อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน [Both Of Them]

“นายว่ามันดูแปลกๆมั้ย”

“อะไรแปลก” มาวินมองตามสายตาของลีโอ ‘แปลก’ ของลีโอก็คือเลน่า ที่เดินไปเดินมาอย่างไม่เป็นสุข เหมือนมีเรื่องไม่สบายใจแล้วไม่พร้อมจะระบาย

“หรือว่าเมื่อคืนพวกเราขาดตกบกพร่องอะไรไป” ประโยคนี้ทำให้มาวินเบนสายตาอำมหิตมาทางลีโอ เฮ้ย! “มองกันแบบนี้ได้ไง...เออๆ ไม่บกพร่อง...ว่าแต่เธอเป็นอะไร”

หญิงสาวที่ถูกความเป็นห่วงสาดซัดใส่ ไม่อาจปกปิดอาการกระวนกระวายใจได้แล้ว เมื่อเช้าเธอตื่นมาอีกครั้งพร้อมกับพวกเขาสองคน นี่เธอมีรสนิยมสามคนผัวเมียไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมก่อนหน้านี้เธอถึงไม่รู้ตัว ไม่รู้จักตัวเองเลยเหรอว่าเธอชอบแบบนี้ สามคนผัวเมีย ปกติทั่วไปก็หนึ่งชายสองหญิงแต่นี่กลับเป็นหนึ่งหญิงสองชาย และเป็นสองชายที่พร้อมกันเสียด้วย

มีเซ็กส์กับผู้ชายสองคนก็ว่าแปลกจนเธออยากจะบ้า แต่อีกเรื่องคือสำคัญกว่าก็คือความทรงจำของเธอหายไปเกือบค่อนปี หลายเดือนที่ผ่านมาเธอจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ครั้งสุดท้ายเธออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังท้อแท้ต่อโชคชะตาชีวิต เธอเป็นนักเขียนออนไลน์ใช้นามปากกาด้วยชื่อเล่นของเธอเองว่า ‘เลน่า’ ไม่ใช่ว่าเธอเขียนไม่ได้เรื่อง แต่เธอถูกขโมยผลงานต่างหาก เงินก็ไม่มี ผลงานสุดปังของเธอที่เธอซุ่มเขียนมานานกำลังถูกสร้างเป็นซีรี่ห์จำนวนห้าสิบตอน โดยที่เธอไม่มีส่วนในผลงานชิ้นนี้

ถ้าเธอมีผู้ชายมีคนรักก็คงจะดี แต่เธอขาดพยานหลักฐานทุกอย่าง ไร้ซึ่งคนปกป้อง ความทรงจำสุดท้ายนั้นคือเธอกำลังขอ ผู้ชาย...ผู้ชาย...และผู้ชาย จริงๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เลน่าหันไปมองสองหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกัน แต่ความหล่อกินกันไม่ลง นี่เธอไปหาสองคนนี้มาจากไหนนะ

เลน่ายิ้มให้ทั้งสองเมื่อเจอกับสายตาสองคู่ที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว “อาหารบำรุงร่างกายพร้อมแล้ว” เขาคนนี้ชื่ออะไรละเนี่ย เลน่าแอบคิดในใจ ถ้าบอกความจริงไปพวกเขาจะเชื่อเธอหรือเปล่านะว่า เธอไม่ใช่เธอ เฮ้ย! ว่าเธอไม่ใช่เธอ...แต่บัตรประจำตัววันเดือนปีเกิด ทุกอย่างมันคือเธอ นี่คือตัวเธอที่ความทรงจำหายไปแปดเดือน

เลน่าเดินมายังสองหนุ่มที่นั่งในท่วงท่าสบายพวกเขารอเธออยู่ ที่โต๊ะมีเก้าอี้เพียงสามตัว ถ้าเธอจะสังเกตสักหน่อยโต๊ะกินข้าวของพวกเธอเป็นสามเหลี่ยม ไม่รับแขกกันเลยสินะ ไม่มีที่เหลือให้ใครแทรก ใครกันนะช่างคิด แต่ถ้าจะสังเกตเพิ่มอีกเก้าอี้ทั้งสามดูดีมีราคาตามสไตล์หลุยส์ นี่มันของคุณภาพชั้นหนึ่ง

“นั่งสบายจัง” เลน่าเผลอคิดดัง ช่วงชีวิตเธอไม่เคยถึงขั้นคาดฝันว่าจะได้นั่งเก้าอี้ราคาแพงเท่าบ้านหนึ่งหลังได้

“ที่รัก!” เสียงมาพร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่มาสัมผัสที่ต้นคอ “ทำไมรอยคิสมาร์กรอยนี้ถึงช้ำหนักขนาดนี้” เลน่าหน้าร้อนแก้มแดง ตอนเธออาบน้ำไม่ใช่แค่ลำคอของเธอ โคนขาอ่อนด้านในมีรอยจ้ำแดงแบบนี้เต็มไปหมด

คำพูดของเขาคนนี้ทำให้เขาอีกคนที่ดูสุขุมกว่าขมวดคิ้วและขยับมาหาเธอทันที “ได้ทายาหรือเปล่า” เสียงอ่อนนุ่มใจดีถามออกมาอย่างเป็นห่วง รอยพวกนี้เป็นฝีมือใครกันหรือพวกเขาทั้งคู่ บนบาทบนเตียงของพวกเขาเป็นอย่างไรนะ!...จำไม่ได้เลย

ยาเหรอ เธอไม่รู้ว่าเธอมียาสำหรับสิงเหล่านี้ด้วย เลน่าส่ายหน้า เพื่อปกปิดพิรุธ “มันหมด” เธอบอกเสียงเบาๆ เขาพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ

“เดี๋ยวพี่จัดการให้” โอ้ยยย! ทำไมเธอถึงรู้สึกดีแบบนี้ ความรู้สึกของคนที่ได้รับการห่วงใยเป็นเช่นนี้เองเหรอ เมื่อได้ข้อสรุปเรื่องยาแล้วทั้งสามจึงกลับมาสนใจอาหาร

เลน่ายังจำไม่ได้ว่าเธอกลายเป็นผู้หญิงเห็นแก่เซ็กส์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เมนูอาหารพวกนี้มัน...หอยนางรมที่ถูกเสิร์ฟพร้อมกับเกลือและมะนาว สลัดปลาแซลมอน ไข่ตุ๋น น้ำซุปไก่ดำ สตอเบอร์รี่ น้ำแตงโมปั่น

“ไปทำกันตอนไหน”

“สั่งจากร้านประจำ มาวินบอกว่าไม่สะดวกทำ” เลน่ายิ้ม ชายที่สุขุมดูอบอุ่นเขาชื่อมาวิน มีความสามารถในการทำอาหารบำรุงร่างกาย ทั้งสามลงมือกินเลน่าได้รับการดูแลจากสองหนุ่มคนโน้นป้อนคำคนนี้ป้อนคำ ดีอย่างหาที่สุดไม่ได้จริงๆ แม้ทั้งๆที่พึ่งผ่านศึกหนักกันมา แต่ทำไมนะพอกินอิ่มแล้วความรู้สึกต้องการก็เกิดขึ้น อาหารเหล่านี้เชิดชูพลังและอารมณ์ความต้องการจริงๆ

“เลน่าที่รัก” ไหล่บางถูกจับจองด้วยศีรษะของเขา ทำไงดีนะถึงจะรู้จักชื่อชายหนุ่มหน้าหยกคนนี้ ผู้ชายสองคนข้างกายเธอมีอุปนิสัยต่างกันสิ้นเชิง แต่พวกเขาสองคนก็หล่อมาก หุ่นก็แน่นฟิตเปรี๊ยะ! ฟิตแน่นทุกสัดส่วนจริงๆ

หืม เธอหันไปสบตากับเขา “ผมถูกท้าแข่ง”

“เหรอ เอาสิ” พรึ่บ! เขาขยับและมองตาเธออย่่างรวดเร็วต่างกับวินาทีที่เอ่ยประโยนั้นออกมา เหมือนว่าแค่เอ่ยไปเท่านั้นไม่ได้คาดหวังผลที่จะตามมา ดูจากอาการเขาแล้วคำตอบของเธอเกินการคาดหมายของเขามาก ใบหน้าเขากระจ่างใสงดงามชวนมอง หล่อขึ้นกว่าเดิมอีกเป็นกอง เขายิ้มเผยฟันขาวที่เรียงตัวกันอย่างสวยงามมาทางเธอ

“ตกลง!” เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและเดินหายเข้าไปในห้องนอน และเลน่าก็ต้องเจอกับสายตาไม่เข้าใจของมาวิน “ทำไมเหรอคะ”

เขาเดินมานั่งข้างกายเธอ และอังหน้าผากเธอด้วยหลังมือเขา “ไม่มีไข้นี่น่า”

“ฉันปกติดีค่ะ”

“ก็นั่นสิทั้งๆที่ปกติดี เพราะยังไม่หมดเวลากักบริเวณลีโอ...” อ่อ ชื่อลีโอ ว่าแต่กักบริเวณมันคืออะไรกันนะ อึดอัดชะมัด หรือจะบอกพวกเขาให้รู้แล้วรู้รอดไป ก็แค่จำอะไรไม่ได้ แต่อย่างอื่นก็ยังเหมือนเดิม