ไม่เป็นทาสรักอีกต่อไป

“เอกสารหย่างั้นเหรอ？” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของเจียงซิงซิงพลันซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอจ้องมองจั้นเย่เสียวด้วยความไม่อยากเชื่อ ริมฝีปากแดงระริกสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

จั้นเย่เสียวมองเธอด้วยสายตาไร้ความรู้สึก “ตอนนั้น การแต่งงานกับเธอก็เพื่อทำให้พ่อของฉันสงบลง และเพื่อปกป้องชีวิตของอันเหยียนไว้ ตอนนี้ฉันเจออันเหยียนแล้ว และจะไม่มีวันปล่อยให้เธอนั้นเสี่ยงอันตรายอีก”

เจียงซิงซิงเข้าใจความหมายแฝงของเขาอย่างชัดเจน

ตั้งแต่ต้น การแต่งงานของเขากับเธอก็เพื่อหลอกใช้เท่านั้น และเมื่อวัตถุประสงค์ของเขาบรรลุผลแล้ว เธอก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่ในฐานะภรรยาที่ทำให้เขาขายหน้าอีกต่อไปแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียงซิงซิงก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

เพียงแต่ว่ารอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหมดหนทางและการเยาะเย้ยตัวเอง

เธอเงยหน้าขึ้นมองจั้นเย่เสียวด้วยสายตาเศร้าสร้อยระคนสิ้นหวัง แต่ในความสิ้นหวังนั้นยังมีแววของความคาดหวังอันริบหรี่ เธอถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือ “เย่เสียว ในช่วงเวลากว่าสามปีที่เราแต่งงานกัน สำหรับคุณ…… ฉันเป็นแค่…ฉันเป็นแค่เครื่องมือที่คุณหลอกใช้เท่านั้นงั้นเหรอ？”

“ฮึ！” คำพูดของเจียงซิงซิงยังไม่ทันจบดี จู่ ๆ เสียงหัวเราะเย้ยหยันก็ดังขึ้นอย่างไร้ความปรานี “เธอฝันกลางวันอยู่หรือไงกัน？ หรือยังหวังว่าเย่เสียวจะสามารถชอบเธอสักนิดงั้นเหรอ？”

“ดูตัวเองหน่อยสิ หน้าตาอย่างกับหมู！”

คำพูดเยาะเย้ยเหล่านั้นไม่ได้เข้ามาในโสทประสาทของเจียงซิงซิงเลยสักนิด เธอเพียงจ้องมองจั้นเย่เสียวด้วยแววตาแน่วแน่ รอคอยคำตอบจากเขาอย่างดื้อดึง

จั้นเย่เสียวขยับริมฝีปากบาง เอ่ยคำเพียงหนึ่งคำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ใช่”

ดวงตาของเจียงซิงซิงพลันแดงก่ำในทันที น้ำตาเอ่อคลอ ในชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกคล้ายกับว่าหัวใจถูกดึงทึ้งออกมาจากอก จากนั้นก็ถูกเหยียบจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ อย่างโหดเหี้ยม……

มันจ็บปวดแสนสาหัส

เธอหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “ฉันเข้าใจแล้ว”

เธอก้มหน้าลงพร้อมกับหลุบตาต่ำ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเชื่องช้าซ้ำ ๆ “ไม่ต้องห่วง ฉันจะ…… กลับไปเซ็นเอกสารหย่าให้”

“พรุ่งนี้สิบโมง เจอกันที่สำนักงานเขต” จั้นเย่เสียวพูดจบแล้วก็ทำเพียงหันหลังกลับไปนั่งบนโซฟา

เจียงซิงซิงเดินจากไปด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง เธอหันหลัง แล้วเดินออกจากห้องส่วนตัวพิเศษนั้นอย่างช้า ๆ

“เย่เสียว ฉันกินไม่ไหวแล้ว เค้กนี้…… ทิ้งได้ไหมคะ？” ในตอนนั้นเอง เสียงนุ่มนวลละเอียดอ่อนของหญิงสาวดังขึ้น

แผ่นหลังของเจียงซิงซิงพลันแข็งทื่อ

“อืม”

คำตอบของจั้นเย่เสียวทำให้เจียงซิงซิงหลับตาลงอย่างเจ็บปวดรวดร้าว น้ำตาที่กลั้นไว้หลั่งรินพร้อมกับหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนใบหน้า

เธอเร่งฝีเท้าออกไปจากห้องอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และกลับไปยังเมิ่งจิ้งเหยวี่ยน

บ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเธอกับจั้นเย่เสียว

บนโต๊ะกาแฟ เธอได้เห็นเอกสารหย่าฉบับนั้นที่จั้นเย่เสียวพูดถึง

หลังจากอ่านเนื้อหาบนเอกสารอย่างคร่าว ๆ เธอพบว่าหลังการหย่า เธอจะได้รับเงินหนึ่งพันห้าร้อยล้าน พร้อมกับวิลล่าสุดหรูสองหลัง

จั้นเย่เสียวเป็นสามีที่ใจกว้างอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะแต่งงานกับเธอเพียงเพื่อผลประโยชน์ แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้เธอเสียเปรียบ

สัญญาการแต่งงานสามปี แลกกับเงินหนึ่งพันห้าร้อยล้าน พร้อมกับวิลล่าสุดหรูสองหลัง นี่นับว่าเป็นกำไรของเธอ！

เจียงซิงซิงยกยิ้มบางพลางหยิบปากกาขึ้นมา และเซ็นชื่อของเธอลงบนเอกสารหย่า

เสียง “ติ๊ง” ของหยดน้ำที่กระทบกระดาษดังขึ้น เธอรีบยกมือขึ้นเช็ดมันให้แห้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพดานและกลั้นน้ำตาเอาไว้

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนวีแชทจากโทรศัพท์ดังขึ้น

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เจียงซิงซิงพบว่าเป็นข้อความจากอาจารย์ของเธอเอง

‘ซิงซิง เรื่องนั้นเธอคิดดูเป็นยังไงบ้างล่ะ？ การไปเรียนต่อที่ต่างประเทศครั้งนี้เป็นโอกาสที่ดีมากจริง ๆ นะ！ เชื่อฉันเถอะ ถ้าเธอพลาดครั้งนี้ไป เธอจะต้องเสียใจแน่ ๆ ！ ’

เมื่อเห็นข้อความวีแชทนี้ เจียงซิงซิงก็ตัดสินใจแน่วแน่ในทันที

เธอตอบกลับไปด้วยความมุ่งมั่น‘อาจารย์คะ ฉันจะไปค่ะ ’

ก่อนหน้านี้เธอเคยสับสนและลังเลมาโดยตลอด ไม่รู้ว่าควรจะคว้าโอกาสไปเรียนต่อเมืองนอกนี้ไว้หรือไม่

แต่มาถึงตอนนี้ เธอเข้าใจกระจ่างแล้ว

เธอต้องไป！

เธอต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ของตัวเอง！ ชีวิตที่เป็นของเจียงซิงซิงอย่างแท้จริง！

หลังจากส่งข้อความเสร็จ เธอเก็บโทรศัพท์และขึ้นไปเก็บกระเป๋าทันที

อาจเป็นเพราะฝนที่เธอตากจนเปียกชุ่มเมื่อคืน วันถัดมาเธอมีไข้สูงถึง 39 องศา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อดทน ฝืนลากสังขารที่อ่อนแรงนั้นเดินทางไปจนถึงสำนักงานเขตก่อนเวลาสิบโมง

แต่ทว่าจนกระทั่งเวลาเกือบสิบเอ็ดโมง จั้นเย่เสียวก็ยังไม่ปรากฏตัว

เจียงซิงซิงจึงตัดสินใจกดโทรหาจั้นเย่เสียว

เมื่อต่อสายติด เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากอีกด้านในทันที “เย่เสียว มาช่วยดูนี่หน่อยสิคะ……”

หลังจากนั้นเสียงของจั้นเย่เสียวก็ดังตามมา “ฉันยังมีธุระ เอาไว้ค่อยไปที่สำนักงานเขตวันหลังนะ” พูดจบ เขาก็วางสายทันที

เมื่อมองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงว่าสายถูกตัดไปแล้ว เจียงซิงซิงรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างติดอยู่ในลำคอจนแห้งผาก

เธอก้มหน้าลงและพิมพ์ข้อความหนึ่งส่งถึงจั้นเย่เสียว ก่อนจะดึงซิมการ์ดออกจากโทรศัพท์และโยนมันทิ้งลงในถังขยะ

จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและจากไปโดยไม่หันกลับไปมอง

วันนี้ก็คือวันที่เธอกำลังจะบินไปยังประเทศM

เธอบอกกับตัวเองว่า หลังจากที่เธอไปถึงต่างประเทศแล้ว เธอจะต้องลืมผู้ชายคนนี้ไปให้หมดสิ้นอย่างแน่นอน！