[YAOI] ยาใจสายลับ

“นี่ลูกแท้ๆหรือเก็บมาเลี้ยงครับ”

คนที่ขึ้นเสียงราวกับกำลังเป็นเมียน้อยยืนด่าเมียหลวง ส่งเสียงดังลั่น จนคนขับรถที่มายืนข้างๆยังตกใจ คนที่อยู่ใกล้ๆ พวกชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาถึงกับถอยห่าง หญิงสาวที่ฟังถึงกับอ้าปากค้าง

คนที่ยอมเสี่ยงตายไปช่วยเด็ก พอเห็นแม่เด็กทำตัวเหมือนไม่สำนึก ไม่รู้สึกรู้สาแล้วมันอดไม่ได้จริงๆ

“วันหลังเลี้ยงลูกนอกจากจะดูแลลูกแล้วก็ต้องดูแลจิตใต้สำนึกตัวเองหน่อย”

“....”

หญิงสาวมองคนหัวเสียตาไม่กะพริบ ไม่ได้มีท่าทางเกรงกลัวแต่ออกไปทางประหลาดใจ

“เป็นแม่ภาษาอะไร ตอนที่คนอื่นเขายอมถอดสร้อยถอดแหวน เธอมัวแต่ทำอะไรอยู่ เธอเป็นแม่เขานะ คิดอะไรอยู่หา!”

“คือ…ฉัน…”

“เงียบ! ไม่ต้องเถียงนะ” ยาตวาดใส่แม่เด็กที่กำลังจะอ้าปากแก้ตัว “ถ้าโจรมันไม่ใจป๊อดแล้วฆ่าเด็กขึ้นมาจริงๆ เธอ..ฮึ๋ย!….” ยาหยุดพูดด้วยความหงุดหงิดอารมณ์เสีย

หลังจากหมดคำจะพูดกับแม่เด็กที่ดูจะเกินเยียวยา เจ้าตัวก็ย่อตัวลงนั่งยองตรงหน้าเด็กน้อย มองเด็กชายคนเก่งที่กำลังส่งยิ้มอ่อนให้เขา

ท่าทางของเด็กน้อยทำให้ยาที่เตรียมจะโอ๋เด็กเต็มที่ชะงักเล็กน้อย เด็กชายคนเก่งไม่มีอาการหวาดกลัวหรือทีท่าว่าจะร้องไห้สักแอะ ไม่รู้ว่าน้องยังไม่รู้ความหรือว่าข้างในช็อกจนกระทบกับระบบประสาทและสมองไปแล้ว

“กลัวไหมครับ คนเก่ง”

เด็กน้อยส่ายหัวเบาๆทำตาโตแป๋วใส่เหมือนหุ่นยนต์น่ารักๆตัวหนึ่ง

“ไม่กลัวครับ พี่ชายเท่มากๆเลย” น้องยิ้มให้แทนคำขอบคุณ “แถมสวยด้วย”

ราวกับเขาถูกไฟช็อตจนนิ่งไปแล้ว คำชมที่ผ่านเข้าหูมันดูแปลกพิลึกจนเจ้าตัวที่ไม่มีสกิลการเข้าสังคมเท่าไหร่ แอบรู้สึกประหม่า

ต้องรู้สึกยังไงที่เด็กชมว่าสวยเนี่ย!

คนทำหน้าไม่ถูกเอามือซ้ายมาปิดตาตัวเองมองผ่านร่องนิ้ว มือขวายีหัวเด็ก ก่อนยืดเหยียดตัวขึ้นยืนตรง

ตั้งแต่เล็กจนโตยาไม่ค่อยได้คุยกับคนอื่นแบบเป็นตัวเองเท่าไหร่ ยิ่งกับคนแปลกหน้ายิ่งวางตัวไม่เป็น ยาเดินกลับไปที่รถขาวคันงามอันดูจะเป็นเซฟโซนในตอนนี้ คุณลุงเปิดประตูหลังรอต้อนรับแบบมืออาชีพ 

“คุณหนูโอเคแน่นะครับ”

“ครับ” ยาพยักหน้าตอบ แต่ว่า…

สภาพเนี้อตัวมอมแมมกับสูทยับเยินจะไปหาเจ้าบ้านั้นยังไงละเนี่ย!

ตอนนี้สีหน้าที่บอกว่าโอเค เริ่มไม่โอเคแล้วสิ…

………………….

คาเฟ่ข้างๆศาลยุติธรรม ตกแต่งสไตล์เรือนกระจกที่ด้านในมีแมกไม้ธรรมชาติ เน้นจำพวกเฟิร์น ให้ความรู้สึกทั้งร่มรื่นและเฉอะแฉะพิลึก แต่นี่ก็ทำให้มีลูกค้ามากหน้าหลายตา มาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศตามจุดต่างๆอย่างกับว่าที่นี่เปลี่ยนจากร้านกาแฟเป็นแลนด์มาร์ก 

“ฮ่าๆ เธอเนี่ยนะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ”

ไม่ใช่ว่ายาไม่เลือกคบคนนะ แต่บางทีก็ดูจะเลือกไม่ได้ ยิ่งเขามองหญิงสาวเจ้าของร้านที่อายุเท่ากัน กำลังนั่งร่วมโต๊ะ ฟังเรื่องเล่าสุดซวยของวันนี้แล้วหัวเราะร่า ยิ่งรู้สึกว่ามาผิดที่จริงๆ  'แก้ว' เจ้าของร้านกาแฟและเป็นเพื่อนสาวแสนสนิทสนม ตั้งแต่สมัยเรียนประถม ไม่รู้ว่าโชคลาง พรหมลิขิต หรือคำสาปอะไรที่ทำให้ทั้งคู่มักจะวนเวียนอยู่ใกล้กัน จนเลิกคบกันไม่ได้จนถึงทุกวันนี้

“สรุปว่ายามาขอความช่วยเหลือถูกคนไหมเนี่ย” คนทำสี่หน้าบูดอยู่ตอนนี้เพราะเบื่อเพื่อน

“ฮ่าๆ ถูกจ้า พ่อหนุ่มสายลับ”

ยารีบเอามือไปปิดปากคนเสียงดังที่เน้นคำว่า สายลับราวกับจะประกาศให้คนทั้งร้านรู้ความลับของเขาอย่างนั้นแหละ ดีที่พอเจ้าตัวมองซ้ายมองขวาแล้วพบว่าไม่มีใครสนใจ

“ชู่ว…จะพูดทำไมเนี่ย” พอเอ็ดเรียบร้อยก็ดึงมือออก

ผมไม่ได้อยากจะให้แก้วไปโพทนาหรอกนะ ก็พอรู้ว่าเจ้าตัวชอบพูดอะไรไม่คิด แต่ที่ตอนนั้นยอมบอกให้แก้วรู้เอาไว้ เพราะคิดว่าต่อไปต้องพึ่งพาอาศัยกันก็ไม่อยากปิดปัง 

“โทษที”

คนทำสีหน้าสำนึกผิดไม่ได้ตั้งใจพูดเสียงดัง ยาพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง สูทสีครีม กางเกงสแลคสีครีมและรองเท้าขาว ดูเข้ากัน

“ขอบใจนะ เรื่องชุด”

“เธอใช้ร้านฉันเป็นห้องแต่งตัวประจำอยู่แล้วนี่ ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่า ฉันไม่ให้เด็กในร้านไปยุ่งกับห้องเก็บของหลังร้าน ไม่ได้แปลว่าเธอจะขนเอาเสื้อผ้าหรือพวกอาวุธกับเครื่องดักฟังมาเก็บไว้ที่นี่ตามใจชอบนะ”

“โอ๊ย บ่นเป็นยายแก่ไปได้”

เพื่อนที่ไหนเขาคิดเล็กคิดน้อยบ่นเป็นยายแก่จุกจิกแบบนี้เนี่ย ยาจำไม่เห็นได้เลยว่ามีเพื่อนขี้บ่นแบบนี้ตอนไหน แถมยังทำสายตาราวกับเป็นสารวัตรตำรวจกำลังคาดคั้นเขาอย่างนั้นแหละ

“ก็ถ้าไม่อยากให้ฉันบ่นก็บอกความจริงกับพ่อเธอสิจ๊ะ ว่าเธอไม่ได้เป็นนายแบบอิสระน่ะ”

พอยาได้ยินเรื่องนี้เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันกลับไปหยิบช้อนคนแก้วกาแฟที่ไม่ได้รับการใส่ใจตรงหน้า เขาคิดภาพไม่ออกเลยว่าถ้าหม่อมทินกรรู้เรื่องนี้เข้าจะเป็นเช่นไร เอาจริงๆตามวิชาชีพแล้ว ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี

“ที่ยาเดินทางนี้ก็เพราะว่าอยากแข็งแรงพอที่จะปกป้องพ่อ ไม่ให้ถูกใครทำร้ายแล้วหนีไปเหมือนตอนเด็กๆ”

“ฉันยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเธอสอบผ่านตำรวจแล้วถึงไม่เอา กลับมาทำงานอะไรลับๆล่อๆแบบนี้”

ก่อนหน้าที่ยาจะมาเป็นสายลับ เขาเคยเข้าสอบข้าราชการตำรวจมาก่อน แต่แน่นอนว่าบิดาเขาคิดว่าเขาเป็นเด็กเรียบร้อย ดังนั้นถ้าเจ้าตัวรู้ว่าลูกชายที่ฝากฝังจะให้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา ควงปืนออกไปจับผู้ร้าย จับโจร คงได้ใช้อำนาจบีบให้ออกจากงานเป็นแน่

“โอ๊ย แกก็รู้ว่าพ่อเป็นใคร ถ้ายาไม่ทำงานนี้ พ่อยกหูกริ๊งเดียวก็สืบรู้แล้ว พ่อยาไม่ชอบความรุนแรง อีกอย่าง….ยาก็ไม่อยากให้เขาเสี่ยงอันตราย” ยาหยุดคนกาแฟ แล้วยกแก้วอุ่นขึ้นจิบ “ไม่รู้อะดีแล้ว”

“แล้ว….กับท่านผู้พิพากษารูปหล่อล่ะจ้ะ ใครๆก็รู้ว่าเขาน่ะ ฮอตในหมู่สาวๆ ทั้งหล่อทั้งรวย หน้าที่การงานก็ดี เท่ ไม่เคยมีประวัติเสีย แถมยังว่ากันว่าตัดสินทุกคดีอย่างยุติธรรม ตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัดเสียอีก”

แก้วกับจรัญไม่เคยเจอกันแท้ๆ แต่แก้วทำตัวเหมือนเป็นแฟนคลับคนคนนั้น พูดพร่ำเพ้อราวกับเจ้าหมอนั่นเป็นพระเจ้า จนยาที่ฟังถึงกับยกปากส่ายหน้าหรี่ตารัวๆ

“โอ๊ย ไม้บรรทัดหักอะสิไม่ว่า”

“แกว่าอะไรนะ”

ยาส่ายหัว

“แกไม่ต้องรู้สักเรื่องได้ไหม เอาเป็นว่า ยากับตานั่นไม่มีทางเป็นอย่างอื่น นอกจาก…”

“จากอะไร”

พอยานึกถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมากว่าสองสามอาทิตย์ที่คุยกัน เจ้าตัวก็นิยามความสัมพันธ์นี้ได้ในทันที

“ความสัมพันธ์แบบนายพรานกับเหยื่อ”

จรัญอาจจะเป็นคนร้ายคดีของนายเจงที่เขากำลังตามหาอยู่ก็ได้ และแน่นอนว่า นายพรานอย่างเขาจะไม่ตกหลุมรักเหยื่ออย่างแน่นอน งานนี้มีแต่ผู้ล่าและผู้ถูกล่าเท่านั้น.

………………..