หลังหย่าผัวนักแข่งรถเสียใจบ้าไปแล้ว

วันครบรอบเจ็ดปีของการแต่งงาน หลู่หยู่ทะเลาะกับฉันอย่างหนักเพราะเรื่องที่ฉันเลือกจะไม่มีลูก แล้วก็จากกันไปแบบไม่สบายใจ

ฉันกลับเห็นโพสต์ในโซเชียลของเพื่อนสมัยเด็กของเขา

"ตั้งแต่คุณเริ่มเข้าสู่สนามแข่งจนตอนนี้มีชื่อเสียงโด่งดัง ฉันอยู่เคียงข้างคุณเสมอ มีเพียงฉันที่อยู่เคียงข้างคุณ"

รูปภาพที่โพสต์คือรูปของเธอ หลู่หยู่ และเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ เพื่อนร่วมทีมมองพวกเขาด้วยสายตาแซว

ส่วนทั้งสองคนมองตากันและหัวเราะเหมือนคนรักที่มีความสุข

แต่ในเจ็ดปีนี้ เขาไม่เคยให้ฉันไปที่สนามแข่งของเขา ไม่เคยได้พบเพื่อนร่วมทีมของเขาเลย

ทุกครั้งที่ฉันถาม เขาจะพูดปลอบฉันอย่างอ่อนโยนและอดทนว่า "ในสนามแข่งมีรถที่วิ่งด้วยความเร็วสูงที่อันตราย คุณเป็นคนสำคัญสำหรับฉัน ถ้าคุณได้รับบาดเจ็บ ฉันจะเสียใจมาก"

เมื่อฉันถามอีกครั้ง ความอ่อนโยนของเขากลับกลายเป็นความหงุดหงิด

เจ็ดปีแล้ว ที่แท้สิ่งสำคัญที่สุดในใจเขาตลอดมาก็คือเพื่อนสมัยเด็กของเขา

ฉันไม่โวยวายใดๆ แค่ถอดแหวนออกจากนิ้ว แล้วพิมพ์ข้อความส่งให้เขา "หลู่หยู่ เราหย่ากันเถอะ"

หลังจากนั้นฉันสวมถุงมือสีดำที่เก็บไว้นานในตู้กระจก

เมื่อไหร่ที่ความเร็วสูงที่อันตรายถึงจะถือว่าอันตราย?

1

ฉันโทรหา จินชวน บอกเขาว่าฉันจะกลับเข้าทีม

ความดีใจในน้ำเสียงของจินชวนนั้นปิดไม่มิด

"ตอนที่คุณถูกบังคับให้จากไป และข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับคุณถูกปิดกั้น ในเจ็ดปีนี้ไม่มีข่าวคราวใดๆ ฉันยังคิดว่าคุณจะไม่กลับมาแล้วซะอีก"

ฉันหัวเราะเบาๆ "คิดถึงพวกคุณ ก็เลยต้องกลับมา"

จินชวนแกล้งดุฉันด้วยคำพูดล้อเล่นสองสามคำ

"แต่การกลับเข้าทีมเอกสารต่างๆ ใช้เวลานานสุดเดือนนึง เตรียมตัวใช้ชีวิตที่ดีเดือนสุดท้ายนี้เถอะ พอคุณกลับมา ฉันจะรีดทุกอย่างจากคุณให้คุ้มเลย"

จินชวนเป็นเจ้าของทีม HC แต่ไม่มีท่าทีเป็นเจ้าของทีมเลยสักนิด

ไม่นานหลังจากที่ฉันส่งข้อความให้หลู่หยู่ เขาก็กลับมาทันที

พอเข้าประตูมา หลู่หยู่ก็เริ่มด่าฉันอย่างรุนแรง

"ฉินเยียน คุณบ้าบออะไรเนี่ย? แค่โพสต์ในโซเชียล คุณก็ต้องใจแคบขนาดนี้เหรอ ?"

"เซียงเซียงไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก เธอเรียกฉันว่าพี่ชาย ฉันก็ต้องดูแลเธอให้ดี"

ฉันแซวว่า "พี่ชายแท้หรือพี่ชายที่มีความรู้สึกพิเศษ?"

หลู่หยู่ดูเหมือนถูกจี้ใจดำจนโกรธและอับอาย

"ฉินเยียน คุณจะเลิกมองคนอื่นด้วยสายตาที่สกปรกของคุณได้ไหม?"

"และอีกอย่าง ฉันตามใจคุณไม่ให้มีลูกมาเจ็ดปีแล้ว ถึงเวลาที่ต้องมีลูกแล้ว คุณยังยืนกรานไม่อยากมีลูก จะให้ตระกูลหลู่ไม่มีผู้สืบสกุลหรือยังไง ?"

ฉันไม่แม้แต่จะมองเขา

หลู่หยู่เห็นดังนั้นจึงลดเสียงลง "เยียนเยียน คุณรู้ว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน ฉันแค่อยากมีลูกที่เป็นผลของความรักของเรา"

"เซียงเซียงถูกฉันตามใจจนเสียคน ฉันจะพูดกับเธอให้ดี"

"อย่าโกรธเลยนะ ได้ไหม?"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันอาจจะใจอ่อน แต่เพราะมันเกิดขึ้นหลายครั้ง ฉันก็เริ่มชาไปแล้ว

ฉันดึงมือออกจากมือเขาแล้วพูดเบาๆ ว่า "ความรักระหว่างเรา คุณทำลายมันหมดแล้ว"

"ส่วนเรื่องลูก ฉันไม่ให้คุณมี แต่ยังมีคนอื่นที่ยินดีให้คุณมีลูกด้วย"

หลู่หยู่ไม่คิดว่าฉันจะไม่ยอมอ่อนข้อให้ เขาจึงเลิกแสร้งทำ

"ฉินเยียน อย่าทำตัวไร้เหตุผล!"

"หลู่หยู่ คุณยังจำได้ไหมว่าวันนี้เป็นวันอะไร ?"

เขาตกใจนิ่งไปสักพัก แต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

"พี่อาหยู่ หนูปวดท้องมากเลยค่ะ หรือว่าหนูจะใกล้ตายแล้ว ...คุณมาดูหนูได้ไหม..."

เสียงสาวหวานที่คุ้นเคยดี ก็คือเพื่อนสมัยเด็กของเขา โจวเซียง

หลู่หยู่ขมวดคิ้ว น้ำเสียงกังวล "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ เซียงเซียง คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้"

หลังจากวางสาย หลู่หยู่ดุฉันว่า "คุณควรคิดทบทวนตัวเองให้ดี"

เสียงประตูปิดดังขึ้น ฉันลุกขึ้นเทไวน์แดงให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

ฉันและหลู่หยู่ที่เป็นเหมือนทุกวันนี้ โจวเซียงก็มีส่วนไม่น้อย

หลู่หยู่แสร้งทำมาเจ็ดปี ตอนนี้ในที่สุดก็เผยตัวจริงออกมา

โชคดีที่ฉันยังไม่มีลูกกับเขา ทุกอย่างจึงจัดการได้ง่าย

เมื่อเปิดโทรศัพท์ ภาพแรกที่เห็นคือโพสต์ใหม่ในโซเชียลของโจวเซียง