กระซิบรักในสายหมอก

ในเมื่อไวกูณฐ์รับปากจะพาเจ้าหญิงท่องเที่ยวตามที่ปรารถนา เขาก็ต้องอดทนกับเจ้าฟ้าหญิงที่ไม่รู้จักโตองค์นี้ให้ถึงที่สุด ไวกูณฐ์ตัดสินใจเดินตามหล่อนไปในที่สุด

แสงสีในยามราตรีของร้านรวงต่างๆที่ประดับประดาไฟหลากสีสันเพื่อดึงดูดลูกค้า ดูตื่นตาตื่นใจอีกแล้วสำหรับหญิงสาวที่พ่อหวงให้อยู่แต่ในวัง ผู้คนเดินไปมาเบียดเสียดทำให้จิรัฐิติกาลระวังตัวขึ้นเมื่อนึกถึงคำของไวกูณฐ์ในตอนกลางวัน ใช่แล้วเดินตลาดต้องระวังตัว การระวังตัวมากไปก็กลายเป็นระแวงเมื่อมีมือหนักๆ มาจับไหล่จากทางด้านหลัง จิรัฐิติกาลตัดสินใจหันหน้ากลับไปพร้อมกับส่งกำปั้นสวนไปทันที

“โอ๊ย!” ไวกูณฐ์ลงไปกองกับพื้นเลือดกลบปาก จิรัฐิติกาลหน้าเหวอ

“อ้าว ไวกูณฐ์เองเหรอ ฉันนึกว่าพวก…..” จะพูดว่าพวกที่มาลวนลามคงไม่ได้ เพราะบัดนี้หล่อนอยู่ในร่างหนุ่มน้อยต่างหาก จิรัฐิติกาลจึงหยุดประโยคแค่นั้น พร้อมส่งมือให้ไวกูณฐ์หวังให้จับแล้วช่วยรั้งให้ลุกขึ้น ยิ้มหวานๆ ส่งให้เขาแบบที่คิดว่าหวานที่สุด หวังให้ไวกูณฐ์ยกโทษที่หนีออกมาแถมยังชกเขาเสียปากแตก

ไวกูณฐ์ปัดมือปีะจบประแจงนะนอย่างไม่แยแส เขาลุกขึ้นเองเอามือป้ายเลือดตรงมุมปากแล้วหันหลังกลับทันที จิรัฐิติกาลวิ่งตามไปทันที

“ไวกูณฐ์ ไวกูณฐ์ ไวกูณฐ์จ๋า” เรียกเสียงอ่อนเสียงหวานซึ่งได้ผลชะงัด ชายหนุ่มหยุดกึกแล้วหันมาดุเบาๆ

“พูดอะไรไม่คิด ตัวเองอยู่ในร่างชาย มาจ้ะ จ๋า เดี๋ยวเขาก็หาว่าเป็นพวกลักเพศหลอก”

จิรัฐิติกาลแลบลิ้นทำตาเหลือก พร้อมทำเสียง “แหวะ..ใครใช้ให้นายเดินหนีล่ะ”

“จะนั่งกองอยู่ตรงนั้นให้คนมองหรือไง” ชายหนุ่มสวมแว่นยังสาวเท้าต่อไปจนขึ้นไปถึงห้องพัก แต่จิรัฐิติกาลก็ยังตามติด

“กลับไปห้องตัวเองแล้วนอนได้แล้ว” เขากล้าออกคำสั่งกับหญิงสูงศักดิ์ตรงหน้าหรือนี่ จิรัฐิติกาลก็ไม่ยอมเช่นกัน

“ยังไม่ง่วง เข้าไปสิจะดูแผลให้ ปากแตกฟันหักด้วยหรือเปล่านี่” หญิงสาวยิ้มใส่ตาแล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ ไวกูณฐ์จำต้องก้าวตามเข้าไป

“ออกไปนอนได้แล้ว แค่ปากแตกไม่ได้หนักหนาอะไร” ชายหนุ่มใช้มือลูบตรงมุมปาก แต่จิรัฐิติกาลกลับใช้มือบีบปากชายหนุ่มแล้วจับให้ส่ายไปมา

“โอ๊ย จะบ้าหรือเจ็บนะ” ไวกูณฐ์รีบดึงมือหญิงสาวออก

“ไหนบอกว่าไม่หนักหนาไง แล้วร้องทำไม” ทำหน้ากวนโทสะจนไวกูณฐ์เหลืออด

“จะออกไปดีๆ หรือจะให้จับโยนออกไป หา!” ข่มขู่พร้อมน้ำเสียงที่เข้มขึ้น

“อิ อิ ดุจัง ถามจริงนี่ดุครั้งแรกหรือครั้งที่เท่าไหร่ในชีวิต” ยังลอยหน้าลอยตายั่วโทสะ ไวกูณฐ์หมดความอดทน ถึงแม้เขาจะไม่ใช่พวกทหารร่างกายกำยำแต่ความที่เป็นชายร่างสูง และใหญ่กว่าหญิงสาวตรงหน้ามากพอสมควร จึงไม่ยากเลยกับการที่จับคอเสื้อของหล่อนแล้วลากออกไปโยนนอกห้อง

“โอ๊ย ไอ้บ้าฝากไว้ก่อนเถอะกลับไปเจอดีแน่ๆ” จิรัฐิติกาลขู่เขาอีกแล้ว ไวกูณฐ์ส่ายหน้าเหลือทนเต็มทีเขาปิดประตูใส่หน้าหญิงสาวดัง ปัง! ส่งผลให้จิรัฐิติกาลหน้างอง้ำลุกขึ้นปัดก้นเบาๆ รู้สึกเจ็บเล็กน้อยแต่ไม่เท่าเจ็บใจ ขณะที่ไวกูณฐ์ยืนลูบมุมปากเบาๆ แอบมองจากช่องกระดานที่มีรอยแยก พอเห็นหญิงสาวเข้าห้องปิดประตูแล้วเขาจึงกลับเข้าไปจัดแจงอาบน้ำ นอนพักผ่อนเพื่อวันพรุ่งนี้เขาจะได้เจอคนที่เขารอคอย….