อย่า(หย่า)นะคุณสามี

ณ บ้านของอรอินทร์

เตชิตขับรถมาถึงบ้านหลังหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นบ้านของเธอในนิยายเรื่องนี้นั้นเอง เดิมทีแล้วบ้านหลังนี้เป็นบ้านของอรอินทร์แต่ป้าของเธอแอบเอาไปขายเพื่อเอาเงินไปใช้หนี้พนัน ซึ่งคนที่ซื้อบ้านหลังนี้ไปก็คือเตชิตนั่นเอง

เตชิตได้ยื่นข้อเสนอให้กับอรอินทร์เพื่อให้เธอสามารถอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ แต่มีข้อแม้ว่าต้องแต่งงานกับเขา ซึ่งตอนแรกอรอินทร์ก็ไม่ตอบตกลง แต่พอเตชิตบอกว่าจะให้เงินเธอใช้ทุกเดือนโดยที่เธอไม่ต้องออกไปทำงานข้างนอก ด้วยความหน้าเงินและโลภของอรอินทร์เธอจึงตอบตกลงทันทีอย่าไม่สงสัยอะไรแม้แต่น้อย

โลกนิยายก็คือโลกนิยายถ้าโลกแห่งความจริงคงไม่มีใครใจดีแบบเตชิตหรอก เมื่ออรอินทร์เข้ามาในบ้านเธอก็เริ่มสำรวจทุกซอกทุกมุมของบ้านเพื่อทำความคุ้นชิน

"นี่คือเอกสารการหย่าที่คุณต้องการ ในนั้นระบุไว้ว่าคุณจะได้เงินสดจำนวนสิบล้านบาท บ้านอีกหนึ่งหลังรวมทั้งรถอีกหนึ่งคันและก็ยังมีหุ้นบริษัทของพ่อผมจากผมอีกสิบเปอร์เซ็นต์ตามที่คุณขอผมมาหลังจากการหย่า"

เตชิตว่างเอกสารการหย่าลงบนโต๊ะ และชี้แจ้งรายละเอียดเกี่ยวกับทรัพย์สินที่อรอินทร์เรียกร้องหลังจากการหย่าไว้ก่อนหน้านี้ทั้งหมด และเขาก็ให้มันตามที่เธอต้องการจากเขาทุกอย่างโดยไม่มีข้อคัดค้านหรือว่าปฏิเสธแต่อย่างไร แต่เธอไม่สนใจมันหรอกนะ 

"เอ่อคือว่า....ฉันจะไม่หย่าแล้ว"

อรอินทร์ตอบไปอย่างกล้าๆ กลัว เธอไม่รู้ว่าตอนนี้นิยายอยู่ในช่วงแรกหรือว่าช่วงหลัง เลยไม่รู้ว่าตอนนี้เตชิตนั้นรู้จักกับนางเอกแล้วหรือยัง ถ้ารู้จักแล้วพวกเขาก็กำลังวางแผนที่จะแต่งงานกันหลังจากหย่ากับเธอน่ะสิ แล้วถ้าเธอบอกว่าไม่ต้องการที่จะหย่ากับเขาแล้วกลัวว่าเขาจะโกรธเธอเอา

"อืม"

เตชิตตอบสั้นๆ ก่อนจะรีบเก็บเอกสารทุกอย่างแล้วเดินกลับเข้าไปยังห้องทำงานของเขา จนอรอินทร์งงกับการกระทำของเขาเป็นอย่างมาก เขาจะพูดง่ายเกินไปไหม บอกว่าจะหย่าก็จะหย่าให้ พอบอกว่าไม่หย่าก็ไม่หย่าให้

สรุปแล้วเขาจะไม่หย่ากับเธอแล้วใช่มั้ย?

"แต่ก็ดี...ไปอาบน้ำแล้วมาหาอะไรกินดีกว่า"

อรอินทร์ดีใจเป็นอย่างมาก ถึงทรัพย์สินที่ได้จากการหย่ามันเยอะพอสมควรที่เธอจะตั้งตัวอยู่ในโลกนี้ได้อย่างสบาย แต่เธอก็ไม่คุ้นชินกับโลกใบนี้อยู่แล้ว การที่เธอมีเขาอยู่ด้วยคงช่วยได้เยอะเลย อย่างน้อยตอนเธอหลงทางเขาก็ไปรับเธอกลับบ้านได้

อรอินทร์ใช้เวลาในการอาบน้ำอยู่นาน เพราะเธอสระผมเลยต้องเป่าผมให้แห้ง เมื่อจัดการตัวเองเสร็จแล้วเธอก็รีบเข้าครัวไปหาของกินทันที ตอนนี้เธอหิวมาก

"ดูสิว่ามีอะไรกินบ้าง มาม่ารสต้มยำสองซอง ปลากระป๋องสองกระป๋อง ไข่ไก่สี่ฟอง เครื่องปรุงรสก็มีอยู่แต่ไม่เคยปิดใช้ หมดอายุยังเนี่ย"

อรอินทร์หยิบขึ้นมาดูก็พบว่ามีทั้งที่หมดอายุแล้วและก็ยังมีที่พอใช้ได้อยู่ ก็พอถูไถไปได้สักมื้อหนึ่งพอให้หายหิวในคืนนี้

"พรุ่งนี้คงต้องออกไปซื้อของมาตุนไว้สักหน่อยแล้วล่ะ วันนี้ก็กินอะไรง่ายๆ ไปก่อนละกัน"

"อืม...ทำมาม่าปลากระป๋องห่อไข่ละกันสักสองจาน"

เธอไม่ลืมที่ทำเผื่อเขาด้วยหนึ่งจาน เพื่อเป็นการขอบคุณเขาที่อุตส่าห์ออกไปรับเธอ อีกอย่างก็เป็นหน้าที่ของภรรยาที่ดีที่จะทำอาหารให้สามีทาน

"อันดับแรกเลยต้องเอาเส้นมาม่ามาลวกก่อน"

อรอินทร์เริ่มลงมือทำโดยการนำเส้นมาม่ามาลวกก่อนเป็นอันดับแรก แล้วค่อยๆ เริ่มทำขั้นตอนต่อไป จนกลิ่นอาหารที่อาหารที่เธอทำนั่นมันลอยส่งกลิ่นไปยังห้องทำงานของเตชิตกลิ่นอาหารที่ไม่เคยมีมาก่อน เพราะต่างคนต่างไม่เคยทำอาหารกัน มีแต่ซื้อของที่ทานได้เลยหรือไปทานนอกบ้านเท่านั้น

ณ ห้องทำงาน

เตชิตละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ และมองเอกสารการหย่าที่ตั้งอยู่ก่อนจะนำมันมาฉีกทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ยินดียินร้ายอะไรเลย เมื่อเธอไม่ยินดีที่จะหย่าก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเก็บมันไว้อีก

"กลิ่นอาหารเหรอ ใครทำอาหาร?"

เตชิตได้กลิ่นหอมของอาหารบางอย่างลอยเข้ามาถึงในห้องทำงานของเขา ห้องทำงานของเขาอยู่ติดๆ กันกับห้องครัวจึงได้กลิ่น ด้วยความสงสัยเตชิตจึงเดินออกไปตามกลิ่นที่ลอยมาจนไปถึงห้องครัว

"เย้ๆ เสร็จแล้ว"

เตชิตยืนมองอรอินทร์อยู่ที่ประตูห้องครัวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง นี่เธอกำลังทำอาหารอยู่เหรอ เขาไม่เคยเห็นเธอทำมันเลยในตลอดเวลาสี่ปีที่แต่งงานด้วยกัน

"อ้าว นายมาก็ดีแล้วฉันกำลังจะไปตามนายอยู่พอดีเลย มากินด้วยกันสิกำลังร้อนๆ เลย"

"อืม" เตชิตเดินเข้าไปหยิบจานของตัวเองอย่างว่าง่าย ก้มมองดูมาม่ากับปลากระป๋องที่ห่อไว้ด้วยไข่อีกทีอย่างน่ากิน ทำเอาเรียกน้ำย่อยจากกระเพาะของเขาออกมากัดกระเพาะจนแสบท้องไปหมด

"ลองกินดูนะว่าอร่อยไหม ฉันอุตส่าห์ทำให้สุดฝีมือเลยนะเนี่ย"

เตชิตไม่ตอบ แต่เขาลองกินมันอย่างที่บอก กินไปคำแรกทำให้เขาหยุดชะงักไปพักหนึ่ง แล้วก็รีบกินมันต่อจนหมดเพราะว่ามันอร่อยมากจริงๆ กินไปจนเพลินและหมดจานไปตอนไหนก็ไม่รู้

"ขอโทษนะที่ทำให้น้อยไปหน่อย แต่ของมันมีแค่นี้เลยทำได้เท่าที่เห็น"

อรอินทร์เห็นเขากินหมดแค่ไม่ถึงสองนาทีก็ตกใจ แต่มันคงน้อยไปสำหรับเขาจริงๆ นั่นแหละ คงเป็นเพราะส่วนใหญ่ผู้ชายน่าจะกินเยอะ ยิ่งช่วงวัยทำงานยิ่งกินเยอะกว่าปกติ

"เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เช้านายช่วยพาฉันไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหน่อยสิ เอ่อ...พอดีว่ามีของที่ต้องซื้อเยอะมากเลยนะ ถ้านายว่างไปช่วยฉันถือของพวกนั้นหน่อยสิ"

เพราะเธอไม่รู้ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตมันอยู่ที่ไหนต่างหากล่ะเลยต้องชวนเขาไป อรอินทร์พูดต่อในใจ ถ้าเธอไปเองก็หลงน่ะสิแล้วเธอก็ไม่เงินติดตัวสักบาทแล้วด้วย ไม่รู้ว่าเงินของเจ้าของร่างนี้เอาไปเปย์ผู้ชายจนหมดแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน จะขอเขาเพิ่มก็ยังไงอยู่ เธอคงต้องรอให้สิ้นเดือนก่อนเขาคงโอนให้เธอเองแหละ

"อืม" เตชิตตอบสั้น ก่อนจะหยิบจานของเขาและเธอไปล้างเอง เพราะเธอเป็นคนทำแล้ว เขาก็ควรเป็นคนล้างมันจึงจะดูไม่น่าเกลียดจนเกินไปและไม่กินแรงของเธอ

"ขอบคุณนะ" อรอินทร์เมื่อทานเสร็จแล้วเธอก็รีบเข้าไปนอนในห้องของตัวเองทันที

จากที่ดูแล้วบ้านหลังนี้ก็แค่บ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่งเท่านั้น มีสองชั้น ชั้นแรกมีห้องนั่งเล่น ห้องครัวมีโต๊ะอาหารอยู่ข้างๆ มีห้องทำงานของเตชิต และห้องน้ำอีกหนึ่งห้อง ส่วนชั้นบนก็จะเป็นห้องของเธอซึ่งมีห้องน้ำในตัวห้องเลยค่อนข้างใหญ่หน่อย