ไฟแค้นเพลิงพายุ

พ่อเลี้ยงพายุสบถออกมาเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ มือเรียวแกร่งกำเข้าหากันแน่นทั้งสองข้าง

ชลธิชาไม่พูดอะไรต่ออีกเลย หญิงสาวเอาแต่นั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเดียว ทำให้คนเป็นพี่ถึงกับมองร่างบอบบางของน้องสาวด้วยความเวทนายิ่งนักที่ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ นี่สินะถึงทำให้น้องน้อยของเขาเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ด้วยความชอกช้ำระกำใจอย่างที่สุด ทำให้พี่ชายอย่างพ่อเลี้ยงพายุทนต่อไปไม่ไหว ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงกอดรัดร่างบอบบางของน้องน้อยเอาไว้ในอ้อมอกด้วยความสงสารจับใจ ก่อนจะถามชื่อของไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้นออกไปอีกครั้ง

“ธิชา...บอกพี่มาเถอะว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันชื่อว่าอะไร”

เสียงถามนั้นอบอุ่นไร้ความเกรี้ยวกราด มือเรียวใหญ่ของพ่อเลี้ยงก็ลูบหลังปลอบประโลมน้องน้อยไป ชลธิชายังคงเอาแต่สะอื้นไห้อยู่อย่างนั้นเป็นพักใหญ่ก่อนที่จะพูดบอกออกมา

“เขาชื่อกันต์ รังสีภิรมย์ค่ะพี่พายุ”

“มันจะต้องรับผิดชอบธิชากับลูกในท้อง พี่จะไปหามัน”

พ่อเลี้ยงพายุเค้นเสียงพูดลอดไรฟันออกมา

“ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะพี่พายุ อีกไม่ถึงอาทิตย์เขาก็จะแต่งงานกับผู้หญิงที่คู่ควรกับเขาแล้วล่ะค่ะ”

ชลธิชาพูดจบก็น้ำตาก็หยดแหมะลงบนหลังมือของคนเป็นพี่ทันที

“แล้วธิชาของพี่ไม่คู่ควรกับมันตรงไหน” พายุพูดน้ำเสียงดุดัน

“แต่เขาบอกว่าผู้หญิงคนนั้นคู่ควรกับเขามากกว่าธิชา ที่เรามีอะไรกันก็เป็นเพราะ...เพราะว่าเขาเมามากจนขาดสติ”

พ่อเลี้ยงพายุสะทกสะท้อนในอกกับสิ่งที่ได้ยิน ‘เขาจะทำยังไงดีกับเรื่องนี้ หลานของเขาไม่ได้เกิดมาจากความรัก แต่เกิดมาจากฤทธิ์ของน้ำเมาอย่างนั้นหรือ’ ชายหนุ่มเฝ้าถามตัวเองในใจ แล้วพูดขึ้น

“แล้วธิชานอนกับมันกี่ครั้งล่ะ หรือว่านอนกับมันเฉพาะตอนมันเมา”

คำถามของพี่ชายดั่งสายฟ้าฟาดลงมากลางแสกหน้าชลธิชายิ่งนัก ใบหน้าหญิงสาวแทบปราศจากสีเลือด มันซีดจนเห็นได้ชัด ‘ใช่! ครั้งแรกนั้นเขาเมา แต่ครั้งต่อๆ มาล่ะมันคืออะไร เธอเป็นผู้หญิงไร้ยางอายใช่ไหม ที่วิ่งแล่นไปหาเขาถึงห้องเพื่อที่จะได้ไปอยู่ใกล้ชิดกับเขา คิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวก็ร้องไห้โฮออกมาราวกับทำนบแตก

พายุเองถึงกับตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่คิดว่าคำถามของเขาจะทำให้น้องน้อยต้องร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเช่นนี้ มือเรียวใหญ่รีบรั้งร่างบอบบางให้เข้าหาอ้อมอกแข็งแกร่งอีกครั้ง ก่อนจะใช้นิ้วเรียวใหญ่เกลี่ยน้ำตาออกจากแก้วนวลของน้องน้อยอย่างเบามือ แล้วพูดขึ้นว่า

“ธิชาอย่าร้องไห้เลยพี่ขอโทษนะที่ถามคำถามนี้ออกไป ลืมๆ มันไปซะอย่าเก็บเอามาคิดเลยนะ”

“ธิ...ชา...ฮือๆ ...ขอโทษ...ธิชา...ฮือๆๆ...เลว...ฮือๆๆๆ...” หญิงสาวพูดขอโทษพร้อมกับด่าตัวเอง

“ไม่เอาธิชา ไม่ว่าตัวเองอย่างนี้ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษพี่ที่ไม่น่าปล่อยให้ธิชาไปเรียนที่กรุงเทพฯ คนเดียว หยุดร้องเถอะนะ พี่ไม่อยากเห็นน้องกับหลานของพี่ร้องไห้”

คำพูดของพายุช่วยทำให้ชลธิชาดึงสติกลับมาได้ หญิงสาวลืมนึกไปว่าในท้องของตนนั้นยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่ใช้ลมหายใจเดียวกันกับเธออยู่ด้วย ถ้าหากเธอเศร้าลูกในท้องก็คงเศร้าตามไปด้วยเช่นกัน ก่อนที่หญิงสาวจะรีบยกมือเรียวขึ้นปาดน้ำตาให้หมดไปจากใบหน้า แต่เสียงสะอื้นไห้คงต้องรออีกสักพักกว่าที่มันจะสามารถกลับเขาสู่สภาวะปกติได้

พ่อเลี้ยงหนุ่มเมื่อเห็นว่าน้องน้อยไม่ร้องไห้แล้วก็พูดถามออกไปอีกครั้งว่า

“แล้วธิชากลับมาที่นี่มันรู้หรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ เขาไม่รู้ ธิชาไม่เคยบอกเขาว่าบ้านของเราอยู่ที่ไหน คุณกันต์เองก็ไม่เคยถาม เขาไม่รู้ว่าธิชาเป็นใคร รู้แต่เพียงว่าเป็นนักศึกษาและมาพักอยู่ในคอนโดเดียวกันกับเขาเท่านั้น”

พูดจบน้ำตาก็ร่วงหล่นแหมะลงมาอีก ทั้งๆ ที่มันเพิ่งจะหยุดไหลไปเมื่อสักพักนี่เอง แต่เพราะหญิงสาวนึกน้อยใจในโชคชะตาของตนเองจึงทำให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว พายุเองก็รู้สึกสลดหดหู่ไปกับน้องสาวด้วยเช่นกัน

“ร้องอีกแล้ว หยุดร้องไห้เถอะธิชา น้ำตามันไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นหรอก ถ้าพ่อมันไม่รับก็ไม่ต้องไปสนใจมัน หลานคนเดียวพี่เลี้ยงได้สบายอยู่แล้ว ดี! มันไม่รู้อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน จะทำอะไรมันจะได้ง่ายๆ หน่อย หยุดร้องไห้เสียเถอะคนดีของพี่”

พายุพูดปลอบน้องน้อย เขาไม่อยากให้น้องสาวและหลานของเขาต้องกลายเป็นโรคซึมเศร้าและคิดอะไรสั้นๆ เพราะว่าคนเป็นพ่อก็ไม่ยอมรับแถมยังให้ไปเอาออก ส่วนญาติทางแม่ก็ยังจะพูดซ้ำเติมอีก เขาไม่ต้องการให้น้องสาวคนเดียวต้องคิดมากกับเรื่องนี้

ชลธิชาถึงกับเงยหน้าขึ้นมองสบตาพี่ชายด้วยความตกตะลึง ด้วยไม่คิดว่าคนเป็นพี่จะยอมรับลูกในท้องของเธอ หญิงสาวยังหวั่นใจอยู่เลยว่าพี่ชายจะบอกให้เธอไปเอาเด็กออกเหมือนกับพ่อของลูกในท้องของเธอ

“พี่...พี่พายุพูดจริงเหรอคะ พี่ไม่โกรธไม่เกลียดธิชาแล้วเหรอค่ะ ฮือๆ ที่ธิชายังเรียนไม่จบ ฮือๆๆ แล้วก็...ทะ...ท้อง ฮือๆ เสียก่อน” พูดไปหญิงสาวก็ร้องไห้ออกมาอีก

“โกรธไปแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมาล่ะ เจ็บหัวใจตัวเองเปล่าๆ อีกอย่างเรื่องเรียนถ้าธิชาคลอดเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องแล้วค่อยกลับไปเรียนก็ได้นี่นา ไม่เห็นจะต้องห่วงอะไรนักเลยจริงไหม”

พ่อเลี้ยงพายุพูดพลางยกมือเรียวใหญ่ลูบที่ศีรษะของน้องน้อยอย่างแสนรัก ทำให้ชลธิชาถึงกับโผเข้าไปกอดเอวหนาของพี่ชายเอาไว้ด้วยความดีใจ

“พี่พายุ...ธิ...ธิชาขอ...โทษ...อึก...ค่ะ ที่...ทำให้พี่...พายุ...อึกๆ...กับพี่อัคคีเสีย...ใจ ฮือๆ อึก...ธิชาขอบ...คุณ...พี่มาก...ที่ไม่...เกลียดธิ...ชากับ...ลูก ฮือๆๆๆๆ...” ชลธิชาพูดไปก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นไป

“ไม่เอา ไม่ต้องร้องแล้ว เรื่องนี้มันแก้ไขได้ แล้วก็ทำใจให้สบายด้วยล่ะ หลานของพี่จะได้แข็งแรงเข้าใจไหมธิชา”

“เข้าใจ...อึก...ค่ะพี่พายุ ธิชารัก...อึก...พี่พายุที่สุดเลยค่ะ”

พูดจบร่างบอบบางของน้องน้อยก็ถูกมือเรียวใหญ่ของพ่อเลี้ยงพายุฉุดรั้งให้ลุกขึ้นจากพื้นแล้วพามานั่งลงบนเตียงนอนก่อนจะพูดสั่งขึ้นว่า

“ต่อไปนี้ธิชาต้องดูแลตัวเองดีๆ เข้าใจไหม แล้วก็ต้องทานอาหารเยอะๆ ด้วย หลานของพี่ต้องแข็งแรงเข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะพี่พายุ”

ชลธิชารับคำแข็งขัน ใบหน้าสวยหวานกลับดูมีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มของหญิงสาวกลับคืนมาประดับอยู่บนใบหน้าอีกครั้งหลังจากที่มันหนีหายไปจากเธอตั้งแต่วันที่ชายคนรักบอกให้เธอไปเอาลูกในท้องออก

“เอาละ ถ้ายังไงเดี๋ยวพี่ไปบอกอัคคีมันก่อน ป่านนี้คงจะเดินเป็นหนูติดจั่นอยู่ที่ห้องทำงานแล้วล่ะ”

พูดจบพ่อเลี้ยงหนุ่มก็เดินหันหลังก้าวเท้าออกไปจากห้องนอนของน้องน้อยทันที ก่อนที่จะชะงักเท้ากับเสียงเรียกของน้องสาวแล้วหันกลับมาอีกครั้ง

“พี่พายุคะ”

“อะไรอีกล่ะเจ้าตัวยุ่ง”

“ธิชารักพี่พายุกับพี่อัคคีมากที่สุดเลยนะคะ”

“พี่กับอัคคีก็รักธิชามากที่สุดเหมือนกัน”

พูดจบพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ก้าวเดินออกไปจากห้องนอนของน้องน้อยทันที เมื่อชายหนุ่มก้าวออกมาจากห้องนอนของน้องสาวจากใบหน้าหล่อเหลาที่ยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นถมึงทึงโกรธเกรี้ยวดูน่ากลัวยิ่งนัก ดวงตาสีนิลกาฬแทบจะลุกเป็นไฟด้วยความแค้นที่มันอัดแน่นอยู่ในอก ที่ไอ้ผู้ชายมักง่ายมันกล้าบังอาจทำร้ายและทำลายน้องน้อยของเขาแล้ว มิหนำซ้ำยังไม่ยอมรับผิดชอบ กลับอ้างว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความเมาจากน้ำอำพัน เพราะฉะนั้นมันก็จะต้องได้รับบทเรียนที่สาสมกลับไปเช่นกัน