คู่รักตั้งครรภ์ของหมาป่าขาว ถูกตีตราเพื่อโอกาสครั้งที่สอง

หมอหลวงบอกฉันว่าในที่สุดฉันก็ตั้งท้อง

หลังจากสองปีแห่งความคลางแคลงใจ ในที่สุดฉันก็ได้อุ้มท้องทายาทแห่งตระกูลวชิรศิลา ลูกหมาป่าตัวน้อยนี้ควรจะเป็นกุญแจสู่อนาคตของเรา เป็นเครื่องยืนยันตำแหน่งลูน่าของอัลฟ่าให้มั่นคง

แต่ในขณะที่ความสุขกำลังเอ่อล้น กระแสจิตจากเพื่อนสนิทก็พังทลายโลกของฉันลงในพริบตา

มันคือภาพของภาคิน คู่ชีวิตของฉัน กำลังกดผู้หญิงอีกคนชิดกำแพง ปากของเขากำลังกลืนกินริมฝีปากของเธออย่างหิวกระหาย

เมื่อฉันเผชิญหน้ากับเขา เขากลับปัดมันทิ้งไปว่าเป็นแค่ “การระบายอารมณ์” โยนความผิดให้ความกดดันที่ต้องมีทายาท

แต่หมัดน็อกที่แท้จริงคือตอนที่ฉันบังเอิญได้ยินแม่ของเขากำลังชื่นชมเซเรน่า เมียน้อยของเขา เธอกำลังตั้งท้องได้หกเดือน กับสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า “ทายาทวชิrศิลาที่แท้จริง”

ในขณะที่ฉัน คู่แห่งโชคชะตาของเขา เป็นเพียง “แม่พันธุ์ที่ไร้ประโยชน์”

สิบห้าปีแห่งความรักและความภักดี ทั้งหมดสูญเปล่า อาณาจักรธุรกิจที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อฝูงของเราเป็นเพียงเครื่องมือ ลูกของเรา ปาฏิหาริย์ที่ฉันเฝ้าทะนุถนอม กลับไร้ค่าสำหรับพวกเขา ฉันเป็นแค่ความจำเป็นทางการเมืองที่มีสายเลือดอ่อนแอ รอวันที่จะถูกแทนที่

คืนนั้น ในงานเฉลิmฉลองคืนจันทร์เต็มดวง ฉันควรจะประกาศการตั้งครรภ์และอ้อนวอนขอการยอมรับจากพวกเขา

แต่ฉันกลับเดินขึ้นไปบนเวที สบตาภาคิน และเอ่ยถ้อยคำโบราณแห่งการตัดสัมพันธ์

จากนั้น ฉันเปิดช่องทางกระแสจิตส่วนตัวถึงชายเพียงคนเดียวที่สามารถช่วยฉันเผาทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลองได้

“คีริน” ฉันส่งกระแสจิตไป “ฉันตกลงตามแผนของคุณ”

บทที่ 1

เอลิน POV:

ห้องทำงานของผู้เยียวยามีกลิ่นสมุนไพรอบแห้งกับยาฆ่าเชื้อ กลิ่นที่ปกติแล้วช่วยให้ฉันสงบลงได้ แต่วันนี้ มันไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นระรัวของฉันช้าลงเลย

“พระแม่จันทราประทานพรให้เจ้า เอลิน” ยายไลลาเอ่ยขึ้น เสียงของท่านนุ่มนวลราวใบไม้แห้งที่เสียดสีกัน ท่านม้วนแผ่นหนังโบราณขึ้น นิ้วที่เหี่ยวย่นของท่านมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ “แต่ว่า... นี่มันไม่ปกติ สายเลือดของเจ้า... มันเก่าแก่ ทรงพลัง แต่กลับสงบนิ่ง ลูกหมาป่าตัวนี้ได้ปลุกบางสิ่งที่อยู่ลึกๆ ในตัวเจ้าขึ้นมา” ท่านหยุด ดวงตาขุ่นมัวลง “ระวังตัวด้วย พลังที่ยิ่งใหญ่มักดึงดูดปัญหาใหญ่ตามมา”

แล้วสีหน้าของท่านก็อ่อนลง “เจ้ากำลังตั้งครรภ์”

ถ้อยคำนั้นกระทบฉันราวกับถูกชก เป็นคลื่นแห่งความสุขบริสุทธิ์ที่ซัดเข้ามาจนเข่าอ่อน ลูก... ลูกของเรา ลูกของภาคินกับฉัน หลังจากสองปีแห่งเสียงกระซิบกระซาบที่น่ากังวลจากผู้อาวุโสในฝูงและความกลัวในใจของฉันเอง ในที่สุดมันก็เกิดขึ้นจริง

ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วท้อง เป็นสายใยแห่งสัญชาตญาณที่เชื่อมโยงฉันเข้ากับชีวิตใหม่ที่กำลังก่อตัวอยู่ภายใน สิ่งนี้จะแก้ไขทุกอย่างได้ มันจะทำให้สายสัมพันธ์ของเรามั่นคงขึ้น ปิดปากพวกขี้สงสัย และรับประกันอนาคตของเราในฐานะอัลฟ่าและลูน่าแห่งตระgูลวชิรศิลา

ฉันกอดม้วนหนังวินิจฉัยไว้แนบอก ในใจรีบวางแผนไปถึงงานเฉลิมฉลองคืนจันทร์เต็มดวงที่กำลังจะมาถึง ฉันจะประกาศข่าวนี้ต่อหน้าฝูงทั้งหมด หลังจากนั้นจะไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับ mốiสัมพันธ์ของเราอีก

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นเข้ามาในขมับ ไม่ใช่ความเจ็บปวดของฉันเอง มันคือกระแสจิต ที่ร้อนรนและไม่พึงประสงค์

กระแสจิตคือการเชื่อมต่อที่สมาชิกฝูงทุกคนมีร่วมกัน เป็นวิธีการสื่อสารความคิดและความรู้สึกอย่างเงียบๆ มันควรจะเป็นบ่อเกิดแห่งความสามัคคี เป็นใยที่ยึดเหนี่ยวเราทุกคนไว้ด้วยกัน แต่บางครั้ง มันก็เป็นคำสาป

“เอลิน 괜찮아?” เสียงของชะเอม เพื่อนสนิทของฉันเอง เสียงในใจของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ ภาพหนึ่งก็ทะลักเข้ามาในหัวฉันอย่างไม่ทันตั้งตัวและโหดร้าย มันเป็นภาพแวบหนึ่งของบาร์สลัวๆ แบบที่ฝูงของเราใช้เจรจาธุรกิจ และที่นั่นคือภาคิน คู่ชีวิตตามคำสัญญาของฉัน เบต้าแห่งฝูงของเรา เขากำลังกดผู้หญิงคนหนึ่งชิดกำแพง มือของเขาขยำอยู่ในผมสีเข้มของเธอ ปากของเขากำลังกลืนกินริมฝีปากของเธอ ผู้หญิงคนนั้นดู... ดูเหมือนฉันในเวอร์ชันที่ถูกกว่าและแรงกว่า

ฉันหายใจสะดุด ความสุขเมื่อครู่ curdled กลายเป็นก้อนหินเย็นเยียบหนักอึ้งในท้อง

“ชะเอม เธอเห็นภาพนี้จากที่ไหน?” ฉันส่งกระแสจิตกลับไป ความคิดของฉันเองสั้นและห้วน

“ฉันอยู่ที่นี่ ที่ The Howling Hound เอลิน เธอต้องมาเห็นนี่ เขา...”

“นั่นฉันเอง” ฉันโกหก คำพูดนั้นรสชาติเหมือนเถ้าถ่านในใจ คำโกหกมันออกมาโดยอัตโนมัติ เป็นปฏิกิริยาที่ฝึกฝนมานานหลายปีเพื่อปกป้องชื่อเสียงของภาคิน เพื่อรักษาเสถียรภาพของฝูgไว้เหนือความรู้สึกของตัวเอง “เราแค่เล่นเกมกันน่ะ ชะเอม ไม่ต้องห่วง”

ฉันตัดกระแสจิตก่อนที่เธอจะตอบ ความเงียบในหัวของฉัน оглушительныйขึ้นมาทันที

เกมเหรอ ช่างเป็นข้อแก้ตัวที่น่าสมเพชสิ้นดี

ความคิดของฉันล่องลoyย้อนกลับไป เป็นภาพความทรงจำที่เจ็บปวด ภาคินกับฉันตอนเป็นวัยรุ่น ฝึกซ้อมด้วยกันจนกล้ามเนื้อแทบฉีก อุ้งเท้าของเราเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน เราสองคนในห้องประชุมของบริษัท สวมชุดมนุษย์ ต่อสู้สุดชีวิตเพื่อขยายอาณาจักรธุรกิจของตระกูลวชิรศิลา สิบห้าปีแห่งประวัติศาสตร์ร่วมกัน หยาดเหงื่อและหยดเลือด และความฝันที่กระซิบใต้แสงจันทร์ ทั้งหมดนี้เพื่ออะไร?

ฉันขับรถกลับบ้าน ม้วนหนังบนเบาะข้างคนขับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งเยาะเย้ย

เขาอยู่ที่นั่นแล้วตอนฉันเดินเข้าไป กำลังเดินไปมาในห้องนั่งเล่นของเรา กลิ่นประจำบ้านของเรา—ไม้จันทน์และลาเวนเดอร์ของฉัน—เจือปนไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาถูกฉุนๆ ที่ฉันไม่รู้จัก

“ไปไหนมา?” เขาถาม เสียงเครียด

“แล้วคุณล่ะ ไปไหนมา ภาคิน?”

เขาสางผม “ฉันอยู่ที่บาร์ พวกคู่แข่งจากตระกูลธาราเงินพยายามจะแย่งลูกค้าเรา เรื่องมันเลยดุเดือดหน่อย”

“ดุเดือด?” ฉันถาม เสียงเงียบจนน่ากลัว

เขามีท่าทีละอายใจพอที่จะหลบตา “ฟังนะ พวกผู้อาวุโสกดดันฉันมาหลายเดือนแล้ว เรื่องของเรา เรื่องที่ยังไม่มีทายาท ความกดดัน... สัญชาตญาณของอัลฟ่าบางครั้งมันก็ควบคุมไม่ได้ มันก็แค่ способระบายอารมณ์”

สัญชาตญาณของอัลฟ่า เขายังไม่ได้เป็นอัลฟ่าด้วยซ้ำ เป็นแค่เบต้า เขาใช้ตำแหน่งในอนาคตมาเป็นข้ออ้างสำหรับการนอกใจในปัจจุบัน

ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่จับต้องได้ เป็นน้ำหนักที่บดขยี้หน้าอกฉัน แต่แล้วฉันก็รู้สึกถึงความอบอุ่นจางๆ ที่ไหวระริกในครรภ์ เพื่อลูก ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อลูก

ฉันสูดหายใจลึก ผลักภาพของเขากับผู้หญิงคนนั้นออกจากใจ “ฉันเข้าใจเรื่องความกดดัน ภาคิน”

ความโล่งใจฉายชัดบนใบหน้าเขา เขาคิดว่าเขารอดแล้ว

“งานเฉลิมฉลองคืนจันทร์เต็มดวงคืออาทิตย์หน้า” ฉันพูด เสียงมั่นคง “ฉันมีเรื่องจะประกาศ เรื่องที่จะแก้ปัญหาทุกอย่างของเราได้”

เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่สดใสและมีเสน่ห์ที่เคยทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะ ตอนนี้ มันกลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวเหน็บ

ขณะที่ฉันยืนอยู่ริมหน้าต่างในคืนนั้น มองดูพระจันทร์ขึ้น อีกาตัวหนึ่งก็บินมาเกาะที่ขอบหน้าต่าง มันนิ่งผิดปกติ ดวงตาของมันเหมือนเศษหินออบซิเดียน ที่ขาของมันมีม้วนกระดาษเล็กๆ ผูกอยู่

มือฉันสั่นขณะที่แก้มันออก กระดาษนั้นประทับตราสัญลักษณ์ของตระกูลจันทราโลหิต คู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดของเรา

ข้างใต้ มีข้อความบรรทัดเดียวเขียนด้วยลายมือที่งดงามและเย้ยหยัน: “คู่ชีวิตในอนาคตของเจ้ากำลังหลับนอนกับผู้หญิงของข้า ออกมา เราต้องคุยกัน”

---