คู่รักตั้งครรภ์ของหมาป่าขาว ถูกตีตราเพื่อโอกาสครั้งที่สอง

เอลิน POV:

เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉันที่สำนักงานใหญ่ของกลุ่มวชิรศิลา พร้อมกับถ้วยโจ๊กเจ้าโปรดของฉันจากร้านเล็กๆ ใกล้อพาร์ตเมนต์เก่าของฉัน

เขากำลังสวมบทบาทคู่ชีวิตที่ทุ่มเท ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากที่สมบูรณ์แบบของการสำนึกผิดและความรักใคร่

“ฉันมันโง่เอง เอลิน” เขาพูด พลางวางอาหารลงบนโต๊ะทำงานของฉัน “ฉันขอโทษ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก”

ฉันมองเขา มองผู้ชายที่ฉันรักมาตั้งแต่เด็ก และไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเจ็บปวดที่ว่างเปล่าและเย็นชา วิดีโอที่คีรินให้ฉันดูเล่นวนซ้ำอยู่ในหัว “เธอเป็นแค่ความจำเป็นทางการเมือง”

“เพื่อเป็นการแสดงความปรารถนาดี” เขาพูดต่อ โดยไม่สนใจพายุที่โหมกระหน่ำในใจฉัน “ฉันคิดว่าเราน่าจะให้เซเรน่าเป็นพรีเซนเตอร์คนใหม่ของผลิตภัณฑ์พลังงานหมุนเวียนของเรา เธอมี... ลุคที่สดใหม่ มันน่าจะดีต่อแบรนด์”

ฉันจ้องเขา เลือดในกายเย็นเฉียบ เขาต้องการใช้เงินของฝูงเพื่อทำให้เมียน้อยของเขาโด่งดัง

“ไม่” ฉันพูด เสียงเรียบ

“เอลิน อย่าทำตัวงี่เง่าสิ มันก็แค่ธุรกิจ”

“คุณคิดว่าฉันกำลังงี่เง่าเหรอ?” คำพูดนั้นหลุดออกมาคมกว่าที่ฉันตั้งใจ

เขาถอนหายใจ ความหงุดหงิดฉายวาบผ่านใบหน้า “พูดตามตรงนะ? ใช่ เรามามองตามความเป็นจริงกันหน่อย ภาพลักษณ์ต่อสาธารณะของเธอกำลังถดถอย หน้าใหม่ๆ เป็นสินทรัพย์เชิงกลยุทธ์สำหรับภาพลักษณ์ของแบรนด์”

ภาพลักษณ์ของฉันกำลังถดถอย เขาพูดมันออกมาอย่างสบายๆ ราวกับกำลังพูดถึงราคาหุ้น

ฉันลุกขึ้นยืน “ฉันต้องไปคุยกับทีมเทคนิคเรื่องประมาณการรายไตรมาส คุณควรอยู่ที่นี่แล้วทบทวนข้อเสนอของธาราเงิน”

ฉันเดินออกไป และทันทีที่พ้นสายตาเขา ฉันก็ใช้คีย์การ์ดล็อกลิฟต์ผู้บริหาร ตัดการเข้าถึงชั้นของเขา เขาติดกับแล้ว

จากนั้นฉันก็ตรงไปที่แผนกไอที

“ฉันต้องการเข้าถึงเทอร์มินัลข้อมูลส่วนตัวของเบต้าภาคิน” ฉันบอกมาร์ค หัวหน้าฝ่ายเทคโนโลยีและหมาป่าที่ภักดีต่อฉัน ไม่ใช่ภาคิน “มีช่องโหว่ด้านความปลอดภัยที่ฉันต้องตรวจสอบด้วยตัวเอง”

ความโกรธที่เย็นเยียบและคมกริบแล่นผ่านตัวฉัน และชั่วขณะหนึ่ง อากาศในห้องดูเหมือนจะปริแตก มาร์คถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้าง เขาไม่ได้ซักถามฉัน ภายในไม่กี่นาที เราก็กำลังจ้องมองข้อมูลในไฟล์ที่ซ่อนอยู่ของภาคิน

มันอยู่ตรงนั้นทั้งหมด เหมือนที่คีรินบอกไว้ เครือข่ายบริษัทบังหน้า การโอนเงินลับ และการฟอกเงินของฝูงย้อนหลังไปกว่าหนึ่งปี เขาขโมยเงินไปหลายล้าน เงินของเรา

นิ้วฉันสั่นขณะที่คลิกไปที่ลิงก์บล็อกซุบซิบในต่างประเทศ พาดหัวข่าวเขียนว่า: “มหาเศรษฐีลึกลับมอบคฤหาสน์หรูให้ดาราหน้าใหม่”

และนั่นคือเธอ เซเรน่า กำลังโพสท่าอยู่บนระเบียงวิลล่าที่มองเห็นทะเลเมดิเตอร์เรเนียน พร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้า บ้านที่ซื้อด้วยกำไรจากข้อตกลงที่ฉันใช้เวลาเจรจาถึงหกเดือน

สิบห้าปี มิตรภาพ ความรัก การต่อสู้ร่วมกัน—ทั้งหมดระเหยหายไปในชั่วพริบตานั้น ทิ้งไว้เพียงรสขมขื่นของการทรยศ เสียงคร่ำครวญต่ำๆ เกือบจะเล็ดลอดออกมาจากลำคอฉัน เป็นเสียงแห่งความโศกเศร้าของหมาป่าในตัวฉัน ฉันกัดหลังมือตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดที่คมกริบเป็นสิ่งที่น่ายินดี ช่วยดึงสติฉันกลับมา รสเลือดของตัวเองทำให้ฉันตั้งหลักได้

“คัดลอกทุกอย่าง” ฉันสั่งมาร์ค เสียงกระซิบแหบแห้ง “แล้วลงคาถาติดตามไว้ ฉันอยากเห็นทุกการเคลื่อนไหวของเขา”

ทันทีที่มาร์คทำเสร็จ ประตูห้องทำงานของฉันก็ถูกกระแทกเปิดออก เป็นภาคิน หอบหายใจและชุดสูทของเขายับยู่ยี่

“ลิฟต์เสีย!” เขาหอบ แสร้งทำเป็นห่วง “ฉันเป็นห่วง เลยวิ่งขึ้นบันไดมา ทั้ง 22 ชั้น” เขาทำท่า fuss over me, straightening my collar in front of the other pack members in the office. “คุณ 괜찮아, ที่รัก?”

ความไร้สาระของทั้งหมดนี้มันท่วมท้นจนฉันเกือบจะหัวเราะออกมา เขากำลังแสดงละครให้ผู้ชมที่ไม่มีความหมายอีกต่อไป ละครที่ฉันได้เขียนตอนจบใหม่ไปแล้ว

---