหน้าราวกับผ้าม่าน สิ่งที่รัดผมเอาไว้ ก็คงจะหายไปแล้วแน่ ๆ

ตอนนี้พยายามสะบัดหัวอีกครั้ง เพื่อให้มันไปข้างหลัง ดีว่ายังใช้มือช่วยได้นิดหน่อย เส้นผมของเธอที่เหยียดตรงหล่นลงมาเคลียไหล่ ขณะที่เธอนั่งนิ่งพิงอยู่กับพนักโซฟาหนังสีแดงเข้ม พร้อมกับสูดหายใจเข้าปอด

‘เบลล่าตั้งสติก่อน อย่าลนลาน’ เธอพยายามปลุก และปลอบใจตัวเอง เป็นเรื่องที่สามารถทำได้เพียงแค่นี้เท่านั้น

แสงไฟที่เหมือนไฟกะพริบหลากหลายสีสันข้างนอกห้องลอดผ่านช่องลมที่มีอยู่ด้านบนติดเพดาน

มันวับ ๆ แวบ ๆ จนคิดว่าจะมีที่ไหนที่มีไฟแบบนี้ได้ นอกจากจะเป็นดิสโก้เทค หรือไม่ก็ผับ ห้องอาหาร และมันยังส่องประกายวับ ๆ สะท้อนไปทั้งเพดานห้องอีกด้วย

เรื่องเกี่ยวกับการค้ามนุษย์ และการฉุดผู้หญิงมาขายในผับที่ถ้าเป็นเมืองไทยก็จะเรียกว่าซ่อง หัวใจของหญิงสาวตกหล่นลงไปวูบ น้ำตาแทบหลั่งริน

ขอบตาเริ่มร้อนออกผ่าว ๆ การเดินทางเพื่อมาตามหาพ่อในครั้งนี้ กำลังจะพาเธอไปสู่หายนะอย่างนั้นหรือ ผิวแก้มที่เคยเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ตอนนี้ซีดขาวราวกระดาษ ความงามของดวงตาคู่นั้น ก็ดูจะอ่อนแสงและดูอ่อนแอลงอย่างชัดเจน

เธอก้มมองที่ข้อมือกับข้อเท้าที่ถูกพันธนาการเอาไว้ และจ้องมองดูที่ประตู แม้ไม่ได้ล็อกกลอน แต่เบลล่าก็คาดว่า ด้านนอกต้องมีใครเอาโซ่มาล่ามเอาไว้แน่ ๆ

แค่คิดแบบนี้หัวใจก็ห่อเหี่ยว เธอยังคงนั่งนิ่ง ๆ เพราะคิดอะไรไม่ออก กำลังคิดหาทางหนีทีไล่ ด้วยท่าทางที่ทั้งอ่อนล้าเต็มทน ตอนนี้หญิงสาวกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่บีบคั้น มีอาการตั้งมั่น ที่กำลังสั่งให้ตัวเองระงับลมหายใจที่ตื่นเต้นผิดปรกติให้แผ่วเบาลง

‘ไม่ใช่เบลล่า เธอเป็นดอกไม้ที่แข็งแกร่งนะ แม้จะร่วงหล่นในพายุอยู่หลายต่อหลายครั้ง เธอก็ไม่ยอมแพ้นี่น่า’

คำที่หญิงสาวปลอบใจตัวเอง...

แม้เนื้อในจะท้อแท้ และแทบจะไม่เหลือเคล้าของความเข้มแข็ง ทว่าภายใต้ความรู้สึกที่แสนจะเปราะบางนี้ เธอจะไม่มีวันยอมแพ้ เบลล่า คิดไปถึงชีวิตที่ผ่านมา แม้จะวิ่งตามความฝันอย่างยากลำบาก

แม้จะไม่มีใครคอยซัพพอร์ต แต่เธอก็ไม่เคยยอมแพ้ แต่บางครั้งจุดหมายพลิกผันของชีวิตก็มาแบบไม่ได้บอกล่วงหน้า… เรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น...