แม่ผัวตัวป่วน! ลุยพาครอบครัวฝ่าวิกฤต

บทที่ 3

จัดระเบียบ เริ่มจากลูกชาย

เจียงเซี่ยงหนานตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ยืนยันว่าตนได้ยินผิด

ในบ้านนอกจากน้องชายคนเล็ก แม่รักเขามากที่สุด ปกติไม่เพียงใช้พี่สะใภ้ใหญ่ แม้แต่น้องสาวหรือพี่ชายใหญ่เขาก็ใช้ได้ แม่แค่ด่าด้วยวาจาไม่กี่คำ ไม่เคยจริงจัง

ใช่แล้ว คงเป็นเช่นนั้นตอนนี้ด้วย

เขาอึกอักเรียก: "แม่ ลูก..."

"ไข่อยู่ในตะกร้าหวายที่มุมหลังประตู เจ้าเอาสองฟอง ไม่สิ เอาห้าฟองไปทำไข่ดาว พี่สะใภ้ของเจ้ายังอยู่ในช่วงอยู่ไฟ ให้นางสองฟอง

หลานสาวของเจ้าป่วยยังไม่หาย ให้นางหนึ่งฟอง

ที่เหลือสองฟองเอามาให้แม่" เสิ่นชิงสั่งอย่างมีระเบียบ

ตั้งใจจะทำไข่ตุ๋นหรือซุปไข่ แต่สองอย่างนี้สามารถกินบิดได้ พอเข้าปากไม่รู้จะน้อยไปเท่าไหร่ ไข่ดาวเห็นชัดๆ ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนกินบิด

ตอนนี้ในบ้าน ฮั่วปิงคลอดลูกไม่ถึงสิบวัน ปกติทำงานมากกินน้อยกินไม่ดี บวกกับคลอดลูกทำให้เสียเลือดเสียพลัง ถ้าไม่บำรุงให้ดี น้ำท่วมข้างหน้าแม้จะหนีไปด้วยกันก็ยากจะผ่านไปได้

เสี่ยวฮวายิ่งเป็นเช่นนั้น เด็กน้อยสามขวบ ผอมบางเหมือนต้นถั่วงอก ถ้าอยู่ในประเทศจีนคงได้ทะนุถนอมเลี้ยงดู มีทั้งนมผลไม้ขนมบิสกิตลูกอมทุกวัน ป่วยแล้วพ่อแม่ปู่ย่าตายายอยากจะป่วยแทน

แต่ในบ้านตระกูลเจียง ป่วยแล้วย่าแท้ๆ เสียดายเงินไม่อยากซื้อยาให้จึงคิดจะทิ้ง และพ่อที่โง่เขลากตัญญูก็เห็นด้วย พวกอาแท้ๆ ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

กินเถอะ ไข่หนึ่งฟองไม่ทำให้บ้านนี้ล่มจม แม้บ้านนี้จะล่มจมก็เพราะผู้ใหญ่ไร้ประโยชน์ ไม่ใช่ความผิดของเด็ก

เมื่อเสิ่นชิงพูดจบ ในห้องเงียบจนได้ยินแต่เสียงหายใจที่สูดเฮือก

ทุกคนตาเบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว ปากอ้าเล็กน้อย มองเสิ่นชิงด้วยความตกใจ

แม่ ทำไมนอนตื่นทีเดียว เปลี่ยนไป?

นั่นเป็นไข่ที่แลกเกลือแลกของได้นะ ช่างมีค่า ปกติก็แค่น้องชายที่เรียนที่โรงเรียนกลับมาจึงได้กินมื้อเย็นหนึ่งฟอง พวกลูกชายคนอื่นนานๆ ทีถึงได้กินสักฟอง พี่สะใภ้ใหญ่ เสี่ยวฮวา และน้องสาวอย่าว่าแต่กินเลย แม้แต่น้ำซุปก็ไม่ได้ดื่ม!

แม่กินสองฟองเข้าใจได้ แต่ทำไมให้ฮั่วปิงและเสี่ยวฮวากินไข่?

เสิ่นชิงคิดเร็ว คิดคำอธิบายไว้แล้ว

แต่เดิมคิดจะอ้างว่าสามีที่ตายไปมาเข้าฝัน แต่ก็ล้มเลิกไปอย่างรวดเร็ว

ท่านพ่อเจียงตอนมีชีวิตก็ไม่ใช่คนดีอะไร เพียงแต่มีชื่อเสียงดีหน่อย แต่นั่นก็เพราะให้เจ้าของร่างเดิมอยู่หน้าเป็นหัวหอกทำตัวเป็นคนร้าย เขาอยู่ข้างหลังจึงได้ชื่อเสียงดี

คนที่ตอนมีชีวิตไม่ค่อยดี ตายแล้วจะมาสำนึกได้ เข้าฝันบอกให้นางดีกับลูกสะใภ้หลานสาวหรือ? เด็กสามขวบก็คงไม่เชื่อ!

ก็เหลือแต่อีกอย่าง: "แม่ฝันยาวและสมจริงมาก ในฝันได้รับการชี้นำจากพระโพธิสัตว์ รายละเอียดพูดมากไม่ได้ สรุปคือ ถ้าอยากเจริญรุ่งเรือง ต้องปฏิบัติเท่าเทียมกัน ไม่เช่นนั้นภายหน้าจะมีภัยพิบัติใหญ่ บ้านเราไม่มีใครจะดีได้!"

แต่โบราณมา เทพเจ้าและความฝันมักได้รับความสำคัญเป็นพิเศษ ยิ่งสองอย่างนี้รวมกัน

และนางก็ไม่ได้พูดผิด เจ้าของร่างเดิมปฏิบัติต่อคนแตกต่างกัน ทำให้บ้านไม่สงบ จริงๆ แล้วไม่มีใครดี ทั้งครอบครัวไม่มีใครตายอย่างสงบสักคน

เจียงเซี่ยงตงในฐานะลูกชายคนโต เชื่อฟังแม่อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ไม่ว่าดีหรือร้ายล้วนเชื่อและทำตามจนถึงที่สุด ตอนนี้ได้ยินคำพูดของเสิ่นชิง ปฏิกิริยาแรกคือเห็นด้วย: "แม่เป็นคนมีบุญจริงๆ! แม้แต่พระโพธิสัตว์ยังมาเข้าฝัน! ดีๆ แม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ทำอย่างนั้น"

เจียงเซี่ยงหนานอ้าปากจะค้าน แต่รู้สึกว่าจะไม่เคารพต่อเทพเจ้า จึงกลืนคำถามที่จะถามกลับไป

เจียงเซี่ยงเป่ยไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้ หางตามองออกไปนอกห้องเป็นระยะ สีหน้ามีความกังวลเล็กน้อย

เจียงสุ่ยอยากกินไข่ แย่งของแม่ไม่ได้ ของเสี่ยวฮวาก็แย่งไม่ได้ นางเหลือบมองพี่สะใภ้ใหญ่ แล้วนึกถึงเสี่ยวเฉ่าที่เพิ่งเกิดในห้อง เงยหน้าพูด: "แม่ หนูจะคอยดูพี่สาม ไม่ให้ทำไข่เสีย"

เสิ่นชิงอืมหนึ่งที โบกมือให้สองคนรีบไปทำไข่ดาว - นางหิวจริงๆ และข้าวต้มแกนข้าวโพดไม่มีน้ำมันเกลือน้อยยังระคายคอ นางไม่อยากดื่มจริงๆ

ฮั่วปิงหลังจากส่งข้าวต้มแกนข้าวโพดให้แม่สามี มือว่างเปล่าไม่สบายตัว ตอนนี้แม้แต่ในใจก็ไม่สบาย

นางไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ที่ไหน ปากอ้าๆ หุบๆ แต่ไม่รู้จะพูดอะไร ก้มหน้าเห็นลูกสาวคนโตมองตนตาปริบๆ ถามเสียงเบาๆ: "แม่ ฮวาฮวาได้กินไข่จริงๆ หรือ? ไข่อร่อยมากใช่ไหม?"

น้ำตาที่ฮั่วปิงพยายามกลั้นไว้พลันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

นางเช็ดน้ำตา พูดเสียงสะอื้นเบาๆ: "อร่อย เดี๋ยวแม่จะให้เจ้าอีกฟอง"

นางมีตั้งสองฟอง แม่สามีถึงกับแบ่งให้นางสองฟอง...

เสี่ยวฮวาส่ายหัวน้อยๆ ตอบอย่างจริงจัง: "ไม่ต้องหรอก แม่ต้องป้อนน้องสาว แม่กินเถอะ หนูตัวเล็กกินไม่ได้มาก หนูแบ่งกินกับอาสาว"

เจียงสุ่ยที่เดินมาหลังสุดได้ยินคำพูดเสียงเด็กๆ รู้สึกอบอุ่นและหวานยิ่งกว่าได้กินไข่

เสิ่นชิงมองภาพตรงหน้ากลับรู้สึกว่าดี

ไข่เหล่านี้ถ้าให้ลูกชายกิน พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องสมควร พวกเขาเป็นลูกชาย กินดีเป็นเรื่องที่ควร ไม่ต้องหุงข้าวซักผ้าทำความสะอาดเป็นเรื่องที่ควร ไม่ต้องดูแลสวนผักเป็นเรื่องที่ควร แต่ช่วงเก็บเกี่ยวงานในนาต้องรีบเก็บรีบปลูก ในฐานะสมาชิกในบ้านฮั่วปิงและเจียงสุ่ยแน่นอนต้องทำด้วย เพราะข้าวสำคัญที่สุด

เมื่องานในนาผู้หญิงก็ทำ ช่วงว่างเว้นจากนางานอื่นๆ ก็ต้องแบ่งกันทำ อาหารก็เช่นกัน

นึกถึงเรื่องหนึ่ง เสิ่นชิงตะโกนไปที่นอกประตู: "ลูกคนโต เจ้ากลับมา"

เจียงเซี่ยงตงรีบวิ่งกลับมา ยิ้มเต็มหน้าถาม: "แม่ มีอะไรหรือ?"

เสิ่นชิงชี้ไปที่เสี่ยวฮวา

ใจฮั่วปิงพลันเต้นแรง นึกขึ้นได้ว่าแม่สามียังไม่ได้พูดเรื่องไม่ทิ้งเสี่ยวฮวาและเสี่ยวเฉ่า!

แม่สามีนอนตื่นมาเปลี่ยนไป ยังให้พวกนางกินไข่ดาว นางก็เชื่อโดยสัญชาตญาณว่าแม่สามีจะไม่ทิ้งเสี่ยวฮวาและเสี่ยวเฉ่าแล้ว แต่แม่สามียังไม่ได้พูดว่าไม่ทิ้งนี่นา

นางกอดลูกสาวคนโตแน่น ใจเต้นระทึก

"ลูกสาวเจ้าป่วย เจ้าไม่รู้จักไปเชิญหมอมาดูหน่อยหรือ" เสิ่นชิงพูดอย่างหงุดหงิด

กตัญญูเป็นเรื่องดี แต่ไม่ควรลดทอนลูกเพื่อกตัญญูต่อพ่อแม่ ทำร้ายผลประโยชน์ของญาติคนอื่นนั่นคือความกตัญญูที่โง่เขลา!

เจียงเซี่ยงตงไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องของเสี่ยวฮวา เขามองลูกสาวคนโตของตน สวมเสื้อผ้าขาดที่ปะชุน ใบหน้าผอมเหลืองมีสีแดงผิดปกติ งงงันพลางมีความรู้สึกเจ็บปวดแปลกๆ ผุดขึ้นมา