[YAOI] ยาใจสายลับ

เจ้าของดวงตามุ่งมั่นนักสู้แง้มประตูมองลอดออกไปด้านนอกอย่างระแวดระวัง ขณะที่โทรศัพท์ที่ตกข้างตัวก็ส่งเสียงดังไม่รู้เวลา ยาหยิบมันขึ้นมากดรับสายลวกๆ

[คุณพ่อ]

ติ้ด.

“ฮัลโหลครับ พ่อครับพอดีผมทำสปาหน้าขัดผิวเตรียมไปเจอพี่จรัญอยู่ครับ เดี๋ยวผมโทรกลับนะครับ…ติ้ด.”

 ยากดปิดเครื่อง โยนมันลงกับเบาะรถ เขาไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่นในตอนนี้ เสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากฝั่งหน้ารถ ยาหาจังหวะรีบหลบลงมาอย่างกระฉับกระเฉง เมินคนในรถที่พยายามห้ามไม่ให้ไป 

เมื่อห้านาทีที่แล้ว ถนนเส้นนี้ยังดูปลอดภัย คนเดินไปเดินมาซื้อของคึกคักกันอยู่เลย ตอนนี้ คนวิ่งหนีตายกันชุลมุน เสียงเรียกของแม่ค้าและเสียงต่อราคา พูดคุยกันจอแจ กลายเป็นเสียงลูกตะกั่วรัวดังแทนเสียแล้ว

ปัง ปัง ปัง

เสื้อสูทนี่มันน่าเผาทิ้งจริงๆ เกะกะรุ่มร่าม!

สองมือถอดสูทออกกองมันไว้กับพื้นถนนข้างตัวรถไม่สนราคาว่าจะซื้อมาในราคากี่หลัก สลัดคราบคุณหนูผู้เรียบร้อยอ่อนแอออกไม่เหลือ ก่อนจะค่อยๆย่องไปดูสถานการณ์สีแดงด้านหน้า

ปัง! ปัง! ปัง!

ชาวบ้านที่วิ่งกันไปมาจ้าละวันวุ่นวายต่างนั่งยองลงกับพื้นด้วยความกลัว แสงแดดร้อนแรงยามใกล้เที่ยง กระทบกับลูกตะกั่วจนเห็นวิถีกระสุนที่พวกคนร้ายมันยิงพื้นขู่ได้อย่างชัดเจน

ชายฉกรรจ์ อายุราวๆสามสิบห้าถึงสี่สิบ ในชุดนักโทษสีน้ำตาลอ่อน พกอาวุธเป็นปืนสั้นในมือ มีจำนวนสามคน ถือปืนคนละกระบอก  ยืนห่างกันเป็นรูปสามเหลี่ยม ดูเหมือนคนที่ยิงปืนขู่พวกชาวบ้านจะเป็นหัวหน้า มือสนิทเป็นคนที่ดูกระฉับกระเฉงด้านหลังหัวหน้าคนร้ายเยื้องๆทางขวา ส่วนไอ้คนที่หลบแดดเข้าร่ม และอยู่ใกล้กับรถของยาที่สุดตอนนี้ น่าจะเป็น…ตัวแถม

สองคนแรกดูร่างกายกำยำใช้ได้ ไม่เหมือนคนสุดท้ายที่หุ่นผอมแห้งแรงน้อย ท่าจับปืนก็ดูเก้ ๆ กัง ๆไม่ถูกวิธี มีโอกาสสูงที่เจ้าตัวจะใช้งานไม่เป็น

“ใครมีเงินเอาออกมาวางให้หมด!”

“เฮ้ย ลูกพี่สั่ง ไม่ได้ยินกันหรือไงวะ อยากตายเหรอ!”

ยาภาวนาในใจให้พวกชาวบ้านไม่ทำตามที่พวกคนร้ายมันสั่ง แต่เหมือนเทพเจ้าจะไม่รับคำขอนั้น…

ชาวบ้านหลายคนที่กลัวคำขู่ของพวกคนร้าย ควักเงินออกมาจากกระเป๋า โยนไปที่พื้นข้างหน้าหัวหน้าคนร้าย แล้วก็รีบเอามือมาปิดหู

“ดีมาก เฮ้ย มึงไปนับดิ” ลูกพี่พยักพเยิดหน้าส่งสัญญาณให้พวกเดียวกัน

ส่วนไอ้ตัวลูกน้องมันก็ไล่เก็บทั้งแบงก์ทั้งเหรียญตามพื้นด้วยรอยยิ้มร้ายและสายตาลุกวาว ทำอย่างกับกำลังปล้นเศรษฐี พอครบแล้วก็ยืนนับเงินข้างลูกพี่โจรหน้าระรื่น

“เลวจริงๆ ไอพวกชั่ว” คนแอบดูข้างรถขาวเริ่มมองซ้ายขวาหาอาวุธและวิธีช่วยเหลือ

ลูกน้องโจรทำสีหน้าไม่พอใจหลังจากนับเงินในมือเสร็จ มันป้องหูลูกพี่โจรกระซิบกระซาบบางอย่าง บางอย่างที่ทำให้หัวหน้าโจรหน้าแดงก่ำกัดฟันโกรธ

ปัง!

“เฮ้ย! พวกมึงดูถูกพวกกูเหรอวะ แค่นี้มันจะไปพอยาไส้อะไร ถ้าพวกมึงไม่จ่าย นัดต่อไปจะเปลี่ยนจากฟ้าเป็นกะโหลกพวกมึง!”

พวกชาวบ้านที่กลัวจนตัวสั่นเอาแต่ปิดหูปิดหน้า แต่ยังไม่มีใครจ่ายเพิ่ม จนลูกสมุนโจรที่ถือเงินกระซิบกระซาบบางอย่างกับลูกพี่มันอีกครั้ง

จังหวะเผลอนี่เองที่ยาเตรียมจะเข้าไปรวบคนร้ายช่วยชาวบ้าน แต่ขาซ้ายที่ก้าวออกไป ขาขวาไม่ทันจะตามมา ก็ต้องรีบย่อตัวนั่ง เพราะวันนี้นอกจากเทพเจ้าจะไม่เข้าข้างดูเหมือนจะสาปส่งอีกด้วย

หมับ!

“กรี๊ด!”

“อย่า อย่าเอาลูกฉันไป!”

หัวหน้าโจรมันไปดึงตัวเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดแม่ที่กอดลูกอยู่ออกมา กระบอกปืนจ่อที่ขมับหนูน้อยผู้ชายที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว แม่เด็กเอาแต่ร้องห่มร้องไห้อ้อนวอน

“ไอ้พวกกระจอก ถ้าพวกมึงไม่จ่าย กูเป่าหัวมันแน่”

โอ๊ย แค่อาวุธสามกระบอกกับมือเปล่าก็หนักแล้ว ทีนี้มีเด็กอีก เอาไงดีวะ ไอพวยขยะสังคม สาบานเลยว่างานนี้นอนคุกสถานเดียว

แซ่ด แซ่ด

เสียงพวกชาวบ้านเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้นาฬิกา กระเป๋าตังค์ แหวน สร้อย ของมีค่าต่าง ๆ ล้วนถูกโยนออกมาข้างหน้าจนหมดในทันที ยกเว้น จาก…แม่เด็ก 

“ชาติชั่ว พวกแกต้องไปตายคาคุกกันให้หมด เดนสังคม” คนโมโหเริ่มทำตามแผน เขาเอื้อมเอาเสื้อสูทขาวตัวนอกที่ถอดออกห่อก้อนหินขนาดเท่ากำปั้น 

เสียงอื้ออึงของพวกชาวบ้านทำให้เขาแอบย่องไปใกล้ขึ้นได้โดยที่ไม่มีใครสนใจ พอได้ระยะ เสื้อสูทห่อก้อนหินก็ถูกปาเข้าไปกลางวงสามเหลี่ยมของพวกโจร

“ในเสื้อสูทมีระเบิด!” 

“กรี๊ด!!!!!”

พอสิ้นเสียงตะโกน ชาวบ้านก็วิ่งแตกตื่นหนีตาย พวกโจรก็เพ่งความสนใจไปที่สูทขาว ยาเข้าไปล็อกคอเจ้าโจรผอมในทันที เขาแย่งปืนในมือโจรผอมมาจ่อหลังมันแทนอย่างง่ายดายราวกับจับวาง 

“ปล่อยเด็กซะ”

ฟิ้ว~

สายลมพัดหวิวผ่านรอยยิ้มแสยะร้ายของหัวหน้าโจรที่มองมาอย่างไม่ยำเกรง

ชาวบ้านที่หนีตายไปกันหมดทำให้ตรงนี้ไม่เหลือคนให้พวกมันปล้น นอกจากยา และแม่เด็ก แต่ทำไมพวกมันถึงยกยิ้มราวกับเป็นต่อ 

ทว่าคำถามในใจของยาก็ได้รับคำตอบทันที

!!!

ตุบ!

ไอ้โจรมือขวามันเล่นทีเผลอลอบเข้ามาทางด้านข้างหวังจะจัดการกระชากยา ดีที่ยาเคยฝึกต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน ทำให้ประสาทสัมผัสรับรู้ได้ไวกว่าปกติ เขาถีบยอดอกหมาลอบกัดจนมันนอนหงายหลังแอ้งแม้งกับพื้น 

ปัง!

อุ้ย พลาดไปนิด

คนที่คิดจะยิงเฉียดๆให้อีกฝ่ายกลัวแต่เพราะ คนที่ถูกล็อกแขนดันดิ้นตอนที่กำลังลั่นไกพอดี เพื่อนมันเลยโดนยิงเจาะขาเต็มๆ

“โอ๊ย!”

โอ๊ย แบบนี้ต้องโดนตำรวจสอบแน่ วุ่นวายจริงๆ ถ้าผมบอกตำรวจว่ายิงปืนไม่เป็น ตำรวจจะเชื่อไหมเนี่ย!

“มะ…มึงเป็นใครวะ แส่อะไรด้วย”

หัวหน้าโจรที่ดูเก่งกาจวางอำนาจเริ่มสติแตกเมื่อเห็นลูกน้องตัวเองนอนจับขาที่โดนยิงเลือดไหลไม่หยุดอยู่กับพื้น มือที่จับปืนจ่อหัวเด็กเองก็เริ่มสั่นเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตคงดูไม่ออก แต่แน่นอนว่า ยาดูออกในปราดเดียว

“ปล่อยเด็ก!” ยาตะคอก

“สรุปว่าในสูทนี่ไม่มีระเบิดช้ะ มึงตอแหลใช่ไหม” คนที่เอาปืนจ่อเด็กสติแตก ดวงตาเริ่มล่อกแลกอยู่ไม่สุข

ฉิบหายแล้วไง ไอ้คนร้ายมันเริ่มรู้ทันแล้ว ต้องรีบทำไรสักอย่างก่อนจะผิดแผนมากกว่านี้

“พี่ช่วยผมด้วย” คนที่โดนยาล็อกแขนเริ่มโวยวาย

“จะหนีตอนที่ระเบิดยังไม่ทำงานหรือจะตายตรงนี้พร้อมเด็ก”

ถ้าการสันนิษฐานถูกต้อง มันจะต้องทิ้งเด็ก ทิ้งลูกน้องเอาตัวรอดคนเดียวแน่

“พี่ช่วยผมด้วย”

“โอ๊ย ขากู”

“...” มันลังเลมองเพื่อนอีกสองคน 

ผลั่ก!

เด็กถูกผลักอย่างแรง แม่เด็กเข้าไปรับไว้ในอ้อมกอด หัวหน้าคนร้ายเอาปืนเล็งยาอย่างระแวง แต่ก็ทิ้งเพื่อนทิ้งเด็กรีบวิ่งไปขึ้นรถจักรยานยนต์เตรียมหลบหนี

“พี่มาช่วยผมก่อน”

 "ไม่ปล่อยให้รอดหรอก"

ยาสับหลังคอโจรผอมที่เอาแต่ขอความช่วยเหลือจนมันสลบลงพื้น และเตรียมยิงสกัดหัวหน้าโจรด้วยกระสุนนัดสุดท้าย

“มึงทำกู!”

ไอ้โจรเจ็บขามันเตรียมลั่นไกใส่ยาด้วยความโกรธแค้นที่สื่อออกมาทางแววตา

ปัง!

คนไหวตัวทันเบี่ยงหลบแล้วชิงยิงมือมันก่อน ปืนจึงกระเด็นหลุดมือไป จากนั้นยาก็รีบวิ่งไปแย่งปืนนั้นมายิงล้อรถที่ลูกพี่โจรขับหลบหนีแทนกระบอกที่กระสุนหมดพอดี

ปัง ปัง ปัง

โครม!

หัวหน้าโจรรถล้มพุ่งเข้าข้างทาง มันพยายามวิ่งหนี

“ใครก็ได้เรียกตำรวจที!” ยาตะโกน ทว่าชาวบ้านอาจจะไปแจ้งตำรวจสักพักแล้ว ไม่ทันจะสิ้นเสียงตำรวจก็บุกชาร์จพื้นที่ทันที

…………………

ยาให้ปากคำตำรวจเรียบร้อยก็เดินไปหาลุงคนขับรถที่ตอนนี้ลงมายืนข้างทางข้างๆแม่และเด็กที่ถูกจับเป็นตัวประกัน หญิงสาวหน้าตาดีวัยทำงานในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนเดินออกมาทำท่าเหมือนมีเรื่องจะคุยด้วย

คนจะรีบไปสืบคดีต่อจากผู้พิพากษา เดินเลี่ยงไปทางรถยนต์ แต่แม่เด็กก็เข้ามาจับมือยาไว้

อุตส่าห์จะหนีแล้วนะ!

“ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณชายช่วยไว้คงแย่” หญิงสาวโค้งตัวก่อนลูบหัวลูกชายตัวเท่าเอวป้อยป้อย

งั้นคุยด้วยหน่อยแล้วกัน

“คุณแม่…” ยาส่งยิ้มหวานไปให้ ก่อนจะหุบลงเป็นใบหน้ายักษ์แทบไม่ทัน “นี่ลูกแท้ๆหรือเก็บมาเลี้ยงครับ”