ตามเธอไม่เคยทัน

“หลินหลั่งเยี่ยน เธอทำอะไรน่ะ？ ปล่อยแม่ฉันเดี๋ยวนี้นะ！” ลูกพี่ลูกน้องพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ฉันใจดีดูแลพวกเธอ พวกเธอก็คงตายไปนานแล้ว เธอยังกล้าหนีออกไปทำงานข้างนอกตั้งหลายปีโดยไม่กลับมาอีก เธอคงไม่ได้แอบไปมีลูกมีผัวข้างนอกมาหรอกนะ？ ต่ำทรามจริง ๆ ……”

ลูกพี่ลูกน้องกล่าวเยาะเย้ย

แต่ในใจกลับคิดว่าหลินหลั่งเยี่ยนกลับมาแล้ว ต่อไปจะมีคนสองคนช่วยดูแลพวกเขา มันก็ดีเหมือนกัน

วินาทีต่อมา หลินหลั่งเยี่ยนก็เดินเข้ามาอย่างกะทันหัน

“ปัง！”

โต๊ะอาหารถูกเตะกระเด็นลอยไปทันที

อาหารที่อยู่บนโต๊ะหกเรี่ยราดบนพื้น สภาพดูไม่จืดเลย

“ว้าย！”

หลินหลั่งเยี่ยนคว้าแจกันข้าง ๆ ปาเข้าใส่ลูกพี่ลูกน้องกับอาเขยอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นเลือดไหลทะลักออกมา ทั้งสองคนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวพลางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

“ฉันให้เวลาพวกคุณหนึ่งวัน ไสหัวออกจากบ้านของฉันไปซะ！” เสียงของหลินหลั่งเยี่ยนเย็นยะเยือกราวกับผุดมาจากขุมนรก พอพูดจบ เธอก็หันหลังอุ้มน้องสาวออกจากบ้านทันที และรีบโบกรถไปยังโรงพยาบาล

ในวิลล่าพลันวุ่นวายโกลาหล มีคนร้องไห้บ้าง กรีดร้องบ้าง

“แม่คะ นังสารเลวนี่มันถึงกับกล้าทำร้ายหนู หน้าหนูเป็นรอยแล้ว หนูจะไม่เสียโฉมใช่ไหมคะ！” ลูกพี่ลูกน้องมองตัวเองในกระจก ทั้งโกรธทั้งแค้น แล้วก็ร้องไห้ออกมา

หลินชุ่ยฮวาก็โกรธแทบสิ้นใจไม่ต่างกัน “นังสารเลวนี่ออกไปไม่กี่ปี ชักจะกำเริบเสิบสานใหญ่แล้ว！ ถ้าเธอกล้ากลับมาอีกล่ะก็ พวกเราจะสั่งสอนเธอให้หนักเลย พวกเราไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้วนะ ตอนนี้บริษัทของเรามีความร่วมมือกับเป่ยฟางกรุ๊ปแล้ว จะไปกลัวกะอีแค่นังเด็กกะโปโลอย่างเธอได้ยังไงกันล่ะ”

พูดจบ หลินชุ่ยฮวาก็มองลูกสาวด้วยความเจ็บปวด “ลูกรัก ไม่ต้องห่วงนะ แม่จะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ！”

……

ณ โรงพยาบาล

“ขาหักมานานมากแล้ว มีบาดแผลเต็มตัวไปหมด ฟันก็หายไปหลายซี่ด้วย คุณเป็นพี่สาวประสาอะไรกันเนี่ย？” คุณหมอเคยเห็นผู้ป่วยมาหลายรูปแบบแล้ว แต่ก็ยังอดตกใจไม่ได้

หลินหลั่งเยี่ยนพูดเสียงแผ่ว “เป็นความผิดของฉันเองค่ะ”

ผมหน้าม้าของเธอปิดบังใบหน้าเอาไว้ ทำให้มองเห็นอารมณ์ความรู้สึกได้ไม่ชัดเจน

คุณหมอเห็นเธอเชื่อฟังและทำตัวรู้ความ ก็พูดอะไรที่รุนแรงไม่ออกแล้ว “ผมทำแผลให้หมดแล้วนะ ถ้ามีใครรังแกพวกคุณ คุณต้องรีบแจ้งตำรวจนะครับ”

คุณหมอเตือนด้วยความหวังดี

หลินหลั่งเยี่ยนพยักหน้ารับ แล้วเดินไปที่ข้างเตียงของหลินรั่วเหมย

หญิงสาววัยสิบเก้าปี แต่ร่างกายกลับผอมซูบเหลือทน ข้อมือของเธอบอบบางราวกับว่าเพียงแค่ออกแรงบิดเบา ๆ ก็สามารถหักได้ง่าย ๆ

ผมสั้นของเธอแห้งกร้านราวกับวัชพืช แถมยังถูกตัดสั้น ๆ อย่างไม่เป็นระเบียบ

หลินหลั่งเยี่ยนค่อย ๆ เลิกผ้าห่มขึ้น

ผิวหนังของเด็กสาวเต็มไปด้วยรอยเฆี่ยนตีและบาดแผล อีกทั้งยังมีรอยไหม้จากก้นบุหรี่อีกด้วย ความบ้าคลั่งในตัวหลินหลั่งเยี่ยนไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้อีกต่อไป น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาทันที

“พี่คะ……”

ทันใดนั้น เด็กสาวบนเตียงก็พึมพำเสียงแผ่วเบา

หลินหลั่งเยี่ยนรีบคว้ามือเธอมากอบกุมเอาไว้แน่น “พี่อยู่นี่แล้ว”

“พี่คะ ฉัน…… คิดถึงพี่เหลือเกิน” หลินรั่วเหมยพึมพำเสียงแหบพร่า

หลินหลั่งเยี่ยนจับมือเธอเอาไว้แน่น น้ำตาพลางไหลอาบแก้ม “ขอโทษนะ เหมยเหมย พี่คิดว่าการไปทำโครงการจะทำให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ พี่ผิดไปแล้ว จากนี้ไปพี่จะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว”

ราวกับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของหลินหลั่งเยี่ยน คิ้วของเด็กสาวก็เริ่มคลายลงช้า ๆ

เมื่อหลินรั่วเหมยอาการคงที่ หลินหลั่งเยี่ยนก็ลุกขึ้นไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล

“ค่ารักษาพยาบาลของพวกคุณ ชำระครบหมดแล้วค่ะ” ที่ช่องจ่ายเงิน พยาบาลแจ้งด้วยความสุภาพ

หลินหลั่งเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่น เป็นฝีมือใครกัน

หรือว่าจะเป็นซูเจิ้งเหวิน ไม่สิ เขาไม่น่าจะรู้เรื่องนี้

“ช่วยตรวจสอบให้ฉันหน่อยได้ไหมคะว่าเป็นใคร？” หลินหลั่งเยี่ยนเอ่ยถาม

พยาบาล “ขออภัยค่ะ ทางเราไม่ได้รับอนุญาต อาจจะเป็นคนในครอบครัวของคุณก็ได้นะคะ คุณลองสอบถามดูได้ค่ะ”

คำว่าคนในครอบครัวนี้ทำให้สีหน้าของหลินหลั่งเยี่ยนเย็นชาลงทันที เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ และเตรียมหันหลังกลับไปสืบหาเอง

ที่โถงทางเดินของโรงพยาบาล

หลินชุ่ยฮวาเพิ่งจะพาลูกสาวอย่างเจ้าอวิ๋นอวิ๋นไปทำแผลเสร็จ

“หนูไม่มีทางปล่อยนังหลินหลั่งเยี่ยนไปแน่” เจ้าอวิ๋นอวิ๋นเกลียดชังอย่างรุนแรง

“ไม่ต้องห่วงหรอก หลินหลั่งเยี่ยนไม่ได้อยู่เป็นสุขแน่ ลูกเองก็ใจเย็น ๆ เถอะนะ ระวังเดี๋ยวแผลที่หน้าจะเปิดอีก” หลินชุ่ยฮวารู้สึกสงสารจับใจ “เมื่อไหร่ลูกจะรู้จักเรียนรู้จากพี่สาวของลูกบ้าง อย่าอารมณ์ร้อนนักสิ”

เมื่อนึกถึงพี่สาว สีหน้าของเจ้าอวิ๋นอวิ๋นก็ดูภาคภูมิใจขึ้นมา “โธ่คุณแม่คะ แค่พี่สาวของหนูเก่งก็พอแล้วไม่ใช่เหรอคะ？ ตอนนี้พี่สาวของหนูเป็นนักเต้นที่อายุน้อยที่สุดในคณะบัลเลต์ของเจียงเฉิงกรุ๊ปเลยนะ ยัยหลินรั่วเหมยนั่นยังคิดจะมาแก่งแย่งชิงดีกับพี่สาวหนูอีก ขาเธอหักไปก็สมควรแล้ว！ ถ้าพี่สาวหนูรู้ว่าหนูถูกรังแก ต้องสงสารหนูแทบแย่แน่ ๆ เลยค่ะ”

“ตอนนี้เธออยู่ในช่วงสำคัญ ลูกอย่าเพิ่งบอกเธอเลยนะ” หลินชุ่ยฮวาเอานิ้วลูบจมูกลูกสาวเบา ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแผ่นหลังของหลินหลั่งเยี่ยนเข้าพอดี

เจ้าอวิ๋นอวิ๋นเองก็เห็นเช่นกัน เมื่อนึกถึงบาดแผลบนใบหน้าของตัวเองก็โมโหจนอกกระเพื่อม เธอคว้ากระเป๋าในมือแล้วฟาดเข้าใส่หลินหลั่งเยี่ยนอย่างแรง

กระเป๋านั้นมีหมุดโลหะ เจ้าอวิ๋นอวิ๋นออกแรงสุดกำลัง การฟาดครั้งนี้ต้องทำให้ผิวหนังแตกจนเลือดไหลแน่นอน

หลินหลั่งเยี่ยนยังคงเดินต่อไป แต่ในชั่วขณะที่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวจากด้านหลัง เธอก็เตรียมพร้อมที่จะตอบโต้

แต่เมื่อหันกลับไป เธอกลับเห็นร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่ง ชายคนนั้นมีไหล่กว้างกำยำพร้อมกับแผ่นหลังดูแข็งแรง เขาดึงสายกระเป๋าเอาไว้ แล้วกระชากไปข้างหน้าทันที

“กรี๊ด！”

เจ้าอวิ๋นอวิ๋นล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง พร้อมกับส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาทันที