หลังหย่า เธอกลายเป้าตามจีบของทุกคน

啪嗒——

ประตูวิลล่าถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน

มู่หน่วนหน่วนที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าไร้ชีวิตชีวาเพิ่งจะขยับเปลือกตา เขากลับมาเสียที

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เธอได้รับโทรศัพท์จากสามีของเธอ เขาบอกว่าคนที่เขารักต้องการเลือดอีกแล้ว ให้เธอเตรียมตัวให้พร้อม

ทั้งสองคนมีเลือดกรุ๊ป RH ลบ หลินอวี่ซือรู้ดีว่าฝูจิ้นเฉินจะให้เธอบริจาคเลือดให้

ฝูจิ้นเฉินเห็นว่าเธอแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็พอใจและพูดว่า "ไปกันเถอะ"

มู่หน่วนหน่วนเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายใบหน้าคมสันในชุดสูทสีดำหรูหรา

นี่คือผู้ชายที่เธอรักมาเป็นเวลาสามปี แต่เขากลับมองเธอเป็นแค่เครื่องมือให้เลือดเท่านั้น

เธอเองก็มีภาวะโลหิตจางนะ! สภาพของเธอตอนนี้ไม่สามารถให้เลือดได้อีกแล้ว เขาไม่รู้หรือไง!

ใจเธอเจ็บปวดเหมือนเลือดไหล แต่เธอกลับพูดด้วยเสียงสงบ "คนทั่วไปไม่ควรบริจาคเลือดบ่อยขนาดนี้ คุณไม่เพียงแค่ทำแบบนี้ ยังให้ฉันบริจาคอีกครั้งหลังจากเพียงครึ่งเดือน คุณรู้ไหมว่ามันส่งผลเสียต่อสุขภาพของฉันมากแค่ไหน

?" "ฝูจิ้นเฉิน คุณต้องการให้ฉันตายใช่ไหม?"

ฝูจิ้นเฉินหัวเราะเยาะทันที ความเกลียดชังในสายตาเขาไม่ปิดบัง "ทำไมล่ะ? เมื่อก่อนเธอเคยพูดว่า ตราบใดที่ไม่หย่าร้าง เธอจะให้เลือดอย่างไรก็ได้ ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วเหรอ ?"

มู่หน่วนหน่วนกำมือแน่น นิ้วมือบางของเธอซีดเล็กน้อย

เขาเห็นแค่ครั้งนี้ที่เธอไม่เต็มใจ แต่เขาเคยเห็นไหมความทุกข์ที่เธอเจอหลังจากแต่ละครั้งที่ให้เลือด

? เธอหวังว่าการเสียสละของเธอจะทำให้เขาเห็นใจ แต่ผลลัพธ์คืออะไร?

เมื่อเห็นว่าเธอแสดงสีหน้าปฏิเสธ ฝูจิ้นเฉินหมดความอดทนและพูดอย่างตรงไปตรงมา "มู่หน่วนหน่วน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ความคิดเล็กๆ ของเธอ ถ้าไม่เพราะเลือดของเธอมีประโยชน์ต่ออวี่ซือ ฉันจะให้เธอเป็นภรรยาฝูตลอดไป

?" คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดเข้าไปในหัวใจของมู่หน่วนหน่วน เลือดเริ่มกระเซ็น

เขาคิดว่าเธออิจฉา เธอใจแคบ ไม่อยากช่วยชีวิตคน แต่ชีวิตของเธอไม่ใช่ชีวิตหรือไง?

"ถ้าเธอไม่ไป การแต่งงานนี้ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป"

คำพูดเย็นชาของเขาทำให้มู่หน่วนหน่วนตื่นตัว เธอยิ้มอย่างเศร้าสร้อย ในที่สุดวันที่เธอรอคอยก็มาถึง

ไม่มีเหตุผลแล้วจริงๆ เธอทำไมต้องทิ้งอนาคตที่ดีเพื่อเป็นภรรยาที่อยู่บ้านให้คนที่ทำร้ายเธอทั้งกายและใจ ?

เธอสูดลมหายใจลึก หยิบเอกสารจากลิ้นชัก

ด้านบนเขียนด้วยตัวอักษรใหญ่สี่ตัว

ข้อตกลงหย่า!

และมุมขวาล่างเธอได้เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว

ฝูจิ้นเฉินตาเบิกกว้าง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร มู่หน่วนหน่วนก็พูดอย่างแผ่วเบา "ตามที่คุณต้องการ ฉันจะออกไปโดยไม่เอาอะไรติดตัว หลายปีที่ฉันใช้สุขภาพของฉันตอบแทนคุณ ฝูจิ้นเฉิน ฉันจะให้คุณอิสระ ต่อไปเราไม่เป็นหนี้กัน"

...

หลังจากออกจากบ้านฝู ก็เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงแล้ว

ฝูจิ้นเฉินยังไม่ไปไหน ดูเธอเก็บของและจากไป เขายังบอกเธอให้โอกาสอีกครั้ง ให้ไปบริจาคเลือด แล้วทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มู่หน่วนหน่วนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ เขาคิดจริงๆ หรือว่า หลังจากที่เขาทำร้ายเธอขนาดนี้ เธอยังจะยอมทุ่มเทอย่างไม่มีเงื่อนไขเหมือนคนไร้สติ ?

คนเรามักจะยอมทิ้งสิ่งสำคัญเมื่อความผิดหวังมันเกินจะทน

เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้เธอตื่นจากความคิด เมื่อเห็นหมายเลขที่โทรเข้ามา เธอขยับสายตา และในที่สุดก็รับสาย

"เกิดอะไรขึ้นอีก?"

ฝ่ายตรงข้ามถอนหายใจเบาๆ พูดด้วยเสียงที่ไม่ค่อยเต็มใจ "คุณมู่ ฉันรู้ว่าไม่ควรรบกวนคุณ แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่สามารถควบคุมได้แล้ว คุณต้องออกหน้า"