SirMatask_id-แจ๋วอารมณ์ร้ายกับคุณชายขี้วีน

บทที่ 1

"นี่แกทำอะไรของแกเนี่ย ฉันให้เอาชุดไปซักแห้งพร้อมทั้งรีดตั้งแต่บ่าย 2 แล้วเพิ่งทำเสร็จตอน 5 โมงเย็นเนี่ยนะ? ไหนเอามาดูซิ! เหลือเวลาอีกแค่ 20 นาทีฉันจะไปงานกาล่าดินเนอร์ทันไหม?..." คุณหนูของบ้านรับชุดราตรียาวจากพ่อบ้านหนุ่มเพื่อมาตรวจความเรียบร้อย

"งานช่วงบ่ายมันเยอะครับ มีทั้งชุดของนายใหญ่ ชุดนายหญิงแล้วก็ชุดของคุณหนูอีก ผมคนเดียวคงทำไม่ทันหรอกครับ ผมต้องขออภัยด้วยครับคุณหนู..." พ่อบ้านหนุ่มแจกแจงรายละเอียดอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่วายถูกอีกฝ่ายตำหนิ

"นี่แกเถียงฉันหรอ ฉันสั่งให้แกทำอะไรแกก็ต้องทำและต้องทำให้ทันด้วย ไม่ใช่มายืนเถียงฉันแบบนี้" เธอกล่าว พร้อมตรวจชุดราตรีอย่างละเอียด

"ว้าย!!! นี่แกทำอะไรกับชุดของฉัน ทำไมมันเป็นรอยแบบนี้? รู้ไหมว่ามันราคาเท่าไหร่? ฉันไม่ยอม! วันนี้แกต้องเจอดีแน่ คุณแม่...คุณแม่คะ...คุณแม่คะ!!" เธอร้องโวยวายเรียกผู้เป็นมารดาด้วยท่าทีโมโหลั่นบ้าน

"มีอะไรคะลูกหนูร้องทำไม... เกิดอะไรขึ้นคะลูก?" ผู้เป็นแม่รีบวิ่งเข้ามาในห้องซักรีดพร้อมทั้งยิงคำถามมากมายแก่ลูกสาว

"ก็นี่ไงคะดูพ่อบ้านของคุณพ่อสิ ทำชุดของหนูเป็นรอยอะไรก็ไม่รู้ หนูจะใส่ไปงานยังไง เวลาก็เหลือไม่มากด้วย หนูไม่ยอมนะคะคุณแม่"

ผู้เป็นแม่รับชุดจากมือลูกสาวก็ต่างกรีดร้องไม่ต่างจากลูกสาวเลย ก่อนจะต่อว่าพ่อบ้านหนุ่มสารพัด ทำให้ประมุขของบ้านที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องนอนต้องเดินเข้ามาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"เป็นอะไรกันเสียงดังโวยวายไปถึงข้างบน!?..."

"คุณก็ดูนี่สิคะจะไม่ให้ฉันโกรธได้ยังไง พ่อบ้านของคุณทำชุดของลูกเราเสียหาย แล้วจะไปงานกาล่าดินเนอร์ทันไหมคะ?..."

ขณะที่พ่อบ้านหนุ่มพยายามจะหาโอกาสอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นกลับถูกสองแม่ลูกชี้นิ้วใส่ จนไม่กล้าที่จะอธิบายอะไร จึงทำได้เพียงยืนสงบนิ่งฟังคำต่อว่าจากสองแม่ลูก

"ไหนปาร์วีนอธิบายให้ฉันฟังซิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชุดราตรีนี้"

"คุณพ่อขาอย่าไปฟังมันนะคะ มันพยายามจะแก้ตัวค่ะ…" คุณหนูของบ้านพูดโพล่งขึ้นมาโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ได้พูดอะไร

"ฟังปาร์วีนก่อนได้ไหมลูกก่อนที่จะว่าเขา แล้วอีกอย่างใครสอนให้เรียกปาร์วีนว่ามัน ถึงเขาจะเป็นคนดูแลบ้าน เขาก็มีคุณค่าและมีศักดิ์ศรีเหมือนเรานะลูก อย่าให้พ่อได้ยินว่าลูกของพ่อเรียกคนอื่นจิกหัวแบบนี้อีก.. ว่าไงปาร์วีนไหนเล่ามาสิ" นายใหญ่ของบ้านปรามลูกสาวของตนด้วยเหตุผล ก่อนที่จะหันไปถามฝ่ายผู้ถูกกล่าวหา

"ได้ครับนาย ช่วงบ่ายที่ผ่านมาผมขึ้นมารับชุดจากนายทั้งสามท่านเพื่อไปซักรีดทำความสะอาดและนำขึ้นมาส่งให้ตามปกติครับ เนื่องด้วยชุดของนายทั้งสามท่านมีราคาแพง มีความละเอียดในการดูแลรักษา ผมจึงใช้เวลาในการทำความสะอาดนานกว่าปกติครับ เมื่อทำความสะอาดเสร็จผมจะนำชุดทั้งสามชุดขึ้นมาส่งครับ ก่อนหน้านี้ผมได้ตรวจทานแล้วนะครับถึงความสะอาดความเรียบร้อยของชุด โดยเฉพาะชุดของคุณหนูผมได้ตรวจทานอย่างละเอียด ก็ไม่มีรอยใดๆ เลยนะครับ แต่ผมไม่รู้เหมือนกันครับว่าหลังจากที่คุณหนูรับไป ทำไมถึงเกิดรอยแบบนั้นขึ้นได้? เรื่องก็มีแค่นี้ครับนาย" พ่อบ้านหนุ่มอธิบายอย่างละเอียดทุกจุด

"นี่แก!! แกคิดว่าฉันทำรอยพวกนี้บนชุดของตัวเองหรอ" ขณะที่คุณหนูของบ้านกำลังเดินตรงเข้าหาพ่อบ้านหนุ่มหวังจะทำร้าย เสียงประมุขของบ้านร้องดังขึ้นห้ามไว้ได้ทัน...

"หยุดนะลูกแพร ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น ปาร์วีนเค้ายืนยันว่าเค้าดูแลความเรียบร้อยของชุด แล้วมันเกิดเรื่องนี้ขึ้นได้ยังไง? เดี๋ยวนั่นมันอะไร!? นี่มันมีดแกะสลักนี่!!" ประมุขของบ้านร้องห้ามลูกสาว ก่อนจะเหลือบไปเห็นมีดแกะสลักที่วางอยู่ข้างโต๊ะด้านหลังของเธอจึงเดินไปหยิบขึ้นมาดู ทำให้ตัวเขาเข้าใจทุกอย่างว่าเกิดอะไรขึ้นกับชุดราตรีนั้นทันที

"ทำอะไรแบบนี้ล่ะลูกไม่เนียนเลย ถ้าคุณพ่อรู้ว่าเป็นฝีมือของแม่กับลูกคงต้องโดนว่าแน่ๆ..."

"แล้วหนูจะรู้ไหมคะว่าคุณพ่อจะเข้ามา กะจะหาจังหวะด่ามันเยอะๆ แล้วไล่มันออกจากบ้านก็เท่านั้นเองนี่คะ!.."

"ซุบซิบอะไรกัน... ไหนใครจะเป็นคนบอกผมได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?"

"ในเมื่อคุณพ่อก็รู้อยู่แล้วนี่คะว่ามันเกิดอะไรขึ้น คุณพ่อจะถามทำไมคะ หนูกับคุณแม่เกลียดมันไม่อยากให้มันอยู่ในบ้านหลังนี้อีก คุณพ่อเข้าใจไหมคะ?..." เธอแจกแจงความรู้สึกกับประมุขของบ้านด้วยอารมณ์ไม่พอใจ

"ทำไมล่ะลูก ปาร์วีนเขาไปทำอะไรให้ลูกกับแม่นักหนาถึงได้จงเกลียดจงชังเขานัก?"

"คุณพ่อไม่รู้อะไร ทุกครั้งที่แฟนหนูมาบ้านเขาไม่ค่อยสนใจหนูเหมือนเมื่อก่อน แต่เขากลับไปเกลือกกลั้วกับมันในสวนหลังบ้านอย่างสนิทสนมคุ้นเคย หนูไม่ชอบค่ะ ถ้าคุณพ่อไม่เชื่อลองถามมันดูซิคะ"

"จริงครับนาย แต่ผมกับแฟนคุณหนูไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นครับ เขาเพียงแค่จะมาปรึกษาวิธีการปลูกต้นไม้เท่านั้นครับ"

"แน่ใจนะว่าแค่นั้น แล้วที่แฟนฉันโอบเอวแก จับไหล่แก บางทีฉันเคยเห็นถึงขั้นว่าแฟนฉันจะหอมแก้มแกมันคืออะไร?"