XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน
ตอน 2
แสงแดดในยามเช้ากระทบลงบนเปลือกตา ขณะย่างก้าวตรงไปยังป้ายรถเมล์ แม้ว่าจะปิดเทอมแล้วทว่าเหตุผลที่ต้องเดินทางแต่เช้าขนาดนี้ก็เพียงเพราะว่าฉันกำลังไปทำงานตามที่รับปากเรย์วี่เอาไว้ วันนี้ถือว่าเป็นการเริ่มงานวันแรก ดังนั้นฉันจึงต้องเผื่อเวลาไว้มากๆ เพื่อที่จะไม่ได้ไปถึงที่นั่นสาย
สถานที่ทำงานของฉันก็คือบ้านของคุณซาน หรือเพื่อนสนิทของแด๊ดดี้เรย์วี่ที่ตอนนี้กลายมาเป็นคนรักของเธอแล้ว ส่วนงานพาร์ทไทม์ที่เคยทำก่อนหน้านี้ฉันก็ได้ทำการลาออกเรียบร้อย ไม่ได้หายไปแบบดื้อๆ เกิดภายภาคหน้าอยากจะกลับเข้าไปทำอีกจะได้ไม่มีอะไรติดขัดหรือเสียประวัติ
Tru…Tru…Tru…
เสียงโทรศัพท์มือถือแผดร้อง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฉันกำลังก้าวขึ้นฟุตบาทตรงป้ายรถเมล์พอดิบพอดี อันที่จริงเรย์วี่อาสาจะไปรับฉันถึงที่บ้านเลยด้วยซ้ำ ทว่าเป็นฉันเองที่ปฏิเสธน้ำใจนั้น เนื่องจากไม่อยากให้เพื่อนไปเจอสภาพความเป็นอยู่ของตนเอง อีกอย่างสลัมก็ไม่ใช่สถานที่ที่เรย์วี่ควรย่างกรายเข้าไปใกล้
ผู้ชายที่อาศัยอยู่แถวนั้นบางคนเวลาเห็นของสวยๆ งามๆ ก็ชอบจ้องตาเป็นมันและหยาบโลน ฉันจึงไม่อยากให้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตนเองตกเป็นเป้าสายตาของคนพรรค์นั้น
“ฉันถึงป้ายรถเมล์แล้วนะ” ทันทีที่ปาดนิ้วรับสาย จึงกรอกเสียงลงไปอย่างไม่รอช้า
(“โอเค นั่งรอก่อนนะ ใกล้ถึงแล้ว…พี่ภูมิขับเร็วๆ หน่อยค่ะ”) ท้ายประโยคนั้นเรย์วี่เอ่ยพูดกับบอดี้การ์ดส่วนตัว ก่อนที่สายจะถูกตัดทิ้ง
เพราะไปรับฉันที่บ้านไม่ได้ เธอก็เลยเปลี่ยนมารับฉันที่ป้ายรถเมล์หน้าบ้านแทน ทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวเพียงไม่นาน คนที่รอคอยอยู่ก็เดินทางมาถึง รถยนต์คันหรูจอดเทียบฟุตบาท กระจกรถตรงที่นั่งด้านหลังค่อยๆ เลื่อนลงปรากฏให้เห็นใบหน้าสดใสที่ชะโงกออกมาหา
“ขึ้นมาเร็ว” มือบางกวักเรียก พร้อมกับปลดล็อกประตู และเปิดให้ฉันก้าวขึ้นไปนั่งยังด้านข้าง “ทานอะไรมาหรือยัง”
เรย์วี่ถามไถ่ ขณะเดียวกันรถก็กำลังเคลื่อนตัวออกไปด้วยความเร็วที่เหมาะสม เมืองกรุงก็เป็นแบบนี้แหละ ขับเร็วมากไม่ได้หรอกรถราเยอะแยะ ยิ่งเช้าๆ แบบนี้อย่าได้หวังเลยการจราจรติดขัดซะยิ่งกว่าอะไร
“เรียบร้อย” ฉันตอบออกไปตามความจริง “แล้วไปถึงฉันต้องทำอะไรบ้าง”
“ทำงานช่วงแรกๆ จะมีพยาบาลคอยสอนเอง ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวเรียนรู้ไปเรื่อยๆ ก็ได้แล้ว”
คำบอกเล่าจากปากเพื่อนทำให้ฉันคลายความกังวลลงได้บ้าง ประสบการณ์ที่มีเคยแต่ดูแลแม่เวลาป่วยหนัก ไม่เคยต้องมาดูแลคนที่เกิดอุบัติเหตุจึงไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวยังไง หนำซ้ำคุณซานยังประสบอุบัติเหตุหนักอีก เกิดฉันดูแลไม่ดีหรือบกพร่องตรงไหนไปจะพานทำให้เขาหายช้ากว่าเดิมนี่สิ
ดีแล้วล่ะที่ช่วงแรกๆ ยังมีพยาบาลคอยช่วยอยู่ดูแล ฉันจะได้เรียนรู้จากผู้ที่เชี่ยวชาญ
“ตอนนี้คุณซานเป็นยังไงบ้าง”
“ยังเดินไม่ถนัดเลย แต่อาการโดยรวมทุกอย่างก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แล้วล่ะ ติดอยู่แค่อย่างเดียว…” เรย์วี่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ย “ความทรงจำของอาซานหายไปช่วงหนึ่ง เหมือนเขาจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคนรักของตัวเองคือใคร”
“แล้วแบบนี้แฟนคุณซานไม่เสียใจแย่เลยเหรอ” ไม่ว่าใครก็ทำใจไม่ได้หรอก หากคนที่รักจำตัวเองไม่ได้ แล้วการที่ต้องสร้างความทรงจำด้วยกันใหม่ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่ายซะเมื่อไหร่
“ตั้งแต่อาซานรถคว่ำฉันยังไม่เคยเห็นหน้าแฟนเขาเลย”
“แปลกๆ อยู่นะ” ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย แล้วมีเหตุผลอะไรที่แฟนของคุณซานถึงไม่มาดูแลเขา ต่อให้คุณซานจะจำอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็มาอยู่ใกล้ๆ คอยเป็นกำลังใจให้เขาหน่อยก็ดี แม้จะเจ็บปวดที่อีกฝ่ายจำตนเองไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ควรมีความหวังว่าสักวันหนึ่งความทรงจำของเขาต้องกลับมา
วิธีฟื้นความทรงจำที่ดีที่สุดคือการทำในสิ่งที่เคยทำร่วมกัน แล้วถ้าคนรักของคุณซานหายหน้าไปแบบนี้ ความทรงจำของเขาจะกลับมาได้อย่างไรในเมื่อไม่มีอะไรมาคอยกระตุ้น
“ฉันก็คิดแบบนั้น และทุกคนก็คิดแบบเดียวกันหมด ตอนนี้อาเสือเลยตามสืบอยู่” ‘อาเสือ’ ที่เรย์วี่กล่าวถึงคือตำรวจที่เป็นเพื่อนในกลุ่มของแด๊ดดี้เรย์วี่
บอกตามตรงเลยว่ากลุ่มนี้เขามีกันค่อนข้างเยอะ เรย์วี่เคยเอ่ยชื่อให้ได้ยินอยู่บ่อยๆ แต่ฉันไม่เคยเจอหน้าพวกเขาหรอก
บทสนทนาตึงเครียดระหว่างเราจบลงเพียงเท่านั้น ก่อนที่เรย์วี่จะชวนพูดคุยเรื่องอื่น กระทั่งรถยนต์เคลื่อนถึงจุดหมายปลายทาง เราจึงพากันลงจากรถแล้วตรงเข้าไปในบ้านของคุณซาน
เป็นบ้านที่ไม่ใหญ่โตเท่าไหร่ ทว่าบรรยากาศรอบๆ กลับร่มเย็น เนื่องจากมีต้นไม้และไม้ประดับรายล้อมอยู่เต็มไปหมด เหมือนจะเป็นคนที่ชื่นชอบธรรมชาติ แต่กลับไม่นำดอกไม้มาประดับเพิ่มความสวยงาม ในความคิดฉันถ้ามีดอกไม้มาเพิ่มสีสันด้วยก็คงดีไม่น้อย
คุณอาจจะชอบ
