กุหลาบในเปลวไฟ

เสิ่นเจียงหนานมองเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ ที่แท้เธอก็เอาวาทศิลป์นี้มาพูดกับฮั่วเป่ยอันนี่เองเหรอ？”

มิน่าล่ะ ฮั่วเป่ยอันถึงได้คิดถึงเธอจนลืมไม่ลงขนาดนี้！

แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้เป็นคนที่ไปแยกพวกเขาออกจากกันสักหน่อย เห็น ๆ อยู่ว่าเป็น……

“เธอพูดบ้าอะไร！”

เสิ่นเจียงหนานต้องการจะอธิบาย แต่ทันทีที่เธอเอ่ยปากพูด เธอก็ถูกขัดจังหวะเสียอย่างนั้น

“เสิ่นเจียงหนาน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ หลายปีที่ผ่านมาเหมิ้งหรานก็คงไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากขนาดนี้ เธอกล้าที่จะร่วมมือกับพ่อแม่ของเธอทำกับเหมิ้งหรานถึงขนาดนี้ได้ยังไง ฉันไม่มีทางปล่อยตระกูลเสิ่นไปแน่！”

ฮั่วเป่ยอันลุกขึ้นยืน และแต่งตัวอย่างเรียบร้อย สายตาที่เขามองไปที่เสิ่นเจียงหนานมันดูเย็นชาอย่างเห็นได้ชัดเจน

หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หาย

วินาทีนี้ความปรารถนาของเสิ่นเจียงหนานที่จะแก้ต่างให้ตัวเองมันหมดไปแล้ว เธอเองก็ยิ้มออกมาอย่างเย็นชามาก

เป็นเพราะเธอตาบอดเอง เธอถึงได้ไปตกหลุมรักผู้ชายที่นอกใจเธอได้โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเช่นนี้

ดวงตาของซูเหมิ้งหรานแสดงความพึงพอใจออกมา เธอถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย “เป่ยอัน คุณก็ยอม ๆ ให้เจียงหนานหน่อยเถอะค่ะ อันที่จริงเมื่อกี้นี้ตอนอยู่หน้าประตูเธอก็ได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว แถมเธอก็เหงามาตั้งหลายปีซะขนาดนั้น การที่เธอจะรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมก็ถือเป็นเรื่องปกติ”

เสิ่นเจียงหนานโกรธมากจนตัวสั่นไปหมด เธอเดินปรี่เข้าไปอย่างรวดเร็ว และพูดว่า “คนที่เป็นเมียน้อย มีหน้ามาพูดแบบนี้ได้ยังไง！ ถ้าคนในครอบครัวของเธอไม่เคยสอนมารยาทให้เธอ งั้นฉันจะสอนเธอเอง”

เธอยกมือขึ้นมาทันที แล้วก็มีเสียง——

เพี๊ยะ——！

“โอ๊ย！ ！”

เสียงตบนั้นดังฟังชัดมาก ใบหน้าของซูเหมิ้งหรานถูกตบจนหันไปด้านข้างในทันที

“เสิ่นเจียงหนาน！”

รูม่านตาของฮั่วเป่ยอันหดตัวลง เขารีบเข้าไปช่วยซูเหมิ้งหรานโดยไม่ต้องคิดเลย แล้วก็ยกมือขึ้นในทันที

เพี๊ยะ——！

เสิ่นเจียงหนานไม่ทันได้ตั้งตัว เธอจึงถูกตบจนเซ ใบหน้าด้านขวามีอาการเจ็บและแสบร้อนขึ้นมา แม้แต่หูก็ยังอื้อไม่หยุด

แววตาของฮั่วเป่ยอันดูโกรธมาก เขาพูดอย่างโหดเหี้ยมว่า “เธอเป็นใครกัน กล้าดียังไงมาลงไม้ลงมือกับเหมิ้งหรานแบบนี้ สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดก็คือตอนนั้นฉันไม่น่าแต่งงานกับเธอเลย”

เขาหันหลังกลับไปเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง แล้วก็หยิบข้อตกลงการหย่าออกมาโยนใส่หน้าเสิ่นเจียงหนาน จากนั้นก็ตะโกนออกคำสั่งว่า “เซ็นชื่อซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแม้แต่นาทีเดียว”

ข้อตกลงการหย่าถูกเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ฮั่วเป่ยอันก็เซ็นชื่อไว้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน

เสิ่นเจียงหนานยิ้มอย่างขมขื่น แม้ว่าการตบหน้าของเขาจะทำให้เจ็บ แต่มันยังไม่ได้เศษเสี้ยวของความเจ็บปวดในหัวใจของเธอเลย

ใช่ ถึงเวลาที่ต้องปล่อยมือแล้ว เขาไม่ได้รักเธอ แถมยังนอกใจเธอระหว่างที่แต่งงานกันอีก แล้วยังจะมีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์.....？

เธอไม่ได้ลังเลอีก หลังจากที่เซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างรวดเร็วเรียบร้อยแล้ว เธอก็โยนมันใส่หน้าฮั่วเป่ยอัน

“ฮั่วเป่ยอัน ฉันจะออกไปจากโลกของคุณ นับจากนี้ไปเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก！”

ทันทีที่เธอพูดจบ จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของเสิ่นเจียงหนานก็ดังขึ้นมา เสียงเรียกเข้าฟังแล้วค่อนข้างเร่งเร้า เบอร์ของผู้ที่โทรเข้ามาทำให้สีหน้าของเธอชะงักไปชั่วขณะ เธอไม่ได้สนใจเลยว่าฮั่วเป่ยอันจะพูดอะไรก็รับสายในทันที

คนที่อยู่ปลายสายดูร้อนใจมาก ทางนั้นจี้ถามขึ้นมาอย่างร้อนใจว่า “ยวนเว่ย ตกลงคุณจะกลับมาเมื่อไหร่กันแน่？ ตอนนี้คำสั่งซื้อของที่สตูดิโอยาวไปถึงฝรั่งเศสแล้วนะ มีคนเสนอราคาให้ถึงห้าร้อยล้านเพื่อที่จะร่วมงานกับคุณด้วย”