วันหย่าร้าง มีดผ่าตัดคลั่งไคล้

เสิ่นหงเย่ถึงกับสตั๊นไปเลย

สวี่จืออวี๋ยังมีพ่ออีกเหรอเนี่ย？

เขาจำได้ว่าตอนแต่งงานกัน สวี่จืออวี๋เคยบอกว่าพ่อของเธอมีธุระต้องไปอยู่ที่ต่างประเทศตลอด คาดว่าน่าจะอยู่ในประเทศที่ห่างไกลสักแห่ง

แต่ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา บุคคลนี้ไม่เคยปรากฏตัวหรือติดต่อพวกเขามาเลย

ตลอดห้าปีนี้สวี่จืออวี๋แทบจะทุ่มเททั้งชีวิตให้กับเขาเพียงคนเดียว จนเขาแทบจะลืมไปแล้วว่าเธอก็มีครอบครัวเช่นกัน

ไม่คาดคิดเลยว่าพ่อของเธอจะได้กลับมา

ในหัวของเสิ่นหงเย่นึกถึงภาพชายวัยกลางคนผู้โลภมากและตกอับขึ้นมาทันที

พ่อที่ทิ้งลูกสาวของตัวเองไว้กับคนอื่นถึงห้าปีโดยไม่ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเธอเลย จะเป็นคนดีไปได้ยังไงกัน？

คงหนีไม่พ้นพวกที่พอรู้ว่าตอนนี้เขาเป็นประธานบริษัทเสิ่นซื่อ กรุ๊ปแล้ว มีทรัพย์สินหลายพันล้านก็เลยอยากจะเข้ามาขอส่วนแบ่งกำไรล่ะสิท่า

เขาเกลียดคนที่ชอบประจบสอพลอเพื่อหวังผลประโยชน์จากเส้นสายแบบนี้ที่สุดเลย

แต่สายตาของสวี่จืออวี๋กลับเย็นชามากเสียจนทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลในทันที

“โอเค” เสิ่นหงเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ตอนบ่ายสามโมง ผมจะไปรับพวกคุณเอง”

สวี่จืออวี๋หันหลังและเดินจากไปโดยไม่ได้เหลียวแลเขาอีกเลย

วันรุ่งขึ้น ตอนบ่ายสามโมงห้านาที

สวี่จืออวี๋กำลังยืนอยู่ที่ทางแยก เธอจ้องมองหน้าต่างแชทที่เงียบกริบบนหน้าจอโทรศัพท์

เวลาบ่ายสามโมงสิบห้านาที

ในที่สุดโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“จืออวี๋” เสียงของเสิ่นหงเย่ดังขึ้นมาในสายด้วยความร้อนรน “วันนี้ผมคงไม่สามารถไปรับคุณพ่อได้แล้วล่ะ”

“ทำไมล่ะคะ？”

“พอดีทางหว่านซูประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอรีบไปช่วยคน ผมก็เลยต้องพาเธอไปโรงพยาบาลก่อนน่ะ！ เดี๋ยวหลังจากผ่านช่วงนี้ไปแล้วผมค่อยไปเยี่ยมเยียนคุณพ่อทีหลังนะ คุณไปรับท่านเองแล้วกัน เป็นเด็กดีด้วยล่ะ”

ในสายมีเสียงของหลินหว่านซูที่พูดพลางสะอึกสะอื้นดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาว่า “พี่หงเย่ขับเร็วๆ หน่อยสิคะ…… พวกเขากำลังรอให้ฉันไปช่วยอยู่นะ……”

“ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่แล้ว” น้ำเสียงของเสิ่นหงเย่อ่อนลงทันที

สวี่จืออวี๋กำลังยืนถือโทรศัพท์มือถืออยู่บนถนนที่มีผู้คนเดินสัญจรไปมา

ที่ถนนฝั่งตรงข้าม มีรถมายบัคสีดำคันหนึ่งกำลังจอดอยู่

เสิ่นหงเย่กำลังโน้มตัวลงไปอุ้มหลินหว่านซูออกมาจากในรถสปอร์ต

หลินหว่านซูขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่มีอาการวิตกกังวลใดๆ ทั้งสิ้น

อุบัติเหตุทางรถยนต์งั้นเหรอ？

ช่วยคนงั้นเหรอ？

มันเป็นเพียงแค่แผนการที่วางเอาไว้อย่างรอบคอบ เพื่อทำให้เธอเป็นตัวตลกในวันสำคัญนี้ก็เท่านั้น

สวี่จืออวี๋มองดูรถมายบัคแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นความรู้สึกแน่นหน้าอกที่เป็นมาตลอดก็หายลับไป

มันเหลือเพียงความว่างเปล่า แม้แต่ลมที่พัดผ่านมาก็ยังไม่ทำให้รู้สึกหนาวเลยแม้แต่นิดเดียว

“เสิ่นหงเย่” เธอพูดกับสายที่ถูกวางไปแล้วเบาๆ ว่า “เราจบกันแค่นี้เถอะ”

เธอหันหลังกลับและเปิดประตูรถออกมา จากนั้นก็สตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งจนมิด

……

ณ คฤหาสน์หยุนติ่ง

ธงสีดำลวดลายสีทองที่แขวนอยู่หน้าประตูคือสัญลักษณ์ประจำตระกูลสวี่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนในวงการใต้ดินของยุโรปรู้จักกันดี

ในวันธรรมดาจะไม่อนุญาตให้รถยนต์ส่วนตัวเข้าพื้นที่ตรงนี้ ยกเว้นรถที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น

แต่ในวันนี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูพอเห็นป้ายทะเบียนรถของเธอก็ไม่ได้เข้ามาขวางแต่อย่างใด มิหนำซ้ำยังปล่อยให้เธอผ่านไปราวกับมองไม่เห็นอย่างไรอย่างนั้น

เธอผลักประตูเปิดออกและลงจากรถไป

ในระยะไกล มีบอดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำสองแถวที่กำลังยืนนิ่งอย่างเคร่งขรึมอยู่สองข้างทาง

มีคนร่วมร้อยชีวิตยืนเรียงรายกันหนาแน่นจนดูเป็นสีดำทะมึนไปหมด รังสีอำมหิตพุ่งเข้ามาปะทะหน้าอย่างรุนแรง

พวกเขาต่างก็พกปืนจริงกันหมด

วินาทีที่เท้าของสวี่จืออวี๋แตะพื้น

“ฟึ่บ……”

คนจำนวนหนึ่งร้อยคนได้เคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกันอย่างสมบูรณ์แบบ โดยทุกคนโค้งคำนับลงทำมุมเก้าสิบองศาพร้อมกัน

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ คุณหนู！”

ประตูเหล็กขนาดใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกไปสองฝั่ง

ริมหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจรดเพดานมีใครคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้ฝูงชนอยู่

ดูเหมือนเขาจะได้ยินเสียงจึงหันกลับมา

เขาค่อยๆ เดินเข้ามาทีละก้าว คณะติดตามด้านหลังที่อยู่ห่างจากเขาไปสิบเมตรนั้นได้หยุดนิ่งไปโดยอัตโนมัติ ไม่กล้าที่จะเดินเข้ามาใกล้แม้แต่ก้าวเดียว

“ผอมลงนะ”

สวี่จวินเฮ่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าลูกสาว เขาอยากจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่กลัวว่าจะไปทำอะไรเสียหายจึงชะงักมือค้างอยู่กลางอากาศ

“จืออวี๋ พ่อกลับมาแล้ว！”

ผู้นำสูงสุดของตระกูลสวี่ผู้ซึ่งมีอิทธิพลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงการใต้ดินในยุโรป เวลานี้สีหน้ากลับดูเศร้าใจและรู้สึกผิดอย่างมากจนไม่สามารถที่จะเก็บอาการเอาไว้ได้เลย

สวี่จืออวี๋มองไปที่พ่อของเธอที่ไม่ได้เจอกันมาห้าปี ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ขึ้นมา

“คุณพ่อ”

“ขอโทษนะ พ่อกลับมาช้าไปหน่อย” สวี่จวินเฮ่อโอบกอดลูกสาวเอาไว้ให้อ้อมแขน

แผ่นหลังที่แข็งเกร็งของสวี่จืออวี๋ค่อยๆ อ่อนลง

เวลาผ่านไปห้าปีแล้ว เธอเกือบจะคิดว่าเธอจะไม่มีโอกาสได้เจอพ่อแม่ของเธออีกแล้ว

“คุณพ่อ……”

สวี่จวินเฮ่อใช้มือประคองใบหน้าของลูกสาวเอาไว้

“ใครทำให้ลูกต้องเสียใจแบบนี้กัน？ เขาเหรอ？”

“ไม่ต้องกลัวนะ พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว อย่าว่าแต่เสิ่นซื่อ กรุ๊ปเล็กๆ นั่นเลย ต่อให้จะต้องพลิกทั้งยุโรป พ่อก็ทำให้ลูกได้อยู่แล้ว”

“คุณแม่ เธอ……” สวี่จืออวี๋ถามออกไปแค่คำเดียว

มือของสวี่จวินเฮ่อก็ถึงกับหยุดชะงักไปทันที เจตนาฆ่าในแววตาของเขาจางหายไปในชั่วพริบตา เหลือเพียงแววตาแห่งความเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งเท่านั้น

เขาหยิบรูปถ่ายที่ค่อนข้างเหลืองใบหนึ่งออกมาจากในอก แล้วก็ยัดใส่มือของสวี่จืออวี๋ไป

มันคือรูปถ่ายครอบครัวของพวกเขาสามคนนั่นเอง

ในภาพ คุณแม่สวมเสื้อกาวน์สีขาว ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน ส่วนในมือกำลังถือรายงานการทดลองฉบับหนึ่งเอาไว้

“แม่ของลูกไม่ได้ทิ้งพวกเราไปไหนหรอก”

“ในตอนนั้นในบ้านมีการทะเลาะกันภายใน บรรดาญาติพี่น้องที่แย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวต่างก็หมายตาไปที่สูตรยาด้านพันธุกรรมที่อยู่ในการครอบครองของแม่ของลูก เธอก็เลยหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของนักฆ่าพวกนั้นไป

สวี่จืออวี๋กอดรูปนั้นไว้แน่น แม่ของเธอทำไปเพราะต้องการปกป้องพวกเธอ……

“ที่พ่อไม่ได้กลับมาที่นี่เลยตลอดห้าปีที่ผ่านมา เพราะพ่อไปกวาดล้างพวกชั่วในตระกูลอยู่” แววตาของสวี่จวินเฮ่อฉายแววโหดเหี้ยมออกมา “พ่อจัดการพวกสารเลวที่ทำลายครอบครัวเราไปหมดแล้ว ตอนนี้พ่อจะไปตามหาแม่ของลูกกลับมาให้ได้”

เขาหันไปมองลูกสาวสุดที่รักพลางพูดว่า “จืออวี๋ เรากลับบ้านกันเถอะ บ้านใหญ่ของตระกูลสวี่เปิดต้อนรับลูกเสมอเลยนะ ใครก็ตามที่ทำให้ลูกไม่มีความสุข พ่อจะทำให้คนๆ นั้นหายไปจากโลกนี้เอง”

หลังจากเงียบไปนาน สวี่จืออวี๋ก็ส่ายหัว

“คุณพ่อ ฉันอยากจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองค่ะ”

เธอต้องการค่อยๆ เรียกคืนความจริงใจที่เธอสูญเสียไปในช่วงห้าปีที่ผ่านมา

เธอต้องการยุติความสัมพันธ์ที่ไร้สาระห้าปีนี้ด้วยตัวเอง

สวี่จวินเฮ่อไม่ได้บีบบังคับอะไรต่ออีก

“ไปเถอะ ลูก แต่ลูกจงจำเอาไว้นะว่า ตระกูลสวี่จะคอยสนับสนุนลูกอยู่เสมอ”