หลังจากหย่าแล้ว ฉันจะกลับบ้านไปรับมรดกของครอบครัว ร้องไห้ทำไม

แอบรักมาแล้วสี่ปี แต่งงานสามปี

จนถึงตอนนี้ เวินเสวี่ยหนิงถึงรู้สึกว่าตัวเองได้รู้จักเขาจริงๆ

เวินซือเหนียนช่างไร้หัวใจอย่างแท้จริง

หากก่อนหน้านี้ยังมีความหวังเล็กน้อย ตอนนี้ความหวังนั้นก็หมดไปแล้ว

เธอเก็บความเศร้าไว้ในใจ ยิ้มสดใสให้กับชายหนุ่ม "ดี ให้เธอย้ายเข้ามาเลย"

ยังไงเธอก็เตรียมตัวจะไปแล้ว ไม่สนใจแล้วว่าใครจะเข้ามาอยู่ในบ้านนี้

เวินซือเหนียนตอบรับเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของเวินเสวี่ยหนิงมีข้อความเข้ามา

หัวข้อ: [ทนายความหนุ่มหล่อไฟแรง vs หญิงหม้ายลึกลับผู้มีเสน่ห์]

ด้านล่างมีภาพของทั้งสองคน แม้จะเห็นแค่ด้านหลังแต่เวินเสวี่ยหนิงก็จำได้ทันที

เป็นเวินซือเหนียนและเหยาเล่อเหยียน

ด้านล่างมีการแนะนำตัวตนของเหยาเล่อเหยียน บอกว่าเธอแต่งงานกับเศรษฐีที่ต่างประเทศ แต่ถูกทำร้าย

เวินซือเหนียนรับคดีนี้ ไม่เพียงแต่ช่วยให้เธอหย่าร้างสำเร็จ ยังช่วยให้เธอได้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของชายคนนั้น

เห็นดังนั้น เวินเสวี่ยหนิงก็หัวเราะอย่างเย้ยหยัน

เมื่อเดือนก่อน เขาแค่บอกว่าจะไปต่างประเทศเพื่อรับคดี แต่ไม่ได้บอกว่าจะช่วยเหยาเล่อเหยียน

เวินซือเหนียนตอนนั้นไม่ได้เรียนกฎหมาย แต่เรียนการเงิน

แต่เมื่อสามปีที่แล้วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจู่ๆ ก็เปลี่ยนสายงาน เขาใช้เวลาอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืน เพียงแค่หนึ่งปีก็ได้ใบอนุญาตทนาย

ปีถัดมาก็กลายเป็นตำนานในวงการทนายความ และถูกเรียกว่า "นักกฎหมายมือหนึ่งที่ไม่เคยแพ้"

ก่อนหน้านี้เวินเสวี่ยหนิงไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องเปลี่ยนสายงาน จนมีครั้งหนึ่งที่ถามเขาออกมา

ตอนนั้น ชายหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดด้วยความขมขื่นว่า "เพื่อใครบางคน"

ตอนนั้นเวินเสวี่ยหนิงไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร ตอนนี้เข้าใจหมดแล้ว

ทันใดนั้น เวินเสวี่ยหนิงยิ้มทั้งน้ำตา

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเหยาเล่อเหยียนแต่งงานไปแล้ว เขาก็ยังช่วยเธออย่างไม่มีข้อแม้

เวินซือเหนียน ในเมื่อคุณรักเธอมาก ฉันจะยอมให้คุณทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน

คืนนั้น เหยาเล่อเหยียนก็ย้ายเข้ามา กล่องแล้วก็กล่อง ดูเหมือนว่าจะอยู่ยาว

แม้แต่เวินซือเหนียนที่แทบไม่เคยกลับบ้านก็กลับมา และยังลงครัวทำอาหารด้วยตัวเอง

สามเดือนก่อน เวินซือเหนียนที่ไม่เคยชอบเข้าครัวก็สมัครเรียนทำอาหาร ตอนนั้นเธอสงสัย

ที่แท้ตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็วางแผนที่จะต้อนรับการกลับมาของเหยาเล่อเหยียน

ในที่สุดก็เป็นคนที่เธอรักมานาน เห็นเขาทำทุกอย่างเพื่ออีกคน เวินเสวี่ยหนิงก็อดน้ำตาไม่ได้เมื่อเห็น

คนรับใช้เข้ามาช่วย แต่ทั้งหมดถูกเวินซือเหนียนไล่ออกไป บอกว่าไม่ต้องการ

ชายที่เคยรักความสะอาดอย่างมากเพื่อความรักก็เข้าครัวได้

ในตอนนี้ เวินเสวี่ยหนิงถึงได้รู้ว่าความรักกับไม่รักต่างกันเพียงไร

ไม่นานนัก เวินซือเหนียนก็ทำอาหารเสร็จ ทุกคนนั่งลงที่โต๊ะ

เหยาเล่อเหยียนตามปกติ ไม่หยุดที่จะตักอาหารให้เวินเสวี่ยหนิง เหมือนกับว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน

"เสวี่ยหนิง อาหารพวกนี้ที่ซือเหนียนทำ เธอคงไม่ค่อยมีโอกาสได้กิน วันนี้ถือว่าเธอโชคดี กินเยอะๆ นะ"

เหยาเล่อเหยียนตอนนี้ไม่แม้แต่จะพยายามแกล้งทำ

เวินเสวี่ยหนิงคิดถึงตอนที่ยังเด็ก เหยาเล่อเหยียนมักจะมาหาเธอเล่น แต่ทุกครั้งก็จะมาหาเมื่อเวินซือเหนียนอยู่

และยังชอบตามเวินซือเหนียน เธอเคยคิดว่าเหยาเล่อเหยียนไม่มีพี่ชาย เลยเอาเวินซือเหนียนเป็นพี่ชาย

ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าตัวเองโง่แค่ไหน

เวินเสวี่ยหนิงปฏิเสธอาหารของเธอ พยายามรักษาความสุภาพขั้นพื้นฐาน "ขอบคุณ ไม่ค่ะ"

ทันใดนั้น เหยาเล่อเหยียนก็ตาแดง น้ำตาคลอ "เสวี่ยหนิง เธอไม่พอใจใช่ไหม? เธอไม่อยากให้ฉันมาอยู่บ้านเธอใช่ไหม ?"

"ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนสนิทกัน เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม? ถ้าเธอเกลียดฉันจริงๆ ฉันจะย้ายออกคืนนี้เลย"

"แต่เรื่องคดี ฉันเป็นคนขอร้องพี่ซือเหนียนเอง ถ้าเธอจะโกรธก็โกรธฉันเถอะ อย่าโกรธเขา"

เวินเสวี่ยหนิงยังไม่ทันได้พูดอะไร เวินซือเหนียนก็ขมวดคิ้วตำหนิ "เวินเสวี่ยหนิง ถ้าเธอมีอะไรไม่พอใจก็มาหาฉัน เธอเคยเห็นเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ทำไมต้องทำหน้าใส่เล่อเหยียน"

เพื่อนที่ดีที่สุด?

เพื่อนที่ดีที่สุดบ้านไหนจะไปยั่วยวนสามีของเธอ?

เวินเสวี่ยหนิงไม่อยากจะถกเถียงกับพวกเขาอีกแล้ว เพียงแต่พูดอย่างสงบว่า "ฉันแพ้อาหารทะเล เธอลืมแล้วเหรอ?"