มหาภัยรักหยินหยาง

เล่นแต่จริงจัง

"แบบนี้จะทำยังไงต่อ"

หลี่เฟยเหงื่อซึมที่หน้าผาก รู้สึกเป็นงงจริงๆ

ตอนที่จ้าวไค่บอกให้แสดง ก็ไม่ได้บอกว่าจะให้แสดงหนังผู้ใหญ่ซักหน่อย

หลิวซือซือในใจก็ตึงขึ้นมาทันที พยายามฝืนยิ้ม "พี่เสี่ยวเสี่ยว พี่ยืนดูอยู่แบบนี้ หนูเข้าสถานการณ์ไม่ได้เลยนะคะ"

"ฉันไม่สน"

มู่หรงเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะเย็น "วันนี้ถ้าพวกแกไม่ทำต่อ ฉันก็จะให้บอดี้การ์ดค้นทั้งวิลล่า ถ้าฉันหาจ้าวไค่เจอ ฉันจะมีเหตุผลมากพอที่จะสงสัยว่าแกกับจ้าวไค่จ้างยามหน้าใหม่คนนี้มาแสดงโกหกฉัน ถึงตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็รับรองไม่ได้"

หลิวซือซือรู้ดีว่าถ้าเรื่องของตัวเองกับจ้าวไค่แตก ชะตากรรมที่รอตัวเองอยู่คงไม่ต่างจากการหายตัวไปจากโลกนี้

เจ้านายสาวคนนี้เป็นคนโหดสัตว์จริงๆ ไม่งั้นบอสคงไม่กลัวเธอขนาดนี้

ถึงจุดนี้แล้ว ต้องยอมเสียบางอย่างเป็นราคาแน่ๆ

เธอหันมามองหลี่เฟย ในใจรู้สึกปลอบใจตัวเองอยู่บ้าง อย่างน้อยยามคนนี้ก็หน้าตาดีพอ นอนกับเขาก็ดีกว่านอนกับจ้าวไค่อยู่หลายขุม

"ช่วยหนูทีได้ไหม ถ้าผ่านตรงนี้ไม่ได้ เจ้านายสาวจะทำให้หนูตายแน่เลย"

เธอดึงมือหลี่เฟยมุดเข้าไปในผ้าห่ม แล้วขอร้องเบาๆ

"นี่..."

หลี่เฟยลังเล เขายังไม่อยากทำให้แฟนสาวเสียใจ แต่ก็ใจไม่แข็งพอที่จะปล่อยให้สาวสวยอย่างหลิวซือซือมาเผชิญเรื่องแย่ๆ

แต่แล้ว

วินาทีต่อมา หลี่เฟยสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง ตัวสั่นพรึดขึ้นมา

เพราะมือนุ่มอุ่นของหลิวซือซือ ได้แทรกเข้าไปในกางเกงของหลี่เฟยเสียแล้ว

หลี่เฟยอยู่ในวัยเลือดร้อน จะทนต่อการยั่วยุแบบนี้ได้อย่างไร

มู่หรงเสี่ยวเสี่ยวคว้ากางเกงในของหลี่เฟยดึงออกมาฉับ

การกุมชะตาชีวิตตัวเองไว้ในมือนั้นสำคัญที่สุด มู่หรงเสี่ยวเสี่ยวไม่รอให้หลี่เฟยตอบ พลิกตัวกดหลี่เฟยไว้ใต้ร่างกายตัวเองทันที

ความอิ่มเต็มที่หน้าอกกดแน่นลงบนทรวงอกของหลี่เฟย

สัมผัสนุ่มนวลนั้น บวกกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมาจากร่างกายของมู่หรงเสี่ยวเสี่ยว ทำให้หลี่เฟยลืมตัวเองไปในพริบตา แรงดิ้นรนทุกอย่างก็พลันหมดสิ้น

ความสุขอันไม่มีขอบเขตกวาดล้างความคิดทั้งหมดในหัวของหลี่เฟยออกไปจนหมดสิ้น

เขาพลิกตัว กดหลิวซือซือลงไว้ใต้ร่าง

ปล่อยเสียงคำรามดั่งสัตว์ป่าออกมา...

หลิวซือซือที่แต่ก่อนยังรู้สึกจำยอมและอับอายอยู่บ้าง ก็ถูกพิชิตอย่างสมบูรณ์แบบในไม่ช้า ดิ่งลึกลงไปในความรู้สึกนั้น ลืมทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างไปสนิท

นี่คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเธออย่างแน่นอน

รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่หรงเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งดูอยู่ข้างๆ ค่อยๆ เลือนหายไป

เธอไม่คิดเลยว่ายามหน้าใหม่คนนี้จะทนทานได้ขนาดนี้ ยาวนานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ

แบบนี้สู้พระเอกในหนังยังได้เลย

เธอตกตะลึงมาก

ถ้าจ้าวไค่เก่งขนาดนี้บ้างจะดีแค่ไหนนะ

แววตาเย็นชาที่เคยมองหลี่เฟยอยู่นั้น บัดนี้กลับแอบแฝงไปด้วยความร้อนรน

โดยเฉพาะเมื่อเห็นกล้ามเนื้อแกร่งที่เปิดเผยออกมา ประกอบกับหน้าตาหนุ่มหล่อของเขา ก็ยิ่งทิ้งห่างจ้าวไค่ไปหลายสิบช่วงตัว

ใจที่เคยสงบนิ่งของเธอ ตอนนี้เหมือนมีก้อนหินกระโดดลงไป ทำให้เกิดเป็นระลอกคลื่นกระเพื่อม

เธอมองดูหลิวซือซือที่นอนเหนื่อยอ่อนอยู่บนเตียง แก้มแดงก่ำ หายใจไม่ทัน ร่างกายยังสั่นเล็กน้อย ความอิจฉาริษยาแวบขึ้นมาชั่วครู่แล้วก็หายไป

"เลขาหลิวเหนื่อยมากนะคะ วันนี้เป็นความผิดของฉันเองที่รุกล้ำ พักผ่อนให้หายเหนื่อยนะคะ"

เสียงของมู่หรงเสี่ยวเสี่ยวฟังไม่ออกว่ายินดียินร้าย เธอหันไปมองขึ้นไปบนชั้นบน มุมปากกระดิกเป็นรอยยิ้มเยาะเบาๆ แล้วก็พาบอดี้การ์ดทั้งหมดออกไป

ไม่นาน เสียงเครื่องยนต์รถก็ดังขึ้นในสนามหน้าบ้าน

โครม

แทบจะในวินาทีที่ขบวนรถออกไป จ้าวไค่ก็เตะประตูห้องเข้ามาอย่างแรง ตาแดงก่ำบุกเข้ามา

เขามองดูหลิวซือซือที่ยังนอนเสวยอารมณ์ค้างอยู่บนเตียง และเตียงที่ยุ่งเหยิง จมูกเกือบจะบิดด้วยความโกรธ ตัวสั่น ชี้ไปที่หลี่เฟย ด่าทอออกมา "ไอ้หลี่เฟยแม่มึง ไอ้ยามหน้าใหม่ กูบอกให้มึงแสดง มึงแม่งทำจริงเลย ไปนอนกับผู้หญิงกู"

หลี่เฟยกับหลิวซือซือทำเสียงดังมาก แม้จะอยู่ชั้นสอง แม้วิลล่าจะกันเสียงได้ดีแค่ไหน ก็สกัดเสียงหลิวซือซือที่ดังระงมนั้นไม่ไหว

ตั้งแต่หลิวซือซือมาทำงานที่บริษัท จ้าวไค่พยายามทุกวิถีทางที่จะได้นอนกับเธอ ทุ่มเงินทุ่มเวลาไปไม่รู้เท่าไหร่ โชคดีที่วันนี้เมียเสือมีนัดเจรจาธุรกิจใหญ่ เขาจึงฉวยโอกาส คิดว่าในที่สุดจะได้สมใจ

แต่พอพาคนกลับบ้าน กลับกลายเป็นเรื่องดีของยามหน้าใหม่ที่รับงานขับรถแทน เขานอนฟังเสียงอยู่ชั่วโมงเต็มๆ

นี่มันแทบจะกดหัวเขาให้โดนโกงต่อหน้าต่อตา เกือบจะทำให้เขาเป็นบ้าเลยทีเดียว

หลี่เฟยสวมเสื้อผ้า แล้วแก้ตัวด้วยความรู้สึกผิดบ้าง "บอสเจ้า เรื่องนี้มันเป็นเพราะเมียคุณบีบบังคับ ผมก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน"

หลิวซือซือพูดออกมาอย่างอ่อนแรงเช่นกัน "ประธานเจ้า คุณนายบังคับให้เราทำ คุณก็ไม่ออกมา เราก็ไม่มีทางปฏิเสธได้อยู่ดีค่ะ"

จริงๆ จ้าวไค่ก็รู้เรื่องนี้ดี แต่ใจมันอัดแน่นจนอยากอาเจียนเลือด

ตอนที่จ้าวไค่กำลังจะด่าหลี่เฟยให้สะใจอีกสักหน่อย โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เห็นชื่อผู้โทรว่า "เมีย" หน้าตาก็เปลี่ยนทันที ทำท่าให้เงียบ แล้วรับสาย พยักหน้าพูดไปสองสามประโยค บอกว่ามาทันที แล้วก็วางสาย

"ไอ้แม่ง กล้าโกงกู รอกูได้เลย"

ด่าหลี่เฟยออกมาสักประโยคเหมือนระบาย จ้าวไค่ก็หันหลังเตรียมเดินออก

"เฮ้ ประธานเจ้า เงินยังไม่จ่ายเลยนะครับ"

หลี่เฟยเห็นแบบนั้น รีบตะโกนตาม

คืนนี้เขาออกแรงไปมาก ยังแสดงโชว์สดให้ดูอีก ถ้าเอาเงินหมื่นที่จ้าวไค่สัญญาไม่ได้ นั่นขาดทุนหนักมาก

"เงินแม่มึง รอให้มึงตาย กูจะเผาให้"

จ้าวไค่จ้องหลี่เฟยด้วยแววตาดุร้าย นอนกับผู้หญิงของตัวเองแล้วยังมีหน้ามาขอเงินอีก เขาอยากจะจัดการหลี่เฟยให้สิ้นซากเลย

หลี่เฟย "..."

ไม่ได้เงินก็ช่างมัน งานขับรถแทนคืนนี้ก็ดูเหมือนจะพังไปด้วย หลี่เฟยอารมณ์ตก เตรียมจะออกไป

"เดี๋ยวก่อน"

หลิวซือซือบนเตียงเรียกหลี่เฟยไว้ แก้มยังแดงอยู่ ท่ามกลางสายตาฉงนของหลี่เฟย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พูดเบาๆ "ขอแอดไลน์หน่อยได้ไหม"

หลี่เฟยงงอยู่ครู่ ทั้งสองก็นอนด้วยกันมาแล้ว แต่จริงๆ ก็ไม่ได้รู้จักกันเลย ผู้หญิงคนนี้ขอแอดไลน์ไปทำอะไร

หรือว่าวันนี้สนุกมาก เลยอยากนัดกันอีก