สามสิบแปดการหย่าร้าง หนึ่งการหักหลัง

ของเหลวร้อนจัดสาดกระทบหน้าอกและใบหน้าของฉัน

ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาทันทีจนตาพร่า

ฉันกรีดร้อง หงายหลังตกจากเก้าอี้

ฉันกระแทกพื้นอย่างแรง ศีรษะฟาดกับพื้นไม้ขัดมัน

โลกรอบตัวหมุนคว้าง

ท่ามกลางม่านแห่งความเจ็บปวด ฉันเห็นธามกระโดดลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

“อรุณา!”

เขาเริ่มก้าวมาหาฉัน แต่ไอลดาเร็วกว่า

เธอคว้าแขนเขาไว้ ใบหน้าของเธอเองก็อาบไปด้วยน้ำตา เสียงของเธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

“สมควรแล้วธาม! มันเยาะเย้ยไอ! คุณไม่เห็นเหรอ? เป็นความผิดของมันที่ทำให้ไอขับรถชน! เป็นความผิดของมันที่ทำให้ไอมีลูกไม่ได้! มันทำลายชีวิตไอ!”

ธามหยุดชะงัก

เขามองจากร่างที่กองอยู่บนพื้นของฉันไปยังใบหน้าที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายของไอลดา

สงครามครั้งเก่าที่คุ้นเคยเกิดขึ้นในดวงตาของเขา

หน้าที่กับความปรารถนา ความรู้สึกผิดกับความรัก

ไอลดาโอบแขนรอบเอวเขา ซบหน้ากับอกของเขา “พาไอไปจากที่นี่เถอะธาม” เธอร้องไห้ “ได้โปรด พาไอกลับบ้าน ไอ…ไอกลัว”

เขามองฉันเป็นครั้งสุดท้าย

ฉันนอนอยู่ในแอ่งซุป ผิวหนังของฉันแสบร้อนไปหมด การมองเห็นเริ่มมืดลง

ฉันเห็นความลังเลของเขา

ฉันเห็นทางเลือกที่เขากำลังจะตัดสินใจ

เขาช้อนร่างไอลดาขึ้นอุ้มแล้วพาเธอออกจากร้านอาหารไป

เขาไม่หันกลับมามองเลย

สิ่งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกก่อนที่ความมืดจะกลืนกินฉันไปจนหมดคือพื้นเย็นเฉียบใต้แก้มของฉัน

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงบี๊บของเครื่องมือแพทย์

โรงพยาบาลอีกแล้ว

หน้าอกและลำคอของฉันถูกพันด้วยผ้าพันแผล

ความเจ็บปวดตุบๆ แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง

พยาบาลหน้าตาใจดีกำลังตรวจสายน้ำเกลือของฉัน

“โอ้ ฟื้นแล้วเหรอคะ” เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน “ทำเอาพวกเราตกใจหมดเลย คุณมีแผลไฟไหม้ระดับสองที่ค่อนข้างน่ากลัว แต่เดี๋ยวก็จะดีขึ้นค่ะ โชคดีมากเลยนะคะ”

ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองโชคดีเลย

“สามีคุณเป็นห่วงมากเลยนะคะ” เธอพูดต่อพลางจัดหมอนให้ฉัน “เขาอยู่ที่นี่ทั้งคืน เดินไปเดินมาอยู่หน้าห้อง เพิ่งจะออกไปซื้อกาแฟเมื่อกี้นี้เอง คุณได้สามีที่ดีนะคะ”

ภาพของธามที่อุ้มไอลดาออกไปแวบเข้ามาในความคิด

หัวใจของฉันบีบรัดอย่างรุนแรง เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าแผลไฟไหม้ใดๆ

เขาทิ้งฉันไว้บนพื้น

“เราหย่ากันแล้วค่ะ” ฉันพูด เสียงแหบแห้ง

พยาบาลดูประหลาดใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ประตูห้องของฉันก็เปิดผางออก

เป็นธาม

เขาดูเหนื่อยล้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง และขอบตาแดงก่ำ

“รุ้ง” เขาพูด ความโล่งใจฉายชัดบนใบหน้า

เขารีบวิ่งมาที่ข้างเตียงฉัน

“อย่าพูดแบบนั้นสิ เราไม่ได้หย่ากันจริงๆ ซะหน่อย”

เขาพยายามจะจับมือฉัน แต่ฉันดึงมันกลับ

“ไอลดา… เธอไม่ได้ตั้งใจ” เขาเริ่มพูด คำแก้ตัวที่คุ้นเคยอยู่บนริมฝีปาก “เธอแค่ไม่สบาย เธอรู้สึกผิดมาก ร้องไห้ทั้งคืนเลย”

เขาขอโทษ “ผมขอโทษนะรุ้ง ผมขอโทษจริงๆ”

ฉันมองเขา มองผู้ชายที่ฉันรักมานานแสนนาน และฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกลงไปในจิตวิญญาณ

“เธอก็สำคัญกว่าอยู่แล้วนี่ ใช่ไหม” ฉันพูดเสียงเรียบ “คนที่คุณทิ้งฉันไว้บนพื้นเพื่อไปหา”

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ…”

“เรื่องทั้งหมดนี่” ฉันพูดแทรก “เกมป่วยๆ ของการหย่าแล้วแต่งงานใหม่ ความเจ็บปวดของฉันเพื่อบรรเทา ‘ความวิตกกังวล’ ของเธอ… ฉันพอแล้วธาม”

เสียงของฉันเบา แต่กลับแข็งแกร่งกว่าที่เคยเป็นมาหลายปี

“ไปอยู่กับเธอสิ ไปดูแลเธอ เธอต้องการคุณมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด”

เขาดูสับสน ราวกับไม่เข้าใจคำพูดของฉัน

“รุ้ง คุณยังโกรธอยู่เหรอ? ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมรู้ว่าผมควรจะอยู่กับคุณ”

เขาคว้ามือฉันไว้ จับแน่น

“เธอขู่จะฆ่าตัวตายนะรุ้ง! เธอมีมีด! คุณจะให้ผมทำยังไง?”

เขาดูสิ้นหวัง เสียงของเขาอ้อนวอน

“นี่มันก็แค่การแสดง คุณก็รู้ คุณจะเป็นภรรยาของผมเสมอ คนเดียวเท่านั้น”

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ คำพูดของเขาราวกับยาพิษอ่อนๆ

“รออีกหน่อยนะ หมอของเธอบอกว่าเธอกำลังดีขึ้นแล้ว พอเธอหายดี เราก็จะมีชีวิตที่เราต้องการมาตลอดได้ ผมสัญญา”

“นานแค่ไหนคะธาม?” ฉันถาม คำถามลอยค้างอยู่ในอากาศที่ปลอดเชื้อระหว่างเรา “อีกห้าปี? สิบปี? คุณจะคอยปลอบเธออยู่ข้างเตียงตอนเธอใกล้ตายในขณะที่ฉันยังต้องรออยู่อย่างนั้นเหรอ?”

เขาเงียบไป

“มันเป็นความผิดของผมเอง” ในที่สุดเขาก็กระซิบ คำพูดเดิมๆ ที่เขาพูดมาเป็นพันครั้ง “ผมเป็นหนี้บุญคุณเธอ”

ฉันได้ยินประโยคนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

มันเคยทำให้ฉันรู้สึกเห็นใจ

แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อย

ฉันหลับตาลง

หน้าอกของฉันรู้สึกหนักอึ้ง เหมือนเต็มไปด้วยปูนเปียก

“ใช่” ฉันกระซิบตอบ “คุณเป็นหนี้บุญคุณเธอ”

ฉันสูดหายใจ เตรียมที่จะพูดคำที่ฉันควรจะพูดมานานหลายปีแล้ว

คำที่ฉันตัดสินใจในรถคันนั้น

แต่ทันทีที่ฉันอ้าปาก โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เป็นวิดีโอคอล

ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของไอลดาปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ

เสียงของเธอแหลมสูงและเต็มไปด้วยการกล่าวหา

“ธาม บวรเดช! คุณสัญญาว่าจะกลับมาทันที! ทำไมคุณไปอยู่กับมัน? ไอบอกแล้วไงว่าให้อยู่ห่างๆ มัน!”

เธอเริ่มสะอื้น “ไอไม่กินข้าว ไอจะไม่กินอะไรทั้งนั้นจนกว่าคุณจะกลับมา ถ้าไออดตายก็เป็นความผิดของคุณ!”

สีหน้าของธามเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดและจำยอมที่คุ้นเคย

เขาขมับขมับ

“โอเค ไอลดา ใจเย็นๆ ผมกำลังไป”

เขาลุกขึ้นจะไป

เขาโน้มตัวลงจะจูบหน้าผากฉัน แต่ฉันหันหน้าหนี

“รุ้ง พักผ่อนนะ” เขาพูดเบาๆ “เดี๋ยวคืนนี้ผมจะกลับมาดูอาการ”

เสียงหัวเราะขื่นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากฉัน

คืนนี้เหรอ

หลังจากที่เขากล่อมไอลดาเข้านอนและสัญญากับเธอสารพัดแล้วน่ะนะ

ฉันมองเขาที่รีบเดินออกจากประตูไป โทรศัพท์ยังคงแนบหู เสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำปลอบโยนที่เบาและนุ่มนวลซึ่งมีไว้สำหรับผู้หญิงอีกคน

ประตูคลิกปิดลง ทิ้งให้ฉันอยู่ในความเงียบ

ฉันหันหน้าไปจ้องมองประตูที่ว่างเปล่า

“ฉันกำลังจะบอกว่า” ฉันกระซิบกับห้องที่ว่างเปล่า “ว่าคุณเป็นหนี้บุญคุณเธอทุกอย่าง เพราะฉะนั้นคุณก็เอาเธอไปเลย”

“แต่ฉันไม่ได้เป็นหนี้บุญคุณอะไรพวกคุณทั้งสองคนเลยสักนิด”

“นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ธาม บวรเดช คุณกับฉัน เราจบกันแล้ว จบกันจริงๆ”