ในดอกทานตะวัน เบ่งบานและร่วงโรย
ตอน 3
เช้าวันหนึ่ง หลังจากที่เวินซุ่ยห่าวเพิ่งเสร็จสิ้นการผ่าตัด เธอก็กลับไปที่ห้องทำงานเพื่อพักผ่อนสักครู่ พยาบาลจากแผนกฉุกเฉินก็รีบมาเคาะประตูห้องเธอด้วยความตื่นตระหนก
“หมอเวิน! มีเหตุการณ์รถชนต้องช่วยชีวิตด่วน!”
เธอไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว หยิบเสื้อกาวน์แล้ววิ่งออกไป เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยก็เดินเข้าห้องผ่าตัดและเห็นชายที่เต็มไปด้วยบาดแผลอยู่บนเตียงผ่าตัด
มือของเธอสั่นเมื่อหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา
คนบนเตียงดูเหมือนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อพูดคำหนึ่งออกมา
“ผมต้องการเปลี่ยนหมอผ่าตัด!”
เพื่อนร่วมงานที่อยู่รอบๆ มองมาที่เธอ เธอก้มมองชายที่เต็มไปด้วยเลือด แล้ววางมีดผ่าตัดกลับบนถาด
“ไปเรียกหมอเฉินมาเถอะ เขามีประสบการณ์มากกว่า ”
เวินซุ่ยห่าวเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยก้าวที่หนักหน่วง รออยู่นอกห้องอย่างเงียบๆ
ทันใดนั้น พยาบาลรีบวิ่งออกมา เวินซุ่ยห่าวรีบถามทันที
“เกิดอะไรขึ้น!”
พยาบาลรีบพูดด้วยหน้าตาตื่นตระหนก “ผู้ป่วยเลือดออกมาก ต้องการเลือดด่วน!”
เวินซุ่ยห่าวคิดอยู่สองสามวินาที “เอาเลือดฉันไป!”
พยาบาลตกตะลึง
“อย่ามัวแต่ยืนงง เขาเป็นกลุ่มเลือดหายาก เรียกเลือดจากคลังไม่ทัน!”
ก่อนเจาะเลือดพยาบาลยังลังเลเล็กน้อยไม่กล้าลงเข็ม
“หมอเวิน ร่างกายคุณจะทนได้ไหม?”
“ช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า”
การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี เวินซุ่ยห่าวหน้าซีดแต่ยังเดินไปที่ห้องพักของเขา
เมื่อได้ยินเสียงจากข้างใน เธอหยุดมือที่กำลังจะเคาะประตู วางบนลูกบิด
“พี่ซือเนียน คุณฟื้นแล้วก็ดี ฉันกลัวแทบแย่ คุณอย่าทำเรื่องอันตรายเพื่อฉันอีกนะ!”
ชายคนนั้นลูบผมเธออย่างอ่อนโยน ยิ้มออกมา
“รางวัลแข่งรถซิ่ง คือสร้อยคอที่คุณต้องการ ฉันอยากให้คุณมีความสุข”
เวินซุ่ยห่าวยืนอยู่หน้าประตูอย่างเหม่อลอย เธอไม่รู้ว่าจะเผชิญกับสิ่งนี้อย่างไร
เธอบริจาคเลือดเพื่อเขาโดยไม่คิดชีวิต แต่สามีของเธอกลับเสี่ยงชีวิตเพื่อความสุขของคนรัก
“พี่ซือเนียน ฉันจะบอกคุณว่าฉันเพิ่งบริจาคเลือดให้คุณ มันเจ็บมาก!”
ฟู่ซือเนียนก้มมองแขนของหญิงสาว สีหน้าสะท้อนความรู้สึก
“ฉินซิน คุณดีกับฉันจริงๆ ฉันจะให้ผู้ช่วยซื้อกระเป๋าใหม่ล่าสุดให้คุณเป็นการชดเชย”
เวินซุ่ยห่าวไม่เข้าไปโต้แย้ง บางทีในอดีตเธออาจจะทำ แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้ว
เธอมองผ่านประตูหน้าต่างกระจกเห็นทั้งสองคนกอดจูบกัน แล้วหันหลังเดินจากไป
หลังจากทำงานเสร็จในตอนกลางคืน เธอก็กลับมาที่ห้องพักของเขาอีกครั้ง
ฟู่ซือเนียนเห็นเธอมา สีหน้าแสดงความรังเกียจอย่างชัดเจน เขาหัวเราะเยาะแล้วพูด
“หมอเวินไม่เสียชื่อคนยุ่งมาก หาเวลามาดูว่าผมตายหรือยัง?”
เวินซุ่ยห่าวยืนอยู่ที่ปลายเตียงของเขา ไม่ได้เดินเข้าไป
“คุณเป็นผู้ป่วยของโรงพยาบาล ฉันมาดูแลคุณ”
ฟู่ซือเนียนหัวเราะเยาะ
“ตอนที่อยู่บนเตียงผ่าตัด ผมอยากตายอยู่ในมือคุณจริงๆ จะได้ไปพบกับอว่าน”
“แต่คิดอีกที ผมยังแก้แค้นคุณไม่พอ ผมจะตายได้ยังไง”
เธอยืนเงียบๆ ไม่อยากพูดโต้แย้งคำพูดของเขา
ครั้งหนึ่งเธอเคยทะเลาะกับเขาหลายครั้ง แต่ก็ไร้ประโยชน์
“จริงๆ แล้วคุณเกลียดผมมาก คุณสามารถหย่ากับผมได้เลย”
คำพูดนี้เหมือนจุดไฟให้เขา เขาลุกขึ้นจากเตียงแล้วเข้าหาเธอทีละก้าว
“เวินซุ่ยห่าว คุณอย่าหวัง!”
“คุณอย่าหวังจะหนีจากผมได้ เราจะเกี่ยวพันกันตลอดชีวิตนี้”
ฟู่ซือเนียนบีบคอเธออย่างแรง สีหน้าเย็นชา
“คุณต้องรับผิดชอบแทนพ่อคุณ และอยู่กับผมและอว่านเพื่อชดใช้ตลอดชีวิต !”
“ฉันเป็นแค่ตัวแทนของเธอ แล้วมันมีค่าอะไร ?”
ความคิดของเวินซุ่ยห่าวถูกดึงกลับไปยังครั้งแรกที่เขานอกใจในบาร์ เธอไปหาเขาและได้ยินบทสนทนาของฟู่ซือเนียนกับเพื่อนๆ
“พี่เนียน ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงแต่งงานกับเธอ?”
“เธอเหมือนอว่านมาก ผมคิดว่าอว่านไม่อยากเห็นผมอยู่คนเดียว ”
ตอนนั้นเธอรู้แล้วว่าตัวเองเป็นเพียงตัวแทนตั้งแต่แรก
แต่เธอก็ไม่สามารถไม่รักเขาได้
ฟู่ซือเนียนปล่อยมือ เธอหันหลังเดินออกไปนอกประตู
“เวินซุ่ยห่าว ผมเกลียดที่ตัวเองยังรักคุณ แต่ก็เกลียดพ่อคุณ”
คำพูดนี้เบามากจนเธอไม่ได้ยิน
คุณอาจจะชอบ
