วันหย่าร้าง มีดผ่าตัดคลั่งไคล้

สวี่จืออวี๋ถือโถเก็บอุณหภูมิไว้ในมืออย่างระมัดระวังขณะเดินเข้าไปในเสิ่นซื่อ กรุ๊ป

เพื่อยาสมุนไพรโถนี้ เธอต้องใช้เส้นสายในการชิงตัดหน้าประมูลหญ้าห้ามเลือดที่มีเพียงต้นเดียวจากโรงประมูลใต้ดินในอเมริกาใต้มา จากนั้นเธอก็คอยเฝ้าอยู่ข้างหม้อดินไม่ห่างเพื่อเคี่ยวเป็นเวลาหกชั่วโมงเต็ม

เสิ่นหงเย่สามีของเธอป่วยเป็นไมเกรนอย่างรุนแรง นี่คือซุปที่จะสามารถช่วยต่ออายุให้เขาได้

พอสวี่จืออวี๋ผลักประตูเปิดออก เธอก็เห็นเสิ่นหงเย่กำลังยื่นจดหมายเชิญฉบับหนึ่งให้กับหลินหว่านซูอยู่พอดี

หลินหว่านซูคือคนรักฝังใจของเสิ่นหงเย่

เธอมาทำอะไรที่นี่กันนะ？

“อุ๊ย จดหมายเชิญให้เข้าร่วมการประชุมประจำปีเซนต์มิสซาเหรอคะเนี่ย？” หลินหว่านซูรับซองจดหมายไปพลางยิ้มหวาน แล้วก็มองไปที่สวี่จืออวี๋ด้วยสายตายั่วยุ

“คุณก็มาเหมือนกันเหรอ？” เมื่อได้ยินเสียง สายตาของเสิ่นหงเย่ก็มองไปที่โถเก็บอุณหภูมิในมือของสวี่จืออวี๋ แล้วเขาก็รีบเบือนหน้าหนีไปอย่างรวเร็ว “เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ”

เมื่อเห็นท่าทีของเสิ่นหงเย่ หลินหว่านซูก็ยิ่งได้ใจมากขึ้นไปอีก เธอหยิบจดหมายเชิญขึ้นมาพลิกดูอยู่อย่างนั้น

“ขอบคุณนะคะ พี่หงเย่！ นี่คือการประชุมที่สงวนสิทธิ์ให้เฉพาะผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ระดับแนวหน้าของโลกเข้าร่วมเท่านั้น…… ไม่คาดคิดเลยว่าพี่จะดีกับฉันมากขนาดนี้ พอรู้ว่าฉันกำลังจะมีวุฒิปริญญาเอกแล้วก็เซอร์ไพรส์ฉันครั้งใหญ่เลยนะคะเนี่ย”

เซอร์ไพรส์งั้นเหรอ？

สวี่จืออวี๋ยืนอยู่ที่ประตูด้วยความรู้สึกงุนงง

จดหมายเชิญดังกล่าวทางเซนต์มิสซาตั้งใจส่งมาเพื่อเชิญเธอกับคุณแม่ไปบรรยายทางการแพทย์โดยเฉพาะ

ซึ่งเธอก็แค่บอกให้เสิ่นหงเย่ไปเอามาให้เท่านั้นเอง แต่แล้วตอนนี้มันกลับกลายเป็นว่าเขาเอามาใช้เซอร์ไพรส์เพื่อเอาใจผู้หญิงคนอื่นไปซะอย่างนั้น

คุณแม่ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเอาชนะโรคทางพันธุกรรมที่หายากและเป็นอันตรายถึงชีวิตชนิดหนึ่ง ทว่าในขณะที่งานวิจัยกำลังจะประสบความสำเร็จกลับถูกคนปองร้ายจนหายสาบสูญไป อีกทั้งยังต้องแบกรับชื่อเสียงที่ฉาวโฉ่ว่า ‘ปลอมแปลงผลงานวิชาการ’ ไว้อีกด้วย

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอต้องรับบทเป็นแม่บ้านของตระกูลเสิ่นที่ ‘คอยทำแต่อาหาร’ ในขณะเดียวกันก็ต้องแอบสานต่อการทดลองของคุณแม่ด้วยการอดหลับอดนอนทำงานอยู่ในห้องทดลองซอมซ่อที่ชั้นใต้ดินของวิลล่าเพื่อปรับส่วนผสมและตรวจสอบข้อมูลซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ผลงานวิจัยของเธอผ่านการตรวจสอบจากการวิจัยทางคลินิกแบบปกปิดข้อมูลในส่วนของผู้วิจัยและผู้ป่วยของสหพันธ์การแพทย์นานาชาติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

จดหมายเชิญนี้เป็นโอกาสเดียวของเธอที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผู้เป็นแม่ได้ แล้วก็มอบโอกาสใหม่ในการมีชีวิตอยู่ให้กับผู้ป่วยโรคทางพันธุกรรมได้ด้วย

สวี่จืออวี๋เดินไปข้างหน้าและจ้องเขม็งไปที่ซองจดหมายในมือของหลินหว่านซูพลางพูดขึ้นว่า “เอามาให้ฉัน！”

มือของหลินหว่านซูที่ถือซองจดหมายอยู่แข็งทื่อ จากนั้นเธอก็ถอยกลับไปขดตัวอยู่ด้านหลังเสิ่นหงเย่และพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเศร้าใจว่า “พี่จืออวี๋ พี่จะทำอะไรคะ…… เห็นๆ อยู่ว่านี่เป็นของขวัญที่พี่หงเย่ให้ฉัน”

สีหน้าของเสิ่นหงเย่มืดมนลงทันที “สวี่จืออวี๋ คุณเอาไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก”

“แล้วผมก็ให้หว่านซูไปแล้วด้วย”

“ไม่มีประโยชน์งั้นเหรอ？” สวี่จืออวี๋หัวเราะออกมาด้วยความโกรธเคืองอย่างมาก “เสิ่นหงเย่ คุณมีสิทธิ์มาตัดสินใจว่าของของฉันมันมีประโยชน์หรือไม่มีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？”

หลินซินที่เป็นผู้ช่วยของเสิ่นหงเย่หัวเราะเยาะเย้ยออกมาก่อนจะพูดขึ้นว่า

“คุณสวี่ นี่คือของของคุณเหรอครับ？ ของทุกอย่างที่อยู่บนตัวคุณ มันก็คือของของตระกูลเสิ่นไม่ใช่หรือไง？ คุณจะไปมีของอะไรได้？”

“คุณหลินเป็นนักศึกษาปริญญาเอกด้านแพทยศาสตร์ที่กลับมาจากต่างประเทศ การที่มอบจดหมายเชิญให้เธอไปถือเป็นการใช้ทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุดแล้ว”

“คุณเป็นแค่แม่บ้านที่ไม่เคยแม้จะไปเรียนหนังสือด้วยซ้ำ คุณจะไปเข้าใจเรื่องนี้ได้ยังไงกัน？”

เสิ่นหงเย่ขมวดคิ้ว เขาเหมือนจะรู้สึกว่าคำพูดของหลินซินค่อนข้างตรงไปตรงมา แต่เขาก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร

เพราะในความทรงจำของเขา สวี่จืออวี๋เอาแต่ทำอาหารอยู่ในครัวเพื่อคอยเอาใจเขาไปวันๆ เท่านั้น แล้วเธอจะไปมีความรู้ด้านการแพทย์ได้ยังไง？

ในความคิดของเขา สวี่จืออวี๋น่าจะไปเอาจดหมายเชิญมาจากที่ไหนสักแห่งเพื่อมาใช้ดึงดูดความสนใจของเขาก็เท่านั้น

เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นว่า

“หว่านซูกำลังจะเรียนจบแล้ว เธอต้องการสร้างความมั่นคงในสายงานการแพทย์ โอกาสนี้จะช่วยให้เธอได้สัมผัสใกล้ชิดกับผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของนานาชาติได้”

“ส่วนคุณแค่ต้องการจะใช้โอกาสนี้เพื่อพิสูจน์ตัวเองและดึงดูดความสนใจจากผมเท่านั้น ซึ่งผมรับรู้แล้ว ดังนั้นมันไม่จำเป็นอีกแล้ว”

เพื่อพิสูจน์ตัวเองงั้นเหรอ？

นิ้วมือของสวี่จืออวี๋ที่อยู่ข้างลำตัวงอขึ้นทันที

หลังจากแต่งงานกันมาห้าปี ในสายตาของเขา ที่แท้เธอก็เป็นเพียงแค่คนติดสอยห้อยตามที่ต้องใช้วิธีแบบนี้ในการดึงดูดความสนใจเท่านั้นเองสินะ

เธอวางโถเก็บบอุณหภูมิลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำให้ฝาหล่นลงพื้นเสียงดังตึ้ง

“บนจดหมายเชิญก็มีชื่อของฉันเขียนเอาไว้อยู่ แต่ก็ยังจะเอาของของฉันไปใช้เพื่อเอาหน้าแบบนี้ คุณเสิ่นนี่ใจกว้างจริงๆ เลยนะคะ”

จากนั้นเธอก็มองไปที่หลินหว่านซูและพูดต่อไปว่า “ในเมื่อคุณหลินเป็นนักศึกษาปริญญาเอกด้านแพทยศาสตร์ แถมยังเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งอีกด้วย การขอจดหมายเชิญแค่ฉบับเดียวคงไม่ใช่เรื่องยากหรอกมั้งคะ？”

“จะมาแย่งของของแม่บ้านอย่างฉันไปทำไมกัน？ หรือว่าคุณหลินยอมรับแล้วว่า คุณยังสู้แม้แต่แม่บ้านอย่างฉันไม่ได้เลย？”

“ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้ล่ะ！” ใบหน้าของหลินหว่านซูซีดเผือดลงทันที เบ้าตาแดงก่ำขึ้นมา “พี่หงเย่ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ…… ฉันไม่รู้มาก่อนจริงๆ ว่า จดหมายเชิญฉบับนี้เป็นของพี่จืออวี๋”

“ถ้าฉันรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ฉันไม่มีทางเอาแน่นอน”

หลังพูดจบ เธอก็ยื่นซองจดหมายไปให้สวี่จืออวี๋พลางพูดว่า “พี่จืออวี๋ ฉันขอโทษนะ ฉันคืนให้พี่ก็ได้”

สวี่จืออวี๋เอื้อมมือไปรับมา

วินาทีที่เธอกำลังจะหยิบ มือของหลินหว่านซูก็ปล่อยออกอย่างกะทันหัน

“แปะ”

ซองจดหมายตกลงไปในโถเก็บอุณหภูมิที่เปิดฝาอยู่

ซองจดหมายสีแดงเข้มที่เคยสวยงามเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำมันเป็นวงกว้าง ทำให้เกิดเป็นรอยด่างเลอะเทอะไปหมด

“อุ๊ย！” หลินหว่านซูร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ แล้วก็เอามือปิดปากพลางพูดว่า “ฉันขอโทษจริงๆ พอดีมือฉันมันลื่นน่ะ…… เลอะหมดเลย……”

ขณะที่สวี่จืออวี๋กำลังมองซองจดหมายที่เปื้อนไปหมด ในหัวก็นึกถึงคำพูดของแม่ขึ้นมา ‘ขอให้จืออวี๋ของแม่สืบทอดความฝันของแม่ต่อไป ได้กลายเป็นแพทย์ที่โดดเด่นที่สุดไปเลยนะ’

นี่เป็นความปรารถนาของแม่

เธอค่อยๆ นั่งยองๆ ลง

“ทำไมแม้แต่กระดาษใบเดียวถึงยังไม่รู้จักถือให้มันดีๆ ？” เสิ่นหงเย่ขมวดคิ้วพลางเหลือบมองจดหมายเชิญที่เละเทะไปหมดแล้ว เดิมทีเขาวางแผนเอาไว้ว่าจะไปเอามันคืนจากสวี่จืออวี๋ในภายหลัง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาคงจะต้องหาวิธีอื่นแล้วล่ะ

“เอาเถอะ ก็แค่กระดาษแผ่นเดียวนี่เอง สกปรกไปแล้วก็ช่างมันเถอะ”

สวี่จืออวี๋ค่อยๆ ใช้กระดาษทิชชู่เช็ดคราบน้ำมันบนซองจดหมายออกทีละนิด

แต่เช็ดยังไงก็ไม่สะอาดแล้ว

เธอลุกขึ้นยืนและกำเศษกระดาษนั้นไว้ในมือแน่น ความรู้สึกแสบร้อนที่ฝ่ามือทำให้เธอรู้สึกตื่นตัวจนถึงวินาทีสุดท้าย

“ก็ได้ ฉันไม่เอาความเรื่องจดหมายเชิญก็ได้” สวี่จืออวี๋มองไปที่เสิ่นหงเย่พลางพูดว่า “พรุ่งนี้คุณพ่อของฉันจะกลับจากต่างประเทศแล้ว คุณเคยบอกว่าจะไปรับเขากับฉัน พรุ่งนี้เวลาบ่ายสามโมง ที่ท่าเรือนะคะ”

นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เธอจะมอบให้กับชีวิตคู่ในครั้งนี้แล้ว