ในดอกทานตะวัน เบ่งบานและร่วงโรย

"ฉันยินดีไปประเทศตะวันออกเพื่อเป็นหมอเพื่อมนุษยธรรม" เสียงของอุนสุ่ยฮ่าวหนักแน่นและไม่มีความลังเลใด ๆ

หัวหน้ารู้สึกลำบากใจเล็กน้อยก่อนพูดขึ้น

“การช่วยเหลือประเทศตะวันออกครั้งนี้ต้องไปอย่างน้อยสองปี สามีของเธอจะยอมไหม?”

เธอหมุนแหวนที่นิ้วขวาและเงียบไปสักครู่ก่อนตอบ “เรากำลังจะหย่ากัน ฉันขอให้คุณไม่บอกเขาว่าฉันไปไหน”

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เธออดทน เธอค้นหาความจริงในอดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเธอป่วยเป็นมะเร็ง สามีของเธอกลับไปมีสัมพันธ์กับน้องสาวต่างแม่

ครั้งนี้เธอเลือกที่จะปล่อยมือและเดินจากไป ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก "ฟู่สือเหนียน อีกหนึ่งเดือนเราทั้งคู่จะหลุดพ้น"

แต่เมื่อเธออยู่ในอาการวิกฤต เขากลับคุกเข่าข้างเตียงและอธิษฐานให้เธอฟื้นตื่นขึ้นมา

"หมออุน เธอคิดดีแล้วใช่ไหม ประเทศตะวันออกนั้นมีความขัดแย้งมากมาย การไปครั้งนี้อาจจะไม่ปลอดภัย" อุนสุ่ยฮ่าวหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมาและเซ็นชื่อของเธอด้วยความมั่นใจ

"ฉันยินดีไปประเทศตะวันออกเพื่อเป็นหมอเพื่อมนุษยธรรม"

หัวหน้าผมหงอกเดินมาหาเธอและจับมือเธอไว้

“เธอเหมือนพ่อของเธอ เป็นหมอที่มีใจเพื่อผู้อื่น แต่สามีของเธอเห็นด้วยไหม?”

อุนสุ่ยฮ่าวยิ้มอย่างอ่อนโยน “เรากำลังจะหย่ากัน ความคิดเห็นของเขาไม่สำคัญแล้ว”

เมื่อกลับมาจากโรงพยาบาล เธอเห็นน้องสาวต่างแม่กำลังนั่งอยู่บนตักสามีของเธอ

ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมาก เธอหัวเราะเยาะและเดินผ่านพวกเขา

ทิ้งคำพูดไว้ว่า "ฟู่สือเหนียน เธอไม่เลือกเลยนะ ของแบบนี้ก็ชอบ"

มือของชายลูบไล้เอวของหญิงสาวตาเขาจ้องมองเธอ "จริงเหรอ น้องสาวของเธอเก่งกว่าบนเตียงเยอะเลย" หลังจากพูด

ทั้งคู่ไม่หลบเลี่ยงที่จะจูบกันต่อหน้าเธอ

เธอมองด้วยความเย็นชาแล้วขึ้นบันไดกลับห้อง

ฟู่สือเหนียนมองตามหลังเธอด้วยความโกรธ แต่ยังยิ้มให้หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

"พี่สือเหนียน พี่สาวจะโกรธไหมคะ?" ฟู่สือเหนียนขมวดคิ้ว มือหนึ่งลูบแก้มขวาของเธอ "เธอรักฉันมาก จะโกรธกันได้ยังไง"

กลับมาถึงห้อง อุนสุ่ยฮ่าวหยิบรายงานจากลิ้นชักออกมา

คิ้วของเธอขมวดแน่น ตัวอักษรบนรายงานเหมือนมีดที่แทงใจเธอ

มะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย

เธอนึกถึงวันที่ได้รับการวินิจฉัยในโรงพยาบาล ความหวั่นไหวทำให้เธอโทรหาชายคนนั้น

ตอนนั้นเธอแค่อยากได้ยินเสียงเขา แม้ไม่มีคำพูดดีจากเขาก็ตาม

เมื่อโทรติดกลับได้ยินเสียงน้องสาวต่างแม่แทน "พี่สือเหนียนกำลังอาบน้ำ มีอะไรหรือเปล่า

?" มือของเธอสั่นและวางสายอย่างรวดเร็ว

ฟู่สือเหนียนเกลียดเธอเพราะคำลือ ทุกคนรู้ว่าตอนแต่งงานใหม่ฟู่สือเหนียนรักเธอมาก

แต่หลังจากแต่งงานได้สองปี ฟู่สือเหนียนเชื่อคำลือว่าเป็นพ่อของเธอที่รักษาผิดพลาดจนทำให้รักแรกของเขาตาย จากนั้นเขาก็ไม่แสดงสีหน้าเป็นมิตรกับเธออีกเลย

ฟู่สือเหนียนเปิดเผยเรื่องนี้ต่อสาธารณะ ทำให้พ่อของเธอทนความกดดันไม่ไหวและกระโดดตึก

เขาเริ่มไปเที่ยวสถานที่บันเทิงและพบปะสาวๆ พาผู้หญิงกลับบ้านมาให้เธอเห็น

ตอนแรกอุนสุ่ยฮ่าวไม่เชื่อว่าเขาไม่รักเธอแล้ว เธอร้องเรียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่เขากลับพูดอย่างเย็นชาว่า "ฉันจะไม่รักลูกฆาตกรอีกต่อไป"

ตอนนี้เขาอยู่กับน้องสาวต่างแม่ก็เพื่อแก้แค้นเธอ

ฟู่สือเหนียนรู้ดีที่สุดว่าเธอใส่ใจอะไร เขาจึงรู้ว่าต้องแทงใจเธออย่างไร

อุนสุ่ยฮ่าวมองด้วยความเศร้าและบีบรายงานในมือจนแน่น แล้วฉีกมันเป็นชิ้นเล็ก ๆ ทิ้งลงถังขยะ "ฟู่สือเหนียน อีกไม่นานเราทั้งคู่จะหลุดพ้นแล้ว"