อย่า(หย่า)นะคุณสามี

อรอินทร์จึงใช้โอกาสนี้รีบหนีออกไปจากห้องทันทีก่อนที่เขาจะตามเธอมาอีก ค่ำคืนอันมืดมนในโลกอีกใบที่เธอไม่คุ้นเคยมันช่างหนาวเหน็บเหลือเกิน เธอยืนอยู่หน้าโรงแรมเพราะไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนต่อ เธอไม่คุ้นชินกับที่นี่และไม่รู้ว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหน คนที่ผ่านไปผ่านมาก็เริ่มมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ พอก้มมองดูตัวเองที่แต่งตัวอย่างนี้ไม่แปลกที่พวกเขาจะมอง

เธอเริ่มขอบตาแดงขึ้นมาเพราะรู้สึกกลัว ฝนก็เริ่มตกเธอเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายและหยุดนั่งหลบฝนตรงศาลา ฝนตกลงมาไม่หยุดเสื้อผ้าที่ใส่น้อยชิ้นของเธอก็เปียกปอนจนเริ่มหนาวสั่น

"ทำไงดีที่นี่ฉันไม่รู้จักเส้นทางหรือว่ารู้จักใครเลย แล้วฉันควรเริ่มจากไหนก่อนดี"

ติ๊ด...ติ๊ด...

ในตอนที่เธอกำลังจะสิ้นหวังเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อรอินทร์มองดูชื่อที่ปรากฏ "เตชิต" หรือว่าจะเป็นสามีของเธอกัน เธอเริ่มมีหวังขึ้นมาอย่างน้อยคืนนี้เธอไม่ต้องนอนหนาวตายข้างทางแล้ว

"คุณอยู่ไหน? ผมเตรียมเอกสารหย่าไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อไหร่จะกลับมา"

"ฉันหลงทาง....ตอนนี้ฝนก็ตกมากด้วย คุณช่วยออกมารับฉันหน่อยได้มั้ย"

คนปลายสายเงียบไปจนทำให้อรอินทร์ร้องไห้ผ่านเข้าไปให้สาย เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์เธอกับสามีในเรื่องค่อนข้างเหินห่างและเย็นชาต่อกัน แต่ก็หวังว่าเขาจะมารับเธอในตอนนี้ เพราะนอกจากเขาเธอก็ไม่รู้ว่าจะมีใครที่ไหนอีกแล้ว

"ผมจะไปรับคุณเดี๋ยวนี้...."

เขาพูดเสร็จก็วางสายไป เธอยังไม่บอกเขาเลยว่าเธออยู่ที่ไหนแล้วเขาจะหาเธอเจอเหรอ ฝนก็เทตกลงมาไม่หยุดหลังจากวางสายไปก็ผ่านไปแล้วราวยี่สิบนาทีเธอก็เริ่มหนาวสั่นกอดตัวเองเพื่อให้อุ่นขึ้น อยู่ๆ ก็มีเสื้อตัวหนึ่งมาคลุมร่างของเธอเอาไว้ เธอมองไปยังพื้นด้านล่างเจอรองเท้าคู่หนึ่งก็รู้ว่าเป็นชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นดู

"กลับกันเถอะ"

เขาพูดกับเธอ หรือว่าเขาคือเตชิตสามีของเธอ เมื่อคิดได้อย่างนั้นหน้าของเธอก็แดงขึ้นมาทันที...ไม่น่าล่ะนางเอกของเรื่องถึงได้ทิ้งพระเอกมาแต่งงานกับสามีของเธอ ก็เพราะเขาหล่ออย่างนี้นี่เอง แต่...ทำไมเจ้าของร่างเดิมที่เธออยู่ในตอนนี้ถึงอยากจะหย่ากับเขานักล่ะ

"อืม..."

เตชิตสังเกตถึงได้ถึงหลายอย่างที่เปลี่ยนไปของอรอินทร์แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา เขากางร่มให้เธอแล้วพาเธอไปส่งถึงรถแล้วเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่ง ก่อนจะกลับมายังตำแหน่งของคนขับแล้วขับรถพาเธอกลับบ้าน

"นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่"

ในเนื้อเรื่องบอกไว้ว่าเขาอายุยี่สิบสี่ปี และเธออายุยี่สิบแปดปี แต่งงานกันมาแล้วสี่ปี ใช่ตอนที่เตชิตแต่งงานกับเธอเขาอายุเพียงยี่สิบปีส่วนนั่นอายุยี่สิบสี่ปีพวกเราอายุห่างกันสี่ปี สรุปง่ายๆ ก็คือนางร้ายในเรื่องกินเด็กนั่นเอง แต่จะว่าไปแล้วอรอินทร์เป็นนางร้ายก็ไม่ถูกนะ เพราะเธอไม่ได้มาก่อกวนอะไรนางเอกเลยหลังจากหย่ากับสามีไป เธอก็ไม่มายุ่งวุ่นวายอะไรกับสามีเก่าที่แต่งงานใหม่ไปแล้วเลย

"เช็กสัญญาณจากโทรศัพท์น่ะ"

"นายเก่งจัง!"

อรอินทร์ชมเตชิตด้วยใจจริง ตอนที่เธออ่านจากนิยายไม่ค่อยกล่าวอะไรมากนักถึงกับเขา พอมาอยู่ด้วยกันก็ไม่เห็นว่าจะเป็นผู้ชายที่เย็นชาซะเท่าไหร่เลย อย่างน้อยเขาก็อุตส่าห์ขับรถออกมาตามหาเธอก็แล้วกัน ออกจะดูแลเอาใจใส่และเป็นผู้ชายที่อบอุ่น

"อยู่ๆ ทำไมถึงหลงทางได้ล่ะ ถ้าหลงจริงๆ ก็น่าจะนั่งแท็กซี่กลับได้นี่น่า"

"อ๋อ ฉันลืมคิดไปน่ะ...ขอโทษที่รบกวนนายละกัน" ถึงเรียกแท็กซี่เธอก็ไม่รู้จะบอกให้ไปส่งที่ไหนไง

หลังจากนั้นพวกเราก็ไม่คุยกันจนถึงบ้าน เธอจะบอกเขาอย่างไรดีนะว่าเธอไม่หย่ากับเขาแล้ว อีกอย่างเธอเป็นคนขอหย่าเขาเองแท้ๆ แล้วอยู่ๆ จะมาบอกว่าไม่หย่าแล้วเขาจะคิดว่าเธอเป็นคนยังไงกันนะ จะไม่โกรธแย่เหรอ

แล้วอีกอย่างตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่านี้เป็นเรื่องราวก่อนหรือหลังที่นางเอกย้อนเวลามา ถ้าก่อนละก็แสดงว่าตอนนี้นางเอกกับสามีของเธอก็มีใจให้กันแล้วน่ะสิ

แต่ถ้าเป็นหลังจากนั้นตอนนี้นางเอกก็คงจะช่วยเป็นกำลังใจให้พระเอกอยู่ข้างๆ ในอาชีพหมอของเขาอยู่ และช่วยกันสร้างบริษัทด้วยกันอยู่แน่เลย ถ้าตอนนี้เธอไม่หย่ากับสามีของตัวเองก็ไม่ได้ส่งผลต่อนางเอกกับพระเอกแต่อย่างไร