หมอขาเข็มใหญ่จัง

“สองขีด สองขีด สองขีด ใช่แล้ว! ใช่แน่ๆ เยส!!”

เสียงกรีดร้องอย่างตื่นเต้นดังขึ้นพร้อมๆกับเจ้าตัวกระโดดจนตัวลอยด้วยความดีใจ พอได้สติก็รีบหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาบุนวมตัวเก่าคร่ำครึ บ่งบอกอายุใช้งานว่าผ่านมานานนับสิบปี

สองมือเล็กๆลูบเบาๆตรงท้องน้อย ริมฝีปากเต็มอิ่มสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มกว้างดวงตากลมโตเปล่งประกายราวดวงดาวนับล้านดวงทอแสงระยิบระยับบนท้องฟ้าในคืนเดือนดับ

“ไม่เสียแรงที่ลงทุนหนักขนาดนั้น ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาประทานลูกน้อยมาให้ค่ะ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ”

เสียงหวานของเจ้าหล่อนพร่ำพรรณนาถึงความสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา

ใช่! เธอกำลังสมหวัง ความหวัง ความปรารถนาอันแรงกล้าที่เธอวาดฝันมาเนิ่นนานกำลังจะเป็นจริงแล้ว

“ขอบคุณทุกสรรพสิ่งที่ดลบันดาลให้มีวันนี้ค่ะ”

พราวชมพูอยากตะโกนดังๆให้โลกทั้งโลกรู้ว่าเธอกำลังจะเป็นแม่คน

ใช่แล้ว! ฟังไม่ผิดหรอก

ผู้หญิงสาว สวย รวย แต่โสดอย่างเธอกำลังจะเป็นแม่คน แล้วใครกันเล่าที่เธอเอามาเป็นพ่อพันธุ์

โอ...ไม่นะ เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงพันธุ์นั้น ใช่ว่าเธอจะก๋ากั่นกระโดดขึ้นเตียงกับใครต่อใครเป็นว่าเล่นเห็นเป็นของสนุก

ไม่ใช่เลย! เธอไม่เคยทำตัวไร้ค่าไร้ราคาแบบนั้นและครั้งนี้ก็ไม่เช่นกัน เธอตัดสินใจดีแล้วและมันจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต จากคืนนั้นมาจนคืนนี้นานนับกว่าสองเดือนที่เธอเฝ้ารอผลลัพธ์ด้วยใจลุ้นระทึก

หากพลาด! หมายความว่าสิ่งที่ลงแรงไปก็เสียเปล่า

หากโชคดี เธอก็ยิ่งกว่าถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่

เธอไม่สนใครหน้าไหนทั้งสิ้น ชีวิตเป็นของเธอ เธอเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ

ผิดเหรอที่เธออยากมีลูกแต่ไม่ได้อยากมี ผอ สระอัว เป็นตัวตน

ผิดเหรอที่เธอคิดและตัดสินใจไม่เหมือนใคร

ไม่ผิด! เธอไม่ผิด คนอื่นก็ไม่ผิดเช่นกัน เพียงแค่มันไม่เป็นไปตามจารีตและธรรมเนียมปฏิบัติของมนุษย์ผู้ได้ชื่อว่าสัตว์ประเสริฐก็เท่านั้น แต่ใครกันจะมาสนชีวิตคนอื่นมากไปกว่าชีวิตตัวเอง

สนใจก็เพียงชั่วพักชั่วครู่ เพียงลมพัดวูบหนึ่งแล้วก็เลิกสนกันไป

แล้วถ้ามีใครถาม...

เด็กในท้องนั่นเกิดมาได้ยังไงกัน

หมอผีจอมขมังเวทย์มีแต่เสกตะปูหนังควายเข้าท้องคน ไม่เคยมีใครสัปดนเสกคนเข้าท้องใคร เธอไม่ใช่สาวไวไฟขึ้นเตียงกับใครจนโชกโชนแล้วท้องโย้ไม่มีพ่อ แล้วเด็กนั่นลูกใครกัน

หึๆ ถ้ามั่นหน้ากล้ามาถาม เธอก็จะตอบอย่างนางงามด้วยสีหน้านิ่งๆแล้วยิ้มหวานๆ

‘บ้านหนูไม่ได้ปลูกมันปลูกเผือก ไปหาขุดที่อื่นดีกว่านะคะ’

“เอาล่ะ! ลูกจ๋า การเดินทางของเราแม่ลูกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะดูแลหนูเอง” พราวชมพูบอกกล่าวพร้อมกับลูบท้องน้อยเบาๆทะนุถนอม

“พรุ่งนี้แม่จะพาหนูไปอยู่บ้านที่แม่เตรียมไว้รอรับหนูแล้วนะ แม่สัญญาว่าหนูจะเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุด”

ใช่! เธอเตรียมพร้อมรองรับกับอีกหนึ่งชีวิตที่ก่อเกิดแล้ว

ใครจะมองอย่างไรเธอไม่ใส่ใจ สำหรับเธอแล้วสิ่งที่เธอคิดและตัดสินใจคือสิ่งที่ดีที่สุด

ค่ำคืนนั้นก็เป็นค่ำคืนที่ดีที่สุดในชีวิตเช่นกัน

ไม่นะ! หยุดคิดถึงมันได้แล้ว

นั่นก็แค่กรรมวิธีขั้นตอนหนึ่งที่ช่วยให้เธอมีลูกสมใจก็เท่านั้น จะเอามาผูกพันรึงรัดตัวเองไว้ชั่วนิจนิรันดร์ไม่ได้

แม้ใครคนนั้นในค่ำคืนหวามจะชวนให้ใฝ่ฝันถึงทุกคืนวันก็ตาม แต่เธอไม่ปรารถนา เธอมั่นใจชั่วชีวิตนี้เธอและเขาไม่มีวันพานพบกันอีกแน่นอน

+++++++++++++++++++++++

“เป็นไปได้ยังไง ผู้หญิงคนเดียวสองเดือนกว่าแล้วแต่หาตัวไม่เจอ” เปลวตะวันสบถบ่นอย่างหัวเสียเมื่อคนสนิทที่เรียกใช้งานเป็นประจำรายงานความคืบหน้าเรื่องที่เขาให้ติดตามหาตัวผู้หญิงคนนั้น

จากคืนนั้นจนวันนี้เขาแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ในหัวเขามีแต่ข้อความหยามหน้าที่เจ้าหล่อนคนนั้นทิ้งเอาไว้ให้ตอกย้ำวันแล้ววันเล่า

สาบานได้เลยว่าถ้าหากชาตินี้เขาตามล่าลากเจ้าหล่อนมาลงทัณฑ์ให้สาสมกับความอวดดีไม่ได้ เขาจะตามจองเวรทุกชาติไปไม่สิ้นสุด คนอย่างเขาสามชาติสามภพแก้แค้นก็ยังไม่สาย

“นายมั่นใจนะว่านายตั้งใจหาแม่นั่นจริงๆ”

“โธ่...นายครับ ผมเคยโกหกนายเสียที่ไหนล่ะครับ นี่ผมก็ควานหาแทบพลิกแผ่นดินแล้วก็ไม่พบใครสักคนเลยนะครับที่จะเข้าข่ายว่าเป็นผู้หญิงที่นายตามหา”

“บ้าชะมัด! ผู้หญิงคนเดียวทำไมหายากหาเย็นแบบนี้นะ”

“เอ่อ...นายครับ”

“มีอะไร”

“ปกตินายไม่เคยเรียกหาใครครั้งที่สองแล้วนี่...”

“อย่าเสือกสักเรื่องจะได้ไหม จะไปไหนก็ไป แล้วถ้าตามหาแม่นั่นไม่เจอก็อย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกเข้าใจไหม”

จบคำตวาดของหมอหนุ่มรูปงามแต่ดุดันยิ่งกว่าเสือ ลูกน้องผู้รู้ใจก็รีบเผ่นแนบไม่ลีลาท่ามาก เจ้านายของเขาอารมณ์ร้ายไม่เข้าใครออกใคร ยิ่งเวลาไม่ได้ดั่งใจยิ่งไม่ควรอยู่ใกล้ เรื่องเหล่านี้เขารู้ดีกว่าใคร

พอคล้อยหลังคนสนิทคนติดอยู่กับความคับแค้นฝังแน่นใจก็ได้แต่ฟาดงวงฟาดงากับตัวเอง

เขาต้องนิ่งให้มาก ต้องใช้ความคิดให้หนัก เขาเชื่อว่าเจ้าหล่อนอยู่ไม่ไกล เพียงแต่มีอะไรบางอย่าง บดบังทำให้เขาและเธอแคล้วคลาดกัน

ดึ๋ง ดึ่ง...

สายตาคมดำสนิทตวัดขวับมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า พอเห็นว่าใครเป็นคนส่งข้อความมา ริมฝีปากหยักราวคันศรก็คลี่ยิ้มก่อนยื่นมือหนาใหญ่ไปหยิบเอาสมาร์ตโฟนเครื่องโปรดมาเปิดอ่านข้อความ แล้วโทรหาเจ้าของข้อความทันที